آزمون بلند رئیس دستگاه ورزش

دوم- محمود گودرزی امروز در بزنگاهی تاریخی قرار گرفته. او اساسا دو راه دارد. یا می تواند تا برچیده شدن بساط مدعیان و عوامل تاراج بیت‌المال روی حرفش بایستد و از حق دفاع کند، یا بسان مدیران احمدی‌نژادی مسیر عوامل ریخت و پاش را در پیش بگیرد و نهایتا بعد از چند سال  اشغال صندلی ریاست ساختمان خیابان سئول، غزل خداحافظی‌اش را با ارثیه‌ای از جنس بدهی‌های میلیاردی بسراید و برود. اما وزیر ورزش نمی‌خواهد مردی از جنس مدیران و وزرای دو دولت گذشته باشد. او تصمیم‌گرفته تاثیرگذار و متفاوت باشد و حالاست که باید پای حرفش بایستد. محمود گودرزی اولین بار این تفاوت را چند روز بعد از  به وزارت نشستن‌اش نشان داد. همان وقتی که برای اولین بار با زبان کنایه به فوتبالی ها گفت: «منابع مالی ورزش باید به طور عادلانه تقسیم شود.» او بعدها گفت موافق ریخت و پاش فوتبال نیست و حالا هم دست به افشای قراردادهای میلیاردی فوتبالیست ها می زند. او می خواهد متفاوت باشد و شاید این تفاوت سنگ بنای خوبی باشد برای داشتن فوتبالی بهتر. محمود گودرزی مثل مدیران پیش از خودش عشقی به میلیاردرهای فوتبال ندارد. عشق شهرت نیست و به جای عکس گرفتن با ستاره های کاغذی فوتبال ترجیح می دهد در کنار کشتی‌گیران، والیبالیست‌ها و بسکتبالیست‌ها بایستد...

سوم- آقای وزیر بجنگ؛ این فوتبال در «بن بست» است. هیچ راهی نیست جز خصوصی‌سازی، مگر همین روش «دولت محوری» که آخرش ادامه همین ناکامی‌هاست. فوتبال امروز در «گیر» است، گیری تاریخی.  همه از آن ادعای طلب دارند. صدا و سیما حقش را می‌خواهد، فدراسیون فوتبال جیبش خالی است و بازیکن و مربی هم که همیشه گرسنه‌اند. از توقع هوادار و مطالبات بحق! دلال‌ها هم که بگذریم. آقای وزیر الان وقت عقب نشینی نیست. همه به دستان و تصمیم شما چشم دوخته‌اند. این بزنگاهی است تاریخی برای فوتبال؛ و آزمونی است بلند برای شما. نشان دهید که دغدغه این ورزش و فوتبال را دارید....