ورزش‌های زورخانه‌ای هم در راه چوگان

چندی است، حواشی فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای که برای رسیدن به رهنمود مقام معظم رهبری در خصوص فراملی و جهانی کردن این ورزش تأسیس شده، نقل محافل ورزشی و رسانه ای است؛ ماجرایی که از تعلیق غیرقانونی دبیرکل توسط محسن مهرعلیزاده رئیس این فدراسیون و اعلام خبر آن به کشورهای عضو، رنگ و بوی جهانی به خود گرفت.

به گزارش «تابناک»، سید امیر حسینی، دبیرکل این فدراسیون با «غیر قانونی» و «خارج از اختیارات» خواندن این کار به رئیس فدراسیون واکنش نشان داد و گفت: نگاه آقای مهرعلیزاده به فدراسیون، نگاه شرکتی است. از آن جایی که دبیرکل از مجمع عمومی رأی اعتماد دارد، مجمع می تواند او را عزل کند.

محسن مهرعلیزاده نیز با اظهاراتی متناقض گفت: «نمی دانم چرا ایشان عصبانی است... او می تواند به ما مشاوره بدهد». او در اقدامی دیگر تلاش کرد با آوردن محمدرضا یزدانی خرم، چهره اصولگرای نزدیک به مؤتلفه و یارکشی به کار خود مشروعیت ببخشد.

البته نویسنده قصد ورود به این رخدادهای تأمل برانگیز غیر اخلاقی و به دور از منافع ملی و ارزیابی آن را ندارد؛ اما نکته ای که به نظر می رسد، اینکه اگر فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای به دنبال جهانی سازی این رشته است، باید از ظرفیت های نظام جمهوری اسلامی بیشترین بهره را ببرد؛ اتفاقی که عملا با حضور محسن مهرعلیزاده در رأس این فدراسیون در هشت سال گذشته محقق نشد.

البته نگاه دولت محمود احمدی نژاد هم همین بود که می خواست با حضور محمد علی آبادی، رئیس وقت سازمان تربیت بدنی در رأس فدراسیون جهانی زورخانه این اتفاق بیفتد اما این مهرعلیزاده بود که این موضوع را رد کرد.

سید امیر حسینی در این خصوص در کنفرانسی خبری گفت: «آقای علی آبادی از من خواستند تا زمینه ای فراهم شود تا آقای مهرعلیزاده کنار رود و خودشان ریاست فدراسیون بین المللی را بر عهده بگیرند. ایشان قول همه گونه حمایت را از طرف دولت دادند، ولی آقای مهرعلیزاده این موضوع را نپذیرفتند».

تجربه هشت سال عملکرد فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای به ریاست محسن مهرعلیزاده نشان می دهد به دلیل عدم اطمینان و اعتماد مجموعه نظام و دولت وقت و تعارضات سیاسی با او، این فدراسیون نتوانسته از ظرفیت های نظام به نحو مطلوب استفاده کند و مشخص است دولت تدبیر و امید نیز روی چندان خوشی به ایشان ندارد.

با حاشیه های جدید این تنها فدراسیون جهانی ایرانی، به نظر می رسد، یک بار برای همیشه باید همانند ورزش هایی مثل کوراش که به تازگی جهانی شده اند، تکلیف این فدراسیون نیز روشن شود.

تجربه جهانی نشان می دهد کشوری که به دنبال جهانی کردن ورزش سنتی خود است، باید تشکیلات ورزشی اش از حمایت دولتش بهره مند باشد. کوراش نیز با حمایت اسلام کریم اف رئیس جمهور ـ که رئیس افتخاری این فدراسیون است ـ توانست وارد ورزش های مورد حمایت شورای المپیک آسیا شود و به جمع بازی های آسیایی بپیوندد.

برای رسیدن به اهداف مورد نظر مقام معظم رهبری، مبنی بر جهانی کردن ورزش های زورخانه ای، بهتر است دولت و وزارت ورزش از انفعال بیرون آیند و با برگزاری مجمع و تغییر اساسنامه فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای یک مقام عالی رتبه و مورد وثوق دولت بر مسند این فدراسیون قرار گیرد.

تجربه تلخ چوگان نشان می دهد، اگر وزارت ورزش و نهادهای مسئول از انفعال خارج نشوند و دولت حساسیت لازم را به خرج ندهد، دور نیست که یک خارجی ریاست این تنها فدراسیون جهانی ایرانی را نیز بر عهده بگیرد.