نگاه شما: پارک جنگلی آبیدر قربانی بی تفاوتی

صدیق مینایی در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:

کوه آبیدر سنندج در اوستا بنام هوشیدر شناخته شده و اظهار می دارند که اولین نواهای آسمانی در این کوه بر زرتشت نازل شد. این کوه نزد شهروندان سنندجی تنها جایگاه تفریح و تفرج نیست بلکه مکانی قابل احترام می باشد به طوری که هیچ شاعر سنندجی را سراغ نداریم که در اشعار خود ابیاتی در وصف آبیدر نسروده باشد ، هیچ خانه ای نیست که عکسی از آن را آویزان نکرده باشد ، همه کاندیداهای مجلس و شوراهای شهر پوسترشان را به عکس آن مزین می کنند و مکانهایی از آن بنام کانی شفا ( چشمه شفابخش ) ، کوچک قورئان ( آستانه قرآن ) که محل قرائت قرآن توسط شهروندان بوده است و تاقه دار ( تنها درخت مورد احترام ) نامیده می شود.
سالهاست که مردم این شهر داوطلبانه برای پاکسازی این کوه از زباله بسیج می شوند و آنرا مثل چشم خود می پندارند.

در دهه 70 برنامه تبدیل این کوه به یک پارک جنگلی شروع شد و در سال 1375 به بهره برداری رسید و از آن بنام بزرگترین پارک جنگلی خاورمیانه یاد می شود و بزرگترین سینمای روباز دنیا در این مکان احداث شد.

آبیدر سالهاست که مورد استفاده شهروندان کردستانی ، گردشگران سایر استانها و توریست های خارجی است و امنیت آن زبانزد تمام کسانی می باشد که در آن استراحت و تفریح کرده اند به طوری که در فصول گرم هزاران چادر شبانه در دامن آن زده می شود و خانواده ها بدون هیچ ترسی در آن سکونت می کنند.

اما مدت 3 سال است که این پارک جنگلی مورد بی توجهی قرار گرفته و دارد نابود می شود واقعاً شاید قابل باور نباشد که بنویسیم آب آشامیدنی ، سرویس بهداشتی ، روشنایی و پارکینگ شبانه ، فضای سبز کافی ، مراکز فروش مواد غذایی ندارد جدای از این دیوارهای سنگی درحال تخریب شده و سینمای روباز آن بلااستفاده می باشد.

وضعیت موجود سبب شده که شهروندان به شدت نگران و مکدر بوده و به مسئولین انتقاد وارد می کنند و هرکس دلیلی خاص را برای این بی مهری ها بیان می کند.

آبیدر قرار بود که در کنار حفظ حرمت آن تبدیل شود به یک واحد توریستی و اقتصادی بزرگ در کشور و منشاء ایجاد اشتغال برای جوانان ، اما امروزه هرکس یک بار از سایر استانها به آبیدر بیاید قطعاً دیگر نخواهد آمد.

چرا چنین شده است ؟ باید اداراتی مثل شهرداری ، میراث فرهنگی و منابع طبیعی امر ساماندهی و توسعه آنرا انجام دهند اما هر کدام تنها به محوطه ای می پردازد که خود در آنجا مهمانسرا زده اند و گاهی هم برای برخی از مصلحت اندیشی ها گوشه ای از آن را به ارگانهای دیگر جهت احداث مهمانسرا داده و یا در برنامه دارند تا آنرا در آینده تحویل دهند. برای نمونه می توان به واگذاری بخش بزرگی از آن به نیروی انتظامی اشاره کرد که قرار بود تبدیل شود به پاسگاه اما تأسیسات تفریحی و مهمانسرای ویژه در آن احداث شده و در ورودی آن تابلو ورود افراد و خودروهای متفرقه ممنوع نصب کرده اند.