نگاه شما: بازهم گذری بر سبد کالایی دولت
محمود صباغی در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:
شاید آنروز که هیئت دولت اهدای سبد کالایی را بعنوان هدیه به اقشار مختلف تصویب کرد، هرگز تصور نمیکرد که این طرح بظاهر "جبران گرانی کمر شکن" ، در هنگام اجرائی شدن با مشکلات عدیده ای روبرو شود تاچنین پر سر وصدا و مشکل افرین فتح بابی باشد تا منتقدانه واززوایای گوناگون سوژه صفحات رسانه ها باشد.
آنچه بیش از همه بچشم میخورد صرفآ نگاهی منفی نگرانه به ماجراست واینکه مقصراصلی دولتیها هستند که سیستم توزیعشان معیوب است ودر نهایت اینکه هر کس در پی نمدی برای کلاه خویش است.در صداقت دولت یازدهم و تلاش برای گشایشی هر چند ناچیز در زندگی روزمره بخش قابل توجهی از شهروندان، تردیدی نیست و بی انصافی خواهد بود که از دریچه سیاسی به موضوع نگریسته شود.اما اینکه چرا این اقدام صادقانه چنین بحران آفرین شده باید در آرامش و فارغ از هر بینش سیاسی، آسیب شناسی شود.حکایتی بگویم : در پایان یکی از تعطیلات چند روزه از طرف رودهن عازم تهران بودم .کیلومترها قبل از گیشه اخذ عوارض در ترافیک فشرده ای گرفتار شدیم. ساعتها طول کشید تا این فاصله را طی کرده و به حدود 200 متری کیوسک رسیدیم.
اتوموبیلها بشدت متراکم تر و فشرده تر شده بودند.میدانید که از ورودی پرداخت عوارض فقط و فقط یک خودرو عبور میکند. آنروزدر جلوی هر کدام از این خطوط ورودی، بیش از 6-7 خودرو و پشت سر هر کدام صفی طولانی تشکیل شده بود. ( یعنی برای تضییع حق دیگران هم صف کشیده شده بود ) و برای رسیدن به جلوی گیشه، 3-4 خودرو هجوم برده وتلاش داشتند بزوردیگران را پشت سر بگذارند و به جلوی گیشه بروند و گاهی هم به یکدیگر معترض میشدند.این فاصله 200 متر که فاعدتآ یک و یا دو دقیقه طول میکشد بیش از 35 دقیقه زمان برد تا به گیشه رسیدیم.
این داستان زندگی اجتماعی ماست. بدون هیچ تعصب خاصی بپذیریم که در برابرخصوصیت رعایت حقوق دیگران در جامعه،برای همه ما یک علامت سؤال بزرگ دارد. چرا هر کس که زرنگتر است میتواند خارج از صف کار خود را پیش ببرد؟ چرا تصور میشود که "من داناتر و باهوش تر از دیگران هستم؟". یک واقعیتی است که در وجود همه ما نهادینه شده و زمان و انرژی بسیاری میبرد تا شاید و شاید این باور خطا کم رنگ شود.و باز هم شاید که نسلهای بعد از ما بتوانند این علامت سؤال بزرگ را بزدایند. سؤالی بپرسم :آیا در ترافیک خارج شهر بوده اید؟ زمانیکه همه در مسیر اسفالته ایستاده اند، در شانه خاکی چه اتفاقی میافتد؟ پاسخ را برای خود نگه دارید تا بازگردیم به ماجرای سبد کالایی دولت که انگار.....؟ کوتاهی در توزیع اشتباهی است که دولتیان به آن معترفند و در پی جبران آن هستند. اما زیر زیر سؤال بردن اصل زجماتشان، شرط انصاف نیست.
کسی نگفت از میله ها و نرده ها بالا برویم. کسی نگفت در برابر هر محل توزیع، یک متروبزرگ ایجاد کنیم که در هر ایستگاه پنجاه نفر از داخل و شصت نفر از خارج فشار بیاوریم و همزمان فحاشی کنیم. کسی نگفت مراعات سالمندان را نکنیم.کسی نگفت وکسی نگفت و باز هم کسی نگفت.( و اشارتی به این روزها کنیم ، کسی نگفت با بارش برفی، قیمتها را برای درماندگان به ده برابر و بیست برابربرسانیم )
این ماجرای زندگی روزمره ماست که در هر هنگامه کوچکی رخ مینماید. هیچکس مقصر نیست و همه هم مقصرند. اما لااقل منصف باشیم.
* برای آشنایی با شرایط و نحوه همکاری با «نگاه شما» اینجا را کلیک کنید.
خیلی قشنگ گفتی.حرف دل خیلیا بود.ما باید خودمونو درست کنیم.من به خودم می گم: اول باید خودمو درست کنم و به حقوق هموطنام احترام بذارم. جناب صباغی مطمنا کسی نمیگه ، ولی تا بحال سفره بدون نون رو تجربه کردی، بی پولی واسه درمان رو چطور؟ واسه بی پ.لی بهت زن ندن رو چطور؟ تو پرداخت اجاره صاحبخونه موندی؟ بچه ات چیزی بخواد و نتونی تهیه کنی میدونی چه حسی داره؟ میفهمی استرس هر روز اخراج شدن یعنی چی؟ به اینا فکر کن بعد به اونایی که یه شبه سه هزار میلیارددر میشن ، میبینی که اینا سایه انداخته رو فرهنگ اجتماعی ما، دیگه کسی جز کشیدن خودش به کشیدن کسی فکر نمیکنه
بس کسی به ما نگفته و نخواهد گفت
درود به این هموطن عزیز ای کاش همه اول از خودمون شروع کنیم به خدا اینطوری خیلی از مشکلات حل میشه . آفرین به شما فقط یه کم انصاف داشته باشیم بیشتر مشکلات برطرف می شود فقط تقصیر خودمونه که به همدیگه رحم نمیکنیم و همیشه بقیه رو مقصر می دونیم.