نگاه شما: حسين (ع) كليد پيوند با تاريخ است

آیا تا به حال اندیشیده‌ای که کلید دردهای ما کیست؟ آری حسین (ع) کلید دردهاست.
آبا تا به حال اندیشیده‌ای که ذکر آدمی و پری، جن و انس و ذکر همهٔ حیوانات اهلی و وحشی چیست؟ آری نام و ذکر و یاد حسین (ع) برای جنیان و انسیان و همهٔ وحوش و طیور نامی است آشنا: حسین (ع).

نام حسین (ع) از تاریخ است و تاریخ از حسین (ع). مگر می‌شود تاریخ را از حسین (ع) جدا کرد و یا حسین (ع) را از تاریخ؟ او آنچنان در تاریخ جریان دارد که خون در بدن آدمی. اگر رگ بی‌خون معنی دارد، تاریخ نیز بی ‌او معنی داشت، از آدم تا خاتم و از خاتم تا آخر، همه و همه ذکر و نام او را بر لب دارند.

حسین (ع) کلید تاریخ است، چرا که حضرت آدم (ع) در سوگ او گریست و مگر فرقی است بین هابیل و حسین که هابیل خود حسین است و حسین هابیل؟

مگر می‌شود حسین را از پیامبران جدا کرد که اگر خوب اندیشه کنیم، می‌بینیم ‌اگر نوح (ع) سفینه داشت و سوار شوندگان بر آن کشتی نجات یافتند، حسین (ع) خود سفینه است که‌«ان الحسین سفینه النجاه»؛ حسین (ع) خود نجات دهنده‌ای است که هر کس با او باشد غرق نمی‌شود و کسی که با اوست به ساحل آرامش و نجات خواهد رسید.

اگر ابراهیم (ع) در آتش نمرودیان افتاد و آتش بر او گلستان شد، حسین (ع) نیز با اهل و عیال در آتش کینه توزان در روز عاشورا قرار گرفت و دیدیم و می‌بینیم که روز عاشورا برای همیشه گلستان نجات شیعیان است.

اگر ابراهیم خلیل فرزند به قربانگاه عشق برد و سالم برگردانید، حسین فرزند رشیدش علی اکبر را برد و برنگردانید.

اگر حضرت موسی (ع) به دریا زد و خود و قومش نجات یافتند، حسین (ع) نیز در روز عاشورا به دریای خون زد تا به خدا برسد و دوستدارانش نیز نجات یابند.
اگر حضرت عیسی (ع) مردگان را زنده کرد، حسین (ع) نیز تا الابد آدمیان را زنده کرد و می‌کند.

اگر حضرت سلیمان (ع) با آن انگشتری بر جهان حکومت کرد، حسین بر جان‌ها حکومت می‌کند.
اگر حضرت یحیی (ع) سر در طشت طلا نهاد، سر حسین (ع) نیز در طشت قرار گرفت و چوب خیزران بر لبانش آشنا شد.
اگر پیامبر اسلام حضرت محمد بن عبدالله (ص) امت را تزکیه کرد و تعلیم داد (و یزکیهم و یعلمهم) فرزندش حسین (ع) نیز هدایت این جامعه را بر عهده گرفت.

مگر می‌شود که تاریخ را از حسین (ع) جدا کرد و یا حسین (ع) را از تاریخ؟ حتی حسین (ع) را نمی‌توان از دیگر ائمه جدا کرد که او فرزند علی (ع) است و فاطمه (س) و برادر حسن (ع) است و پدر همهٔ امامان از سجاد (ع) تا مهدی موعود (عج)، امام حسین (ع) با تاریخ است از خاتم تا قائم چرا که حضرت مهدی (عج) قیام کننده به خون حسین (ع) است. اوست که بـا پرچم (یا لثارات الحسین) می‌آید و خون خواهی جد غریب و شهیدش را می‌کند. و اما تو اگر با حسینت (ع) نبودی اینک که می‌توانی با امام زمان (عج) باشی پس خویش را آماده کن تا از لبیک گویـانش باشی.

ای عاشورایی سوگوار حسین (ع)!
اگـر در عاشورا با حسین (ع) نبودی، می‌توانی همراه و در رکاب امام زمان (عج) شمشیر بزنی.
اگر ذکر حسین بر لبانت نباشد ذکر شیطان خواهد بود. سری که در آن سر هوای حسین (ع) نباشد، هوادار شیطان است.
اگر پایت در راه حسین (ع) نرود گمراهی است.
اگر چشمانت حسین (ع) را نبیند، کور محشور خواهی شد.
اگر شنوندهٔ غیر ذکر حسین (ع) باشی آن ذکر شیطان است.
پس بکوش همیشه با حسین (ع) باشی و سعی کن نام تو در فهرست حسینیان باشد... .

فرستنده: محمد حسين درچين