فیلم تشییع و تدفین شهید مطهری در قم سال ۱۳۵۸

شاید جالب‌ترین بخش این فیلم برای بازخوانی حال و هوای آن روزهای انقلاب، زمانی است که امام در جمع عزاداران حضور می‌یابد و میکروفون را پس می‌زند؛ شاید امام ترجیح داده بود که بغض گلویش نشکفته بماند!

به گزارش «تابناک»، سه دهه و نیم پس از شهادت استاد مطهری و به مناسبت سالروز این فقدان که روز معلم نام گرفته، بنیاد علمی و فرهنگی استاد شهید مرتضی مطهری، فیلمی از ‌خاک‌سپاری این شهید در مدرسه فیضیه قم منتشر کرده و روایتی بی‌نظیر از تشییع پیکر استاد، نماز خواندن بر پیکر مطهر وی و به خاک‌سپاری جنازه ایشان در محل دفن و همچنین قرائت پیام تسلیت امام خمینی (ره) در حضور وی را در اختیار قرار داده که بهترین دستمایه برای بازخوانی مبدأ روز معلم است.


۲۱۶۴۰ روز از فریمان تا فرقان

شهید مطهری که مغز متفکر و یکی از معماران نظام جمهوری اسلامی ایران بود، در ‌فریمان به دنیا آمد. پس از تحصیل مقدمات، راهی حوزه علمیه قم شد و از محضر بزرگانی چون آیت الله بروجردی، علامه طباطبایی و حضرت امام خمینی (ره) بهره برد و در همه این سال‌ها ضمن تحصیل علوم مختلف، به تزکیه و تهذیب نفس پرداخت. چنان‌که به روشن‌بینی، هوش، ذکاوت و دقت علمی کم نظیری دست یافت.

با آغاز نهضت اسلامی ایران از سال‌های ۴۲ و ۱۳۴۱ شهید مطهری نیز فعالانه وارد صفوف نهضت شد و در پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ به دست ساواک دستگیر و زندانی شد و پس از آزادی نیز تمام هم و غم خود را مصروف تشکل نیروهای مبارز و مسلمان و حفظ نهضت از آسیب‌ها و انحرافات کرد.

وی در این سال‌ها به تبیین فرهنگ اسلامی در جامعه پرداخت و در پایگاه‌های مختلف، به ویژه حسینیه ارشاد، مسجد جاوید، مسجد الجواد و... عمر خود را صرف آگاهی بخشیدن به نسل جوان و دیگر قشرها کرد تا اینکه در سال ۱۳۵۱ توسط ساواک دستگیر و ممنوع المنبر شد.


با این همه، شهید مطهری فعالیت‌های خود را ادامه داد و رابط اصلی امام امت با مردم و گروه‌های مختلف و هدایت کننده خط فکری نهضت به شمار می‌رفت و در آستانه انقلاب نقش بسیار مهمی را در شورای انقلاب و... در پیروزی انقلاب ایفا نمود.

سرانجام این دانشمند و فقیه عالی‌مقام، پنجاه و نه سال و سه ماه (چیزی حدود ۲۱ هزار و ۶۴۰ روز) پس از چشم گشودن در فریمان، در شرایطی که تبدیل به عصاره برخی خصایص انقلابی و علوم اسلامی شده و حکم عصای دست امام را داشت، به تیر کین به شهادت رسید و چشم از جهان فروبست.

استاد ۲۲:‌۴۰ دوازدهم اردیبهشت‌ماه ۱۳۵۸، پس از خروج از خانه دکتر سحابی در خیابان فخرآباد تهران، هنوز ده پانزده قدم دور نشده بود که از فاصله نزدیک، از پشت سر هدف گلوله قرار گرفت و دقایقی بعد در بیمارستان «طرفه» در‌‌ همان نزدیکی به شهادت رسید.

ساعتی بعد فردی نا‌شناس تلفنی به روزنامه‌های تهران خبر داد که این ترور را گروه فرقان ‌انجام داده است؛ تروری که امام خمینی (ره) در پیام تسلیتش از آن این گونه یاد کرد: «من فرزند بسیار عزیزى را از دست داده‏‌ام و در سوگ او نشستم که از شخصیت‌هایی بوده که حاصل عمرم محسوب مى‏‌شد».

شاید امام ترجیح داد بغضش نشکفد

با این مقدمه به دیدن فیلمی از مراسم تشییع آن شهید بزرگوار بنشینید و لابلای تکرار ‌شعار «اسلام پیروز است، کمونیست نابود است» انبوه جمعیت را بنگرید؛ جمعیتی که پوسترهای این شهید را در دست گرفته و با برافراشتن پلاکاردِ «خون شهیدان هرگز بی تقاص نخواهند ماند»، پیکر وی را تشییع می‌کنند و به سبک آن روزهای انقلاب، آهنگین هم‌خوانی می‌کنند:

«می‌گوییم، می‌گوییم: ما ملت مسلمان، چریک ضد اسلام، محکوم است! نابود است!»

شاید جالب ترین قسمت این فیلم برای بازخوانی حال و هوای آن روزهای انقلاب؛ زمانی است که امام در جمع عزاداران حضور می‌یابد، میکروفون را پس می‌زند و پیام تسلیتی که برای «شهید بزرگوار، متفکّر، فیلسوف و فقیه عالی‌مقام مرحوم آقاى حاج شیخ مرتضى مطهّرى قدّس سرّه» نوشته تا شهادتش را تسلیت و تبریک بگوید، به دست مجری برنامه می‌دهد تا قرائت شود؛ شاید امام ترجیح داده بود که بغض گلویش نشکفته بماند.