دست خدا 53ساله شد

هیچ کس فکرش را نمی‌کرد‌کودکی که در روز 30 اکتبر 1960 در بیمارستان اویتا در منطقه لانوس چشم به دنیا گوشود جهان فوتبال را تحت تاثیر ساق های خودش قرار دهد.

فردا  ال دیوس(لقبی که آرژانتینی ها به مارادونا داده اند و به معنی خدا است) پنجاه و دومین شمع زندگی خود را خاموش می‌کند ؛ مردی که امیر کوستاریتسا فیلم ساز معروف بوسنیایی در وصف گل زیبای او در مکزیکوی 86 برابر انگلستان می‌گوید:  واقعا معجزه بود که کره زمین از ناحیه مهره گردن دچار شکستگی نشد وقتی اکثر مردم جهان به خاطر شاهکار زیبای او در حال جست و خیز بودند و خدا نیز در آن لحظه دخالت داشت. " 

شاید بیش از نیم قرن از زندگی دیگو می‌گذرد ولی هنوز جهان نتوانسته همتای او را به خود ببنید. او می‌تواند هم دوست داشتنی باشد هم مورد تنفر و همین پارادوکس است که پسری برخاسته از جامعه پرولتاریای بوینس آیرس را از دیگر ستاره های فوتبال جهان متمایز می‌کند. شاید خیلی از آرژانتینی ها او را هم ردیف قدیسانی چون اوا پرون ؛ ارنستو چه گوارا بدانند یا حتی اینکه در بعضی از مراسم های عروسی داماد ها به احترام آن گلی که دیگو با دست به پیتر شیلتون زد گلی را در زمین فوتبال با دست وارد دروازه می‌کنند و بعد در مقابل پدر مقدس حلقه ازداواج را به دست همسرشان می‌کنند. پرداختن به زوایای زندگی ماردونا آنقدر زیاد است که نمی‌توانید در چند سطر به زندگی این "ال پیبیه" آرژانتینی بپردازید ولی تنها نکته ای که سبب می‌شود کمی شما را متاثر کند آلوده شدن او به اقوا کننده سفید (که تعبیر خود او از کوکائین است) باشد. او سال های متوالی هر کاری برای نابود شدن خود انجام داد و حتی بارها تا پای مرگ هم پیش رفت؛شاید تنها در آن روزها فیدل کاسترو دوست نزدیک و سیاسی او بود که سبب شد تا دیگو از این افیون سفید نجات پیدا کند. دیگو همیشه خاص است چه در مناسبات سیاسی‌اش با کاسترو یا اوگو چاوس یا حرف هایی که چند سال قبل در باره جورج پوش پدر زد. او دیگو ماردونا است و بدون هیچ توصیفی ‌نمیتوانید هیچ کس را با او مقایسه کنید. مردی برخواسته از طبقه کارگر ؛ یک چپ گرای واقعی و مردی که بعضی اوقات حرف‌ هایی را به زبان می آورد که حتی هوادارنش نیز به مرز دلزدگی ‌میرسند.