ايران كوبنده و فكورانه ظاهر شود

آخرين بارى كه دو تيم ايران و كره جنوبى مقابل هم ايستادند و زورآزمايى كردند حدود يك سال و نيم پيش در كوالالامپور مالزى و در دور پايانى جام ملت هاى آسيا بود كه دو تيم پس از ۱۲۰ دقيقه تلاش در مرحله حذفى نيمه نهايى كارى از پيش نبردند و به ضربه هاى پنالتى متوسل شدند.

به نوشته ایران، كره جنوبى با اين ترفند صعود كرد و ايران از پيشروى بازماند. «پيم وربيك» و «افشين قطبى» سرمربى هلندى و مربى ايرانى اين تيم پى بردند كه شاگردان قلعه نويى با وجود استحقاق، چگونه غافلگير مى شوند.

اما پيش از اين بارها اين دو حريف ريشه دار در فوتبال آسيا با هم دست و پنجه نرم كرده اند و هميشه براى رجزخوانى حرف هايى داشته اند اما شكست ۲-6 در جام ملت هاى قاره كه در زمان مربيگرى مايلى كهن و در امارات اتفاق افتاد مثل كابوسى است كه هيچ گاه كره اى ها را راحت نمى گذارد.

با اين حال نبايد فراموش كرد كه آنچه هميشه د ر بازى اين حريف، ما را آزار داده است بازى سريع، پاسكارى سالم و بازى گروهى اين رقيب شرقى آسياست. همان امتيازى كه دايى هم در آخرين بازى دوستانه اين تيم مقابل «بحرين» به آن اشاره كرده است.

اما آنچه دايى نبايد فراموش كند و فريب اين بازى دوستانه را كه به نتيجه ۲-2 انجاميد نخورد اين است كه كره اى ها هرگز در بازى هاى دوستانه و غيررسمى به نتيجه توجه نداشته اند و هر بازى دوستانه را نه براى برد و باخت، بلكه به قصد رفع نقطه ضعف ها و استراتژى خاصى برنامه ريزى كرده اند. براى مثال پيش از آنكه عربستان را در رياض صفر-۲ مغلوب كنند. در بازى دوستانه با قطر در دوحه، به نتيجه ۱-1 قناعت كرده بودند.

«هايونگ مو» سرمربى بومى تيم كره كه سراغ عابدزاده و خداداد و بعضى از بازيكنان بازنشسته تيم ايران را از خبرنگاران ايرانى گرفته است لابد سر شوخى داشته است تا خود را از وضع تيم ايران بى اطلاع نشان دهد، اما او كه تمام ماه هاى آغازين سال نو مسيحى را در خانه و با حريفان تداركاتى محلى گذرانيده و در هفته هاى اخير با دو تساوى ۱-1 و ۲-2 با سوريه و بحرين قصد گمراهى ما را داشته است، به خوبى مى داند كه تيم ايران با تغييرات پى درپى در آرايش تيمى خود و نتايجى چون صفر - صفر در تايلند و پيروزى صفر - 6 مقابل سنگاپور در تهران و تساوى ۱-1 با امارات در دوبى، هنوز قدرت واقعى و پنهانش را بروز نداده و آن تيمى كه روز چهارشنبه در مقابل كره جنوبى صف مى كشد با بهره گيرى از نكونام، شجاعى و هاشميان، به تيمى پرانگيزه تبديل مى شود كه با كمى تلاش و دوندگى و دقت مى تواند در اين جنگ سرنوشت ساز، كره جنوبى را دست خالى روانه كند.

راه مقابله با كره
على دايى به كمك «روته مولر» پرتجربه، به يقين با مطالعه بازى هاى اخير كره، راه مقابله و پيروزى بر اين رقيب خاور دورى را يافته اند اما اين چند نكته را كه هميشه، ما را از درون آزار داده و از قدرت واقعى فوتبال ما كاسته است و حريفان از ايننقطه ضعف ها سود كافى برده و تيم ايران را از رسيدن به مقصود بازداشته اند، نبايد از نظر دور نگهدارند.

آنچه يقين است اين كه على دايى با دعوت كم شمار از لژيونرها و گزينش سه لژيونر از بين چندين بازيكن ايرانى برون مرزى، كارى عاقلانه كرده است. باور همه اين است كه هر سه بازيكن دعوت شده در تركيب اصلى قرار مى گيرند (شايد شجاعى كه دير به تيم پيوسته است، از آغاز در تركيب نباشد)، اگر چه مى توانست در اين تركيب كريمى هم جاى گيرد و معدنچى حداقل به عنوان يك ذخيره طلايى دعوت شود.

دومين نكته تا حدى نگران كننده، زوج باقرى و نكونام در كنار هم با ويژگى هاى تقريباً يكسان و تا حدى كند و كم تحرك است. فراموش نكنيم كه هافبك هاى كنارى آن قدر كه در طول حركت مى كنند و نگاه به جلو دارند با مردان مركزى رابطه دوستى ندارند و در «اورلپ» ها شريك نمى شوند.

در يك كلام هر دو هافبك مركزى ما با توانايى بازى سازى و ارسال پاس هاى سالم و بلند و نكونام با توانايى بيشتر در كار دفاعى و جسورتر در جنگهاى رو در رو اگر چه از امتيازات تيم ايران محسوب مى شوند اما وجود يك مرد جنگنده، پرتحرك و تكنيكى در كنار اين دو مى توانست بسى بر كارايى تيم ايران بيفزايد. از ياد نبريم كه مازيار زارع در كنار اين دو و در كار دفاعى، همان اشكالى را به وجود مى آورد كه اينك در پرسپوليس مشاهده مى شود.

كلام آخر اين كه در غياب رضايى، زوج هاشميان و برهانى مطلوب است و در دو كنار اين دو، شجاعى و اكبرپور مى توانند از عوامل مثبت در حملات و بازدارنده كره در خروج از حالت دفاعى باشند. نكته مهم اين كه مهاجمان ما نبايد فقط دريافت كننده و تمام كننده باشند. پرسينگ به وقت از دست دادن توپ در زمين حريف و گذشت در ارسال پاس مناسب را نبايد فراموش كنند. ارتباط بين خط دفاع و خط ميانى با حفظ فاصله مناسب و پاس هاى تودر و رو به جلو براى هاشميان و برهانى مى تواند بهتر از توپ هاى بلند و هوايى خط دفاع كره را از پا بيندازد.

به هر حال، حضور تماشاگران انبوه و حمايت دائمى و لحظه به لحظه از تيم ملى انگيزه پيروزى بر كره را تقويت مى كند. امروز نبايد تيم ايران از اين حمايت محروم بماند و نبايد كره اجازه خودنمايى بيابد.