قیچی‏زنی پروژ‏ه‏های عمرانی هنر دولت نهم در ورزش!

اظهارات روزهای اخیر مسئولان دولت نهم در خصوص عملکرد موفق این دولت در حوزه ورزش‏، حساسیت‏های فراوانی به همراه داشته است، تا جایی که عدم تطابق مظاهر عینی و آمارهای ارائه شده، دامنه تشکیک را در کلیات آمارها وسیع‏تر ساخت و اما و اگرهای فراوانی را به همراه آورد.
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، با شدت گرفتن فعالیت‏های انتخاباتی، رسانه‏های حامی دولت و  مسئولان ارشد دولتی  در اظهارنظرهایشان پیرامون امر ورزش، با توجه شکست‏های پیاپی در بازیهای المپیک و همچنین نتایج ضعیف در رقابت‏های مقدماتی جام جهانی، محوریت را فعالیت‏های عمرانی سازمان ورزش در دولت نهم قرار دادند و از آمارهایی سخن به میان آوردند که ارائه برخی از آنها، در نوع خود بی‏سابقه بود.

در آخرین اظهار نظر از این دست، داوودی معاون اول رئیس جمهور در مراسم افتتاح بزرگ‌ترین سالن سرپوشیده دوومیدانی کشور، با تشکر از عملکرد سازمان تربیت بدنی در توسعه فضاهای ورزشی، عنوان نمود: در 4 سال گذشته سالانه 667 مکان ورزشی در کشور افتتاح شد که این تعداد نیز نسبت به افتتاح سالانه مکانهای ورزشی در 4 سال ماقبل 4/5 برابر شده است.

این اظهارنظر با عکس‏العمل‏های فراوانی همراه شد، چرا که حتی در این بخش از عملکرد ورزش دولت نهم نیز اماو اگرهای فراوانی وجود داشته است. در بخش آماری باید جویا شد که این رشد 4/5 برابری در تعداد بوده یا بر اساس حجم و وسعت پروژه‏ها بوده است؟ اگر مبنای ارائه چنین آماری تعداد پروژ‏ه‏ها بوده که اساساً مبنای آمار اشتباه بوده است، چرا که در این روش احداث یک مجموعه ورزشی بزرگ با یک مجموعه ورزشی کوچک، تنها یک عدد محسوب می‏شود.

در صورتی که طبق روال معمول این آمارها در چهارچوب متراژ فضاهای احداثی نیز  مورد ارزیابی و اندازه‏گیری قرار گرفته شده باشد، مباحث دیگری مطرح می‏شود که مهم‏ترین آنها حجم اعلام شده است. در صورتی که بپذیریم طی چهار سال گذشته 4/5 برابر 4 سال قبل شاهد افتتاح پروژه‏های ورزشی بوده‏ایم، با این فرض که در دوره حدوداً چهار ساله مهرعلیزاده تنها یک دهم متر (سالانه 2/5 سانتی‏متر) به سرانه ورزش افزوده شده باشد، می‏بایست ظرف چهار سال اخیر، 4/5 برابر آن یا چیزی حدود نیم متر به فضای ورزشی کشور افزوده شده باشد که در این صورت با توجه  به آمارهای ارائه شده در حول و حوش انتهای دولت هشتم و ابتدای دولت نهم، باید تقریباً در سراسر کشور از جمله شهرهای بزرگ همچون تهران، اصفهان، مشهد، اهواز، شیراز به حدود یک متر سرانه ورزشی حاصل می‏گردید که این عدم تحقق این مهم، تردیدها را نسبت به آمار ارائه شده بیشتر می‏نماید.


حال در صورتی که بر این آمار معاون اول رئیس دولت نهم نیز صحه گذاشت، آیا می‏توان از کیفیت فوق‏العاده پایین بسیاری از مجموعه‏‏های احداثی در این دولت به سادگی گذر کرد؟ آیا مجموعه‏هایی که حتی محصور به یک دیوار نیز نشده و صرفاً یک تکه زمین چمن با کیفیت معلوم و دو تیر دروازه است، یک مجموعه به اصطلاح ضربتی تلقی می‏شود؟! آیا چون این به اصطلاح مجموعه‏های ورزشی در روستا افتتاح می‏شود، باید فاقد استانداردهای بین‏المللی و معمول ورزشگاه‏های فوتبال باشد؟!

آیا اصولاً یک یا چند روستا و حتی یک شهرک نه چندان وسیع نیاز به زمین چمن فوتبال دارد یا یک سالن ورزشی؟ آیا بهتر نبود در عوض ساخت تعداد قابل توجهی ورزشگاه و سالن‏هایی به سبک سوله، تعداد کمتری مجموعه ورزشی با کیفیتی به مراتب بالاتر احداث می‏شد تا عمر مفید و ماندگاری این اماکن نیز به مراتب افزایش می‏یافت؟ آیا ساخت مجموعه‏های ورزشی ناقص و حتی فاقد یک دیوار که اولیه‏ترین جز هر بنایی است، هزینه‏هایی دو چندان را به دولت‏ها یا مدیریت‏های شهری و روستایی برای تکمیل این مجموعه‏ها تحمیل نمی‏کند؟

مطمئناً در هنگامی که مقرر باشد میان کمیت فراوان یا کیفیت محدودتر و کیفیت فراوان با کمیت محدود، یکی انتخاب شود، بقای کیفیت ارجح بر فنای کمیت خواهد بود اما آیا این امر در تمامی پروژه‏هایی که امروز داوودی از آنها سخن گفته شد، رعایت شده است؟ مشاهده تصاویر برخی از این پروژه‏ها در زمان افتتاح که در مراکز خبری دولتی و وابسته به دولت قابل مشاهده است، این مسئله را نفی می‏نماید که این مسئله چندان خوشایند نیست.

شاید معاون اول رئیس‏جمهور صرفاً قصد نداشته عنوان کند، هنر دولت نهم در ورزش، قیچی‏زنی پروژ‏ه‏های عمرانی بوده اما نوع بیان این مطلب با توجه به آنچه از کم و کیف این پروژه‎ها ذکر شد، چنین متبادر ساخت. بدین جهت به دولتمردان توصیه می‏شود، درصدد مانور بر روی این مسئله نباشند، چرا که حتی در صورت عدم صحت مطالب عنوان شده در نقد مذکور و ساخت مجموعه‏های ورزشی با استانداردهای روز ورزش جهان، دولت نهم کار فوق‏العاده‏ای انجام نداده و صرفاً تکلیف خود را، آن هم نه به صورت کامل، مطابق با برنامه چهارم انجام داده است، کما اینکه دولت‏های پیشین تقریباً تکالیف ‏شان در حوزه ورزش را مطابق برنامه‏های اول تا سوم، به اجرا گذاشته بودند؛ اگر چه این تکالیف در برنامه‏های پیشین به نسبت محدودتر و کلی‏تر بود.