نگاه شما: فوتبال سرد ایرانی...!

امید حسین مرشدی در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:

این روز‌ها، فوتبال ایران دوران پرالتهابی را سپری می‌کند. در حالی که کمتر از شش ماه به آغاز مهم‌ترین رویداد دنیای فوتبال، جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، باقی مانده از عدم آماده سازی مطلوب تیم ملی فوتبال کشورمان که بگذریم؛ موضوعی که این روز‌ها نقل رسانه‌ها و اهالی این رشته پرطرفدار شده، نگرانی از سکوهای خالی ورزشگاه‌های کشور است. بحثی که اگر تیم ملی به جام جهانی صعود نکرده بود هر کار‌شناسی اظهار می‌کرد طبیعی است و این نشانه دلزدگی هواداران از صعود نکردن تیم ملی به جام جهانی است، حال چگونه می‌شود این معضل را توجیه کرد؟ گرچه مدتهاست به مرور زمان، ریزش تماشاگر را در ورزشگاه‌های کشورمان شاهد هستیم، اما سکوهای خالی زود‌تر از پیش بینی‌ها خودنمایی کرده، تا جایی که خیلی از طرفداران دو آتیشه سرخابی‌های پایتخت هم، روی خوشی برای تماشای دیدارهای این دو تیم نشان نمی‌دهند و شاید به تازگی تماشای تلویزیونی را ترجیح داده‌اند.

در حالی که رسانه‌های ورزشی، این روز‌ها به عواملی چون کیفیت پایین بازی‌ها، قیمت بالای بلیت‌ها، نبود ستاره‌ها در فوتبال امروز ایران، امکانات ضعیف ورزشگاه‌ها، زمان نامناسب برگزاری بازی‌ها و... اشاره می‌کنند، شاید موضوعی که کمتر به آن پرداخته شده است، خستگی فوتبالی‌ها از وضعیت نابسامان این رشته پرطرفدار است. حاشیه‌ها گرچه همیشه جذابند و گاهی از متن فوتبال زیبا‌تر، اما پرداختن به آن هم حدی دارد. علیرغم آنکه، این روز‌ها رسانه‌های ورزشی که الا ماشاالله بر تعدادشان افزوده می‌شود شامل برنامه‌های متعدد رادیویی و تلویزیونی، مطبوعات، وب سایت‌ها و خبرگزاری‌ها، هر روز از بداخلاقی‌های فوتبال ما پرده بر می‌دارند، اما نه تنها دردی از فوتبال بیمار ما دوا نکرده، بلکه هر دم از این باغ بری می‌رسد تازه‌تر از تازه تری می‌رسد.

این موضوع، طرفداران دوآتیشه مستطیل سبز را هم فوتبالزده کرده و مطرح می‌کنند: آخر تا کی؟! تا چه میزان؟! بحث و جدل‌های پوچ و حاشیه‌ای بعضی مدیران فوتبال، بازیکنان، مربیان و داوران که از متن فوتبال پررنگ‌تر جلوه داده می‌شود را شاهد باشیم؛ آفتابه لگن هفت دست، شام و ناهار هیچی. شاید بتوان گفت دیگر قبح برخی از ناهنجاری‌ها در فوتبال ما شکسته شده است.

خیلی از دلسوزان و کار‌شناسان فوتبال این مملکت بر این عقیده‌اند که لیگ ما گرچه در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ و حتی قبل از آن حرفه‌ای نبود اما بازی‌های به مراتب جذاب‌تر و با کیفیت تری را تماشاگر و دوستدار فوتبال شاهد بود. بله، شاید دیگر برای تماشاگران و اهالی حرفه‌ای فوتبال هم خسته کننده و ملال آور شده که از ناپاکی‌های فوتبال بشنوند در حالی که در فوتبال به اصطلاح حرفه‌ای ما، دریافتی بازیکنان، کادرفنی و... حرفه‌ای است، اما خبری از فوتبال جذاب، درگیرانه با دوندگی بالا، پرگل و حرفه‌ای که تماشاگر از شبکه‌های مختلف به صورت زنده می‌بیند نیست.

