براي خدا کانديدا نشويد

هميشه به هنگام انتخابات عده‌اي احساس تکليف شرعي! مي‌کنند که پا به عرصه انتخابات بگذارند. اينجانب از تمام کساني که صندلي رياست جمهوري را لمس کرده‌اند (مگر آنکه براي ابهامات زير پاسخ قانع کننده‌اي براي افکار عمومي داشته باشند)، و همه آناني که با توضيحات زير معلوم خواهد شد که اهليت ندارند، خواهش مي‌کنم خود را در خطر نيندازند زيرا در روز قيامت نسبت به کساني که به شکلي امانتهاي الهي و بيت المال را در اختيار داشته‌اند، بسيار سخت گرفته مي‌شود و کمتر کسي پيروز آن حساب و کتاب خواهد بود.

1) با نگاهي مختصر به قانون اساسي، تصميم گرفتم تا ظرفيت‌هاي معطله در اين قانون را شرح دهم، اما متأسفانه با نگاه به طليعه آن منصرف شدم؛ زيرا در ابتداي اصل سوم اين قانون مي‌خوانيم:
«دولت جمهوري اسلامي ايران موظف است براي نيل به اهداف مذکور در اصل دوم، همه امکانات خود را براي امور زير به کار برد. (16 بند ذکر مي‌شود که در اين مقال به آن موارد کاري ندارم)
اين دو سطر اول در اصل سوم مرا متوقف کرد. با نگاهي گذرا به پيشينه رؤساي جمهور گذشته در مي‌يابيم که دولت‌ها از همه ظرفيت و امکانات کشور استفاده نکرده‌اند. اينکه معروف است که دولت‌ها با «اتوبوس» مي‌آيند و مي‌روند، يعني استفاده از همه امکانات؟

دولت (بخوانيد قوه مجريه) کاري جز اجراي قوانين نبايد داشته باشد اما ظاهراً هر که در دولت به قدرت رسيد تازه شروع مي‌کند به حرف زدن در همه زمينه‌هاي مربوط و غير مربوط. از دخالت در قانون گرفته تا اشکال بر سيستم قضايي و غيره و مهمتر اينکه هرکس ادبيات گفتماني خودش را بر هر مصلحت ديگر ترجيح مي‌دهد و اگر در اين بين احزاب «نانوشته» قدرتمند او را همراهي کنند، بيشتر دايره جولان دارد.

تا به حال شاهد بوديم که دولت‌ها به بهانه اينکه ملت به آنها رأي داده به تسويه حساب‌هاي گسترده با رقيب پرداخته و گاهي تا رقم شش هزار مسئول کليدي در سراسر کشور جابجا شده است و البته آن هم نه بر مبناي ارشديت در توانمندي.

2) اگر عزيزاني که تاكنون بر صندلي رياست جمهوري تکيه زده‌اند، پاسخي براي اين سوال دارند که آيا از همه ظرفيت‌ها استفاده کرده‌اند، جرأت به خرج داده و در يک ميزگرد زنده و با حضور اصحاب رسانه (نه به شکل گزينشي) دلايل خود را بيان کنند و گرنه براي اين فرض مطرح شده پاسخ مناسبي نداشته و اهليت رسيدن به کرسي خدمتگزاري را نخواهند داشت.

3) جمع عاقله انقلاب هر چه سريعتر بايد از اين تارهايي که به دور خود تنيده‌اند بيرون آمده و براي قانون اساسي، قانون انتخابات و ملاک‌هاي کانديداي رياست جمهوري و شيوه‌هاي آن چاره‌انديشي کرده و مکانيسمي به وجود آورند که انقلاب و مردم با رفت و آمد دولت‌ها، هزينه کمتري پرداخت کنند.

4) عقلاي انقلاب نبايد مثل عوام به دنبال مصداق بگردند، بلکه آنچه مهم است «برنامه» است و بايد برنامه‌اي تنظيم کنند و بعد بنگرند و ببينند چه کسي مجري خوبي براي اين برنامه خواهد بود تا مثل امروز بعد از 30 سال از عمر پر خير و برکت جمهوري اسلامي که دستاوردهاي بي بديلي براي ملت به همراه داشته است، نگوييم که در ابتداي اجرايي کردن اصل 3 درمانده‌ايم تا چه رسد به همه ظرفيت‌ها در قانون اساسي!

5) اين مطلب را هم براي آناني بگويم که هنوز قدري از نورانيت قرآن در دل آنها هست و آن اينکه: «بدترين جنبندگان در نزد خداي متعال کفاري هستند که ايمان نمي‌آورند» (انفال آيه 55). آيه بعد که تفسير آيه قبل است مي‌فرمايد: «اين کفار بي‌ايمان کساني هستند که با خدا عهد و پيمان مي‌بندند و آن را مي‌شکنند.»
و البته جاي اين نکته باقي است که: آناني که در برابر مردم و خداي متعال وعده مي‌دهند که فلان و بهمان مي‌کنند، آنگاه که عمل نکنند، از دوحال خارج نيست؛ يا از اول توان انجام آن را نداشتند که در واقع سر مردم کلاه گذاشته‌اند و يا مي‌توانند انجام دهند، ولي با پديده‌اي به نام مصلحت! روبه‌رو مي‌شوند كه در هر صورت بايد پاسخگو باشند.

آقايان عزيز! همه شما اعتقاد داريد که اين انقلاب مقدس به آساني به دست نيامده، پس تلاش کنيد تا از همه امکانات و ظرفيت‌هاي موجود به شکل بهينه استفاده شود وگرنه حضور شما در صحنه انتخابات اشکال شرعي دارد و ناتواني‌ها نيز در حافظه تاريخ خواهد ماند.
هر کس رود پي نام، گردد نشان آفات

خوش نعمتي است الحق، بي نام و بي نشاني

براي خدا کار کردن نه وقت مي‌شناسد و نه مقام و موقعيت. در ضمن خدمات خالصانه و غير رياکارانه نيز پوشيده نخواهد ماند.
عشق است دلا، اين همه نوميد چرايي؟

شايد شب ما هم سحري داشته باشد