کرزای راهی به جز امضای پیمان نامه امنیتی دارد؟
در آستانه امضای پیمان نامه امنیتی میان آمریکا و افغانستان بر شدت حرکات تروریستی در این کشور افزوده شده است. مقاومت کرزای بهای گزافی به قیمت خون مردم مظلوم افغانستان داشته و مقامات ارشد آمریکا در سفر به کابل نسبت به گسترش جنگ داخلی در افغانستان هشدار ما دهند! این در حالی است که بجز ایران، سایر همسایگان عراق موضع سکوت را در قبال تحولات افغانستان، اختیار کردهاند.
به گزارش خبرنگار اعتدال، در طول هفته های گذشته دستگاه سیاست خارجی کشورمان به کرات ناخرسندی ایران از امضای پیمان نامه امنیتی با آمریکا را ابراز کرده است . شاید به همین دلیل است که حامد کرزای ، رییس جمهوری افغانستان در سفر غیر مترقبه خود به تهران گفت : «جمهوری اسلامی ایران همواره با کشور برادرِ خود افغانستان، با صداقت کامل رفتار کرده و مواضع خود را به وضوح بیان کرده است.»
کرزای در آخرین ماه های دوران ریاست جمهوریش با مساله بغرنجی روبرو شده است. امضای او پای پیمان نامه امنیتی با آمریکا می تواند برای او خوشنامی یا بدنامی در تاریخ داشته باشد ، اما او تا چه حد می تواند در برابر فشارها مقاومت کند. سفرهای پیاپی مقامات ارشد کاخ سفید با تهدید این کشور به « گزینه صفر » یعنی خروج کامل نیروهای آمریکایی و تداوم این فشارهای از سوی « ناتو » مبنی بر خروج نیروهای پیمان آتلانتیک شمالی ، از یک سو و فشار نیروهای داخلی افغان در قالب لویی جرگه برای امضای پیمان نامه امنیتی از سوی دیگر ، کرزی را در برابر دو راهی چالش برانگیزی قرار داده است.
بنابر هیمن گزارش، رییس جمهوری افغانستان در یکی دو ماه اخیر تلاش زیادی انجام داده است تا نظر همسایگان را برای اجرای نقش بدیل غرب در کشورش جلب کند اما حرکت او که از سه ماه پیش در بیشکک و در اجلاس شانگهای آغاز شد تاکنون راه بجایی نبرده است. مسکو ، پکن ، دهلی نو و حتی اسلام آباد و دوشنبه اگر چه حضور سربازان آمریکایی در افغانستان بر ضد منافع ملی شان است، ولی در مقام سخن نیز با این موضوع مخالفت نمی کنند.
تنها همسایه این کشور که با شفافیت مخالفت خود را با ادامه حضور نیروهای غربی آن هم به مدت ده سال دیگر ابراز می کند ایران است . چنانچه دکتر حسن روحانی ، رییس جمهوری کشورمان در جریان این سفر با صراحت به کرزای گفت : « ما نگران تنشهای حاصل از حضور نیروهای خارجی در منطقه بوده و معتقدیم تمام نیروهای خارجی باید از منطقه خارج شده و امنیت افغانستان به دست مردم این کشور سپرده شود.»
کرزای نیز پس از گذشت دوازده سال از دوره ریاست جمهوریش می داند که آبشخور حملات تروریستی و رشد و نمو گروههایی نظیر طالبان کجاست و نیک می فهمد که چرا در آستانه امضای این پیمان نامه امنیتی بر شدت تحرکات تروریستی که جان و مال مردم افغان را به یغما می برد ، افزوده می شود . او می خواهد با اضطراب ذهنی که مدام در جامعه افغانستان دمیده می شود که با خروج نیروهای خارجی از سال 2014 چه ها بر سر شما خواهد آمد مبارزه کند اما آیا می تواند به این مبارزه را که مردم مظلوم به بهای گزاف خونشان می پردازند ادامه دهد؟
مقامات آمریکایی در سفر به کابل به صراحت تهدید کرده اند که اگر پیمان نامه امنیتی توسط کرزای امضا نشود و به بعد از انتخابات ریاست جمهوری در این کشور موکول شود ، افغانستان به سمت جنگ داخلی و رویارویی طایفه ای پیش خواهد رفت ، روشی که در بسیاری از کشورهای خاورمیانه نظیر سوریه و عراق از سوی واشنگتن به منظور تضعیف دولت ملی این کشورها به منصه اجرا گذاشته شده است.
به نظر می رسد در روزهای آینده و قبل از پایان سال جاری میلادی کرزای مجبور به امضای پیمان نامه امنیتی خواهد شد که در آن نسبت به حضور هزاران سرباز آمریکایی و ناتو با برخورداری از حق مصونیت قضایی(کاپیتالاسیون) تاکید شده است . اگر چه رییس جمهوری افغانستان تلاش دارد تا آمریکا را متعهد به عدم استفاده از خاک این کشور برای اقدام نظامی علیه همسایگان کند و نیز تمام مساعی خود را بکار بسته تا در خاک افغانستان سلاح های بیولوژیک و شیمیایی و هستهای استقرار نیابد و در نهایت به مردم عادی در جریان نابودی طالبان آسیب نرسد ، اما واقعیت این است که هم مقامات افغان و هم کشورهای همسایه همچون ایران، از این نگران هستند که هیچ کدام از این مفاد ضمانت اجرایی برای رفتار نیروهای نظامی غرب در این کشور ندارد.
