تسلیم برابر تغییر ذائقه مخاطب ایرانی یا احساس خطر؟! + فیلم

سلسله واکنش‌هایی که در  یک هفته اخیر از سوی بازیگران درباره عمل‌های جراحی زیبایی رسانه‌ای شده، این پرسش را پیش می‌کشد که آیا بازیگران در برابر ذائقه‌ مخاطبان ایرانی ـ که با سینما قهر کرده‌اند ـ تسلیم شده‌اند یا فضای سینما برای بازیگران حرفه‌ای زن، آنچنان ناامن شده که در پی قرار دادن چنین ممیزی‌هایی برآمده‌اند؟

به گزارش «تابناک»، به این نام‌ها اندکی دقت کنید: لیلا حاتمی، امین حیایی، سحر جعفری، امید زندگانی، شبنم قلی خانی، صبا کمالی، برزو ارجمند، آزیتا حاجیان، حسام نواب صفوی، فلور نظری، آرام جعفری، نیوشا ضیغمی، کتایون ریاحی، شیلا خداداد، سیما تیرانداز، لادن طباطبایی، بهنوش بختیاری، عاطفه رضوی، هانیه توسلی، الناز شاکردوست، کمند امیر‌سلیمانی، افسانه بایگان، نگار فروزنده، تینا آخوندتبار.

اینها تنها بخش بسیار کوچکی از بازیگرانی است که در خبر‌ها آمده بینی‌شان را عمل کرده‌اند و برخی‌ از آنان‌ بسیار فرا‌تر از این رفته و جراحی‌های زیبایی فراوانی داشته‌اند و طبیعی است که زیاد درباره این ماجرا سخن نگویند و به همین نسبت، بعید است دیگر همکاران این بازیگران نیز کلام تندی درباره چنین جراحی‌های اینچنینی بر زبان بیاورند یا جمله‌ای معترضه‌ای را‌‌ رها کنند که خطاب به این بازیگران باشد؛ اما با این حال، نمی‌توان در این زمینه چندان مطمئن بود.

نیکی کریمی اعتراض خود را نسبت به برخی از بازیگران ایرانی و علاقه آن‌ها به عمل‌های زیبایی نشان کرد. وی در این باره نوشته است: «ماه گذشته زیاد سینما رفتم و فیلم دیدم و چیزی که خیلی توجهم را جلب کرد، متاسفانه بازار داغ لب‌ها و چانه‌ها و گونه‌های تزریق شده و کاشته شده و خلاصه انواع و اقسام عمل‌ها و تزریق‌ها برای رسیدن به زیبایی و کمال مطلوب بود.

بعد از دیدن فیلم «گذشته» و دیدن سیمای ساده برنیس بژو با خودم فکر کردم واقعا چه بر سر این جامعه آمده؟ بازیگری که فیلمش برنده اسکار است و اینقدر شانس کار در اروپا و هالیوود را دارد و تازه شاید رقابت گسترده‌ای پیش رو دارد با این سیمای ساده در فیلم‌ها حاضر می‌شود اما بازیگران ما برای زیبا دیده شدن (به زعم خودشان) در تنها گستره پیش رو یعنی سینمای ایران دست به هر کاری می‌زنند که تازه نتیجه‌اش قیافه‌ای مصنوعی و غیرعادی و غیرقابل باور است. واقعا آیا زیبایی‌شناسی جامعه ما تغییر کرده و مردم ما از قیافه‌های مصنوعی خوش‌شان می‌آید یا من نمی‌دانم این همه تلاش برای چیست؟».


این نقد‌ها در دورانی از سوی نیکی کریمی مطرح می‌شود که دیگر عمل جراحی زیبایی بازیگران ایرانی، کار تازه‌ای به شمار نمی‌رود و همین مسأله این تعبیر را پیش آورد که فضا تا آنجا رو به وخامت گذاشته که بازیگران زن دارای رزومه سینمای ایران نیز از این اتفاق احساس خطر کرده‌اند، چرا که چهره‌های جذاب با چند عمل زیبایی، کم اشکال‌تر می‌شوند و آنچه بر پرده سینما‌ها افتاده، چنین تداعی می‌سازد که بسیاری از تهیه کنندگان و کارگردانان نیز ترجیح می‌دهند به جای آن که هزینه کلان برای جذب بازیگران زن پرسابقه بدهند، سراغ این بازیگران خوش چهره و مملو از عمل جراحی بروند که بعضاً به تهیه کننده و کارگردان سرویس‌هایی نظیر مشارکت مالی نیز می‌دهند.

در این میان تنها نیکی کریمی نبوده که در چند روز اخیر از آنچه بر سینمای ایران می‌گذرد، انتقاد ‌و وضع بازیگران ایرانی را با بازیگران ساده اروپا مقایسه کرد، بلکه پرستو صالحی نیز از زوایه‌ای دیگر و در جایگاه بازیگری که ‌جراحی‌های زیبایی کرده و به نوعی قربانی چنین عمل‌هایی شده در مقام نقد ظاهر شد و در تلویزیون درباره عوارضی که تزریق ژل به بدنش داشته، سخن گفت که در نوع خود ‌بسیار جالب بود، زیرا‌ نشان می‌دهد بازیگران زن به عنوان دخیل‌ترین قشر در این ماجرا، دریافته‌اند که مردم دیگر برای دیدن چهره‌های عروسکی حاضر به خرید بلیت پنج هزار تومانی سینما نیستند.

حال در این شرایط که چنین فضایی نسبت به زیبایی غیرطبیعی بازیگران سینما شکل گرفته، نیوشا ضیغمی با همسرش اقدام به تاسیس کلینیک زیبایی کرده و در این باره گفته است: «یک کلینیک زیبایی و سلامت پوست تإسیس کرده بودم که متإسفانه به دلیل بی‌درایتی و عدم مسئولیت‌پذیری پزشکی که در این کلینیک با ما همکاری داشت، ترجیح دادم این مرکز را تعطیل کنم. از این پزشک هم در مراجع قانونی ‌شکایت کردم و هنوز هم پیگیر شکایتم هستم. در هر صورت به دلایل اتفاقاتی که افتاد، آن مرکز تعطیل شد و بعد از وقفه‌ای که در این میان ایجاد شد، تصمیم گرفتم کلینیک جدیدی ‌راه اندازی کنم. فکر می‌کنم سلامت پوست، مو و بدن در کنار زیبایی مسأله مهمی است که باید به آن توجه داشت. ما در این کلینیک بیشتر به مسائل مربوط به سلامت پوست، مو و بدن می‌پردازیم و همه کار‌ها زیر نظر پزشک متخصص انجام می‌شود‌».

این کشمکش‌ها که طبیعتاً دغدغه بخشی از جامعه کنونی را نیز شامل می‌شود، به هر دلیل‌ باشد، ‌فرآیندی مثبت برای سینمای ایران است که حضور در سینما را صرفاً با تکیه بر مزیت زیبایی، آن هم از آن نوع غیرطبیعی دشوار‌تر از پیش می‌سازد و این اتفاق مبارک را به هر شکل ممکن باید دامن زد، چرا که در یک سینمای سالم بازیگر دارای فن بازیگر اما فاقد چهره زیبا بر بازیگر زیبا اما فاقد کمترین فن بازیگری ارجحیت دارد.