گرچه اقدامات دلسوزان فوتبال، برای ایجاد مشوق‌هایی نظیر کاهش بهای بلیت و... ستودنی است اما باید گفت آقایان مشکل جای دیگری است؛ تماشاگر از تیم محبوبش بازی زیبا و نتیجه می‌خواهد، اینکه بازیکن محبوبش به جای پرداختن به متن فوتبال، اسیر حواشی شود، مدیر عامل، مدام از مشکلات مالی تیم سخن بگوید، برای هم صنفی‌هایش خط و نشان بکشد، مکرر از حربه نخ نمای استعفا استفاده کند؛ اختلافات کادرفنی، بازیکن، مدیرعامل، مشکل داوری، ضعف مدیریت کلان فوتبال ایران، اینکه هر کسی، دیگری را مقصر می‌داند و صد‌ها سوژه تکراری دیگر به قول معروف قلیه را از مزه برده است. گرچه بازار رسانه‌های ورزشی خوب داغ شده و آن‌ها انصافاً در بسیاری از اوقات آسیب‌شناسی می‌کنند، اما تا به امروز از خود پرسیده‌ایم طرح این مسائل چه خروجی برای رونق و احیا فوتبال پاک و زیبا داشته است؟! با این حال، این سوال هم در ذهن برخی‌ها نقش بسته است که با وجود شفاف سازی رسانه‌ها در مورد مشکلات امروز فوتبال کشور، وضع ما این گونه است، در صورتی که این مسائل افشا نمی‌شد فوتبال ما چه حال و روزی داشت؟!

هوادار و تماشاگر فوتبال فارغ از خستگی کار روزانه، هیاهوی زندگی ماشینی، مشکلات اقتصادی و اجتماعی و...، به ورزشگاه آمده تا بازی خوب ببیند، او با این مسائل کاری ندارد. در باب فوتبال ما، سخن بسیار، اما تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل...

یادمان نرفته سال‌ها در قاره کهن، دیدارهای پرتماشاگر لیگ ما برگ برنده فوتبال ایرانی بود، که شاید سر پوشی بر ضعف فوتبال ما و مدیریت معمولاً پر سر و صدایش بود. حال دیگر یار دوازدهم ما کم کم با استادیوم‌ها قهر کرده، چه باید کرد؟ این را مسئولان فدراسیون و لیگ با خرد جمعی و بهره گیری از بزرگان و دلسوزان باید جواب بدهند، که جلوی ضرر را هر وقت بگیری منفعت است. در آستانه برگزاری دربی ۷۸ پایتخت، سوال مهمی در ذهن فوتبالی‌ها نقش بسته است که حداقل برای آشتی آن‌ها با ورزشگاه آزادی اهمیت زیادی دارد:

با توجه به رقابت نزدیک این دو رقیب دیرینه در این فصل، تقابل اندیشه‌های شهریار و ژنرال برنده‌ای خواهد داشت؟ یا تیم‌های میلیاردی پایتخت بازهم سناریوی تساوی‌های مکرر تماشاگر گریز را رقم می‌زنند؟

باید به انتظار نشست و نظاره کرد مصاف تیم‌های سردار و شوالیه می‌تواند گرمابخش سکوهای سرد ورزشگاه آزادی در این برهه حساس باشد؟!

اما در پایان درد و دلی با سرمایه‌های اصلی این رشته پرطرفدار، در آستانه حضور در بزرگ‌ترین آوردگاه مستطیل سبز، فوتبال ما بیش از هر زمان دیگری به حضور و حمایت شما نیازمند است، امید که روزهای اوج فوتبال ایرانی را شاهد باشیم که آرزوی قلبی همه مردمان ایران زمین جز این نیست.


* برای آشنایی با شرایط و نحوه همکاری با «نگاه شما» اینجا را کلیک کنید.