همچنان به دنبال اثری فاخر در حوزه کتاب دفاع مقدس هستیم

عظمت و بزرگی حماسه‌های ماندگار رزمندگان اسلام در خلق پیروزی‌های شگرف در مرزهای میهن اسلامی‌مان در طول سال‌های دفاع مقدس به حدی تحسین برانگیز و ستودنی است که بازگویی، ثبت و بسط آن در تاریخ مبارزات مردم مسلمان ایران، وظیفه همگانی و ملی به حساب می‌آید تا آنجا که علاوه بر اندیشمندان و متفکران این حوزه، مراکز علمی و پژوهشی فراوانی را می‌طلبد که به آن مهم با روش‌های نوین و کاربردی و با نگاه علمی، نظامی بپردازند.

تلاشی که سالهاست متفکران و مراکز علمی ـ دانشگاهی منعددی را در سطح کشور به تکاپو انداخته است اما همین عظمت و بزرگی سالهاست که بر شکوه حماسه مردم قهرمان ایران که در خاکریز دوم نبرد، رزمندگان اسلام را مورد حمایت و پشتیبانی خود قرار داده بودند، سایه افکنده و در ادبیات پایداری، کمتر به آن پرداخته شده است.

نقش آفرینی مؤثر و بی‌بدیل آحاد مردم شهرهای مختلف ایران اسلامی در همراهی و حمایت از قوای اسلام برای بیرون راندن دشمن متجاوز از برجستگی‌های بی‌مثال این دفاع هشت ساله می‌باشد که خود را تمام قد نشان داد و حیرت جهانیان را بر انگیخت.

حضور یکپارچه اقشار مردم در صحنه‌های نبرد پیروزی به عنوان مهم‌ترین رکن پیروزی در جنگ، ترجمانی از دفاع همه جانبه یک ملت خستگی نا‌پذیر از انقلاب خویش است که برای همیشه ودیعه الهی فراروی نسل‌های آزادیخواه جلوه‌گری خواهد کرد.

شهادت ۳۶ هزار شهید دانش آموز و تقریبا به‌‌ همان تعداد از اقشار مشاغل آزاد نشانی گویا از حضور میلیونی مردم در صحنه‌های مختلف نبرد می‌باشد که فقط ۴۵ درصد از شهدا مشاغل نظامی داشته‌اند که بدون حضور آن‌ها نه تنها پیروزی به دست نمی‌آمد بلکه چه بسا تمامیت ارضی و هویت ملی ایرانیان از دست رفته بود، اما متأسفانه در کنار حجم فراوانی از کتب، آثار و پژوهش‌های مراکز علمی و پژوهشی درباره حماسه سرزمینی و پرداخت همه جانبه به صحنه‌های درگیری و عملیات رزمندگان، کمتر کتابی را می‌توان یافت که به حضور مردم و نقش بی‌بدیل آن‌ها در جنگ تحمیلی اختصاص داشته باشد.

این کاستی نه تنها مربوط به شهرهای مهم استان‌های حماسه آفرینی چون اصفهان و خراسان و آذربایجان است، بلکه حتی شهرهای جنگی مثل دزفول، آبادان، سوسنگرد و دهلران را نیز شامل می‌شود. غم انگیز‌تر از نبود کتب و آثار و پژوهش‌هایی در این حوزه، فقدان متولی و یا کم کاری متولیان اسمی این حوزه است که با گذشت ۲۵ سال از پایان جنگ هنوز هم اثری جامع و فاخر عرصه نشده است.

فراموش نکنیم که درخشش کتاب‌هایی چون «دا» در میان انبوه کتب دفاع مقدس، نمودی از حکایت یکی از شهروندان همین حوزه مغفول و مظلوم و خود نشانه وجود هزاران سوژه بکر و قابل ستایش در موضوع مطروحه است.

معلوم نیست حماسه سترگ مردم دزفول، پایتخت مقاومت مردم ایران با تحمل ۱۷۶ فروند موشک ۳ تا ۱۲ متری و بیش از ۳۰۰ بمب و راکت هواپیمایی دشمن و بیش از ۲۵۰۰ گلوله توپ چه موقع و در کجای ادبیات پایداری ثبت می‌گردد.

کتاب سوسنگرد، شهری که سه بار طعم تلخ اشغال را چشید و جوانان شجاعی چون محمدرضا سبحانی که قبل از تیرباران به درختان شهر بسته شده و به آتش کشیده شدند و زنان شجاعی چون مجیده نگراوی که به تنهایی هفت افسر عراقی را به اسارت گرفت، کی باید نگاشته شود.
چه زمانی باید کتاب پر افتخار هویزه و بستان شهرهایی که مردمانشان به جرم ترک نکردن شهر، طعم تلخ شهردار و فرماندار عراقی را باید تحمل می‌کردند توسط کدام مرکز فرهنگی به رشته تحریر می‌درآید؟

حماسه مردم قهرمان اندیمشک که در یک روز آتش خشم ۵۰ فروند هواپیمای دشمن را باید به جان می‌خریدند و با این همه شعار جنگ جنگ تا پیروزی را سر دادند، چه زمانی در سطر سطر کتاب مقاوت نقش می‌بندد؟

آبادان قهرمان و مظلوم با تقدیم ۴هزار شهید و حماسه مردان شورآفرینش در کجای کتاب مقاومت جای خواهد گرفت؟

کتاب مقاومت مردم شوش دانیال با تمامی حماسه‌های زنان قهرمانی چون رحیمه دبات که تا پای جان و در میانه آهن و آتش، نان تازه به دست رزمندگان می‌دادند و پای تنور به شهادت رسیدند، چه هنگام منتشر می‌شود؟

حماسه ایلام و دهلران و مهران و همدان و کردستان نیز از سوژه‌هایی هستند که تاکنