پيشاني‌هايي كه فرياد داشتند...

پيشاني هايي كه نشانه سجده‌هاي طولاني داشتند، بوسه گاه لب‌هاي مادراني مي‌شد كه به عزيزانشان افتخار مي‌كردند. پسراني از قبيله عشق و مرداني از كاروان حماسه. بر اين پيشاني‌ها پارچه هايي كوچك مي نشست كه با واژه‌هايي كوتاه، يك دنيا حرف  با خود داشتند. پيشاني بندهايي با فريادهايي  از عاشورا و كربلا.

به گزارش «تابناک»، پيشانى‌بندها پارچه‌هاى رنگى مستطيل شكل با ابعاد تقريبى 5 در 25 سانتى متر كه منقش به نام‌هاى مبارك ائمه اطهار و جمله ها و كلمات تبليغى مانند: لا الله الا الله ـ  الله اكبر ـ نصر من الله و فتح قريب ـ يا فاطمه الزهرا ـ يا قائم آل محمد ـ يا حسين شهيد ـ يا على بن ابيطالب ـ يا زينب ـ يا ابالفضل العباس ـ يا ابا عبدالله و يا جملاتي كه  حكايت از ارادت دليرمردان بسيجي داشتند  مانند: كربلا ! ما مي آييم - لبيك يا خميني و...
اين عبارات، خود دليل روشني بود بر حقانيت راهي كه مردان هشت سال دفاع مقدس مي  پيمودند.

در اوايل جنگ، اين سربندها توسط واحد تبليغات و توسط خطاطان و خوشنويسان بسيجى و با رنگهاى روغنى و پلاستيكى بر روى پارچه هايى به رنگ قرمز، سبز، زرد و... نوشته و بعدها پس از استقبال از سوى ستاد پشتيبانى جنگ به تيراژ وسيع چاپ و توزيع گرديد.
موارد كاربرد عمده اين پيشانى بندها قبل و در حين عمليات چشمگير بود و سوژه عكاسان جنگ و فيلبرداران مى گشت به طورى كه قبل از عمليات رزمندگان براى دوستان خود سربندها را بر روى سر و كلاه نظامى بسته و با ديدن آن روحيه اى مضاعف گرفته و با اتكا به نام مبارك منقش شده به صفوف دشمن حمله مى بردند.

نقش پيشانى بندها در جبهه ها را مى توان بدين صورت برشمرد:
1ـ نقش روانى نيروبخشى و توان مضاعف گرفتن
2ـ ايجاد دلهره و رعب و وحشت بين دشمنان درمشاهده اين پيشانى بندها
3ـ تبليغ فرهنگ روحيه پذيرى از نام مبارك ائمه اطهار(ع) در بين رزمندگان
4ـ وجود زيبايى ظاهرى و معنوى در چهره رزمندگان
درباره طراح پيشانى بندها نيز خوب است بدانيد كه اين پيشانى بندها اثر به يادماندنى از هنرمند كشورمان منصور واحدى است. كسى كه چند سال پيش به ديار حق شتافت.
دكتر محسن رضايى، چندى پيش در ملاقاتى كه با خانواده اين هنرمند فقيد به عمل آورد در خصوص اين طرح و طراح آن چنين گفت:
«آقاى واحدى پيشانى بندهايى مى ساخت كه جوان هاى ما روى پيشانى هاى خود ببندند و به سمت جبهه‌ها بروند. اما قبل از آقاى واحدى مادرانى بودند كه اين پيشانى ها را مى بوسيدند و عزيزان شان را روانه‌ى جبهه ها مى‌كردند. در حقيقت صداقت آن مادران با صداقت زنده ياد واحدى در اين پيشانى بندها دست به دست هم مى‌داد. اگر آقاى واحدى انسان مخلصى بود بدون ارتباط با آن بوسه هايى كه مادران بر پيشانى بچه هاى شان مى زدند نبود و اين تركيب، هنرمندانه ترين تركيبى بوده كه خداوند متعال در خلقت درست كرده است.  تئاتر واقعى، بوسه ى مادر بر پيشانى جوان بسيجى و رزمنده اش است و آقاى واحدى در صدها كيلومتر دورتر از مادران شهيدان پيشانى بندها را از روى اخلاص و صداقت تهيه مى كرد».