سرنوشت «چوپان دروغگو» در انتظار پاکستان است؟!

به گزارش «تابناک»، به فاصله اندکی پس از گروگان گرفته شدن مرزبان‌های ایرانی از سوی گروهک تروریستی جیش العدل، از بیانیه‌ها و موضع‌گیری‌های این گروه و همچنین دیگر قراین مشخص شد که این سربازان پس از ربوده شدن، مستقیم به پاکستان انتقال داده شده و در این کشور نگهداری می‌شوند.

البته این موضوع، یعنی هدایت اقدامات تروریستی در مناطق شرقی ایران از خاک کشور پاکستان، به خودی خود موضوع تازه‌ای نبود و پیش از این نیز بار‌ها هم گروه‌های تروریستی و هم گروه‌های قاچاق مواد مخدر، با استفاده از حفره‌های امنیتی موجود در مرز طولانی ایران با پاکستان وارد خاک ایران شده و اقدامات جنایت‌کارانه‌ای را علیه ایران انجام می‌دادند.

اما شاید آنچه این بار سبب تفاوت ماجرا می‌شود، این بود که بر خلاف دفعات گذشته، موضوع به صرف یک اقدام مقطعی و دفعی محدود نشد و تداوم اسارت مرزبان‌ها، به ماجرا ابعاد جدی‌تری بخشید.

از سوی دیگر، به نظر می‌رسد، جهانی شدن این موضوع که در پی واکنش گسترده مردم ایران در شبکه‌های مجازی جهانی و همچنین اقدامات دستگاه دیپلماسی، از جمله فرستادن نامه برای دبیرکل سازمان ملل‌ رخ داد، عامل دیگری بود که سبب شد پاکستان ناچار شود در این زمینه موضع‌گیری کند.

بنا بر این گزارش، با این حال، واکنش دولت پاکستان، آن گونه که انتظار می‌رفت، رنگی از تلاش برای حل موضوع را با خود نداشت و در عوض، به سرعت مشخص شد که این دولت درصدد فرافکنی و رفع مسئولیت این موضوع از گردن خود بوده و در این راستا، حتی با ادعاهای گروهک تروریستی مذکور نیز از خود همسویی نشان می‌دهد؛ عاملی که سبب شد حتی گمانه‌هایی مبنی بر همدست بودن دولت پاکستان با گروهک مذکور و یا دست‌کم تأیید ضمنی اقدامات این گروهک از سوی پاکستان نیز مطرح شود.

در این راستا، روز هفتم فروردین ماه و اندکی پس از اعلام اخبار تأیید نشده از شهادت گروهبان جمشید دانایی فر بود که گروهک جیش‌العدل مدعی شد نیرو‌هایش از پاکستان و دیگر کشور‌ها وارد ایران نمی‌شوند و پایگاه اصلی آن‌ها در خاک ایران است. در همین راستا، این گروهک ادعا کرد که مرزبان‌های ربوده شده نیز در خاک ایران نگهداری می‌شوند.

درست همزمان با این ادعا و در‌‌ همان روز، وزارت خارجه پاکستان نیز مدعی شد مقامات پاکستانی همه قلمرو این کشور را در جست‌و‌جوی مرزبان‌های ایرانی «زیر و رو» کرده‌اند؛ اما هیچ نشانی مبنی بر حضور آن‌ها در پاکستان وجود ندارد. به این ترتیب، مشخص شد که بر خلاف درخواست‌های ایران برای همکاری در یافتن مرزبان‌ها، دولت پاکستان تنها تلاش دارد مسئولیت این ماجرا را از گردن خود باز کند.

اما جالب اینکه ماجرا به همین جا ختم نشد، زیرا در یکی دو روز اخیر و با وجود فاش شدن دروغ مقامات پاکستانی در زمینه ‌نبودن مرزبان‌ها در خاک این کشور و در شرایطی که چهار مرزبان ایرانی در خاک پاکستان به نماینده ایران تحویل داده شدند، باز هم مقامات پاکستانی منکر ماجرا شده و از کل ماجرا اظهار بی‌اطلاعی کردند.

در همین زمینه، سخنگوی وزارت خارجه پاکستان با بیان اینکه دولت متبوعش نمی‌تواند گزارش‌های منتشره درباره آزادی مرزبان‌ها و تحویل آن‌ها به مقامات ایرانی را تأیید کند، گفت: «آن‌ها در پاکستان آزاد نشده‌اند. ما نمی‌دانیم که آن‌ها کجا نگهداری می‌شده و یا کجا آزاد شده‌اند. ما هیچ نشانی مبنی بر اینکه این مرزبان‌های ایرانی در پاکستان نگهداری می‌شده‌اند، در دست نداریم».

گفتنی است، این بار نیز ادعاهای مقامات پاکستانی با ادعاهای گروهک تروریستی جیش‌العدل از همسانی عجیبی برخوردار بود، زیرا‌ همزمان، این گروهک نیز مدعی شد، مرزبان‌ها را در خاک ایران و در نزدیکی زابل به مقامات ایرانی تحویل داده است، نه در پاکستان.

به هر حال، پس از مجموعه این کش‌و‌قوس‌ها، وزارت کشور ساعاتی پیش ‌رسما خبر ورود مرزبان‌ها به میهن را تأیید کرد و با وجود جای خالی شهید دانایی‌فر، به نظر می‌رسد این ماجرا توانسته به فرجام برسد؛ اما اکنون وقت آن رسیده که دستگاه‌های ذیربط و مسئول در کشور، به همراه واکنش جدی در مقابل پاکستان، جلوی تکرار این گونه رویدادها را بگیرند.

به عبارت دیگر، هرچند شاید تاکنون به دلیل رعایت ملاحظات جانی مرزبان‌های ربوده شده، دولت ایران از انجام کاری‌ قاطع علیه پاکستان خودداری کرده بود، اکنون که این ملاحظه برطرف شده، باید ابعاد ماجرا کاملا روشن شده و به طور خاص، از نقش دولت پاکستان در این بحران دو ماهه پرده‌برداری شود. بی‌گمان، این کمترین انتظاری است که افکار عمومی داخلی نیز در اوضاع کنونی از دولت و دستگاه‌های ذیربط دارد.

البته تردیدی نیست که کمترین هزینه برای دولت پاکستان در پی این جریان، از میان رفتن اعتبار جهانی این کشور است، به گونه‌ای که در موارد آتی نیز ـ دست‌کم در مقابل ایران ـ ادعاهای این کشور درباره موضوعات گوناگون باید با دیده تردید نگریسته شود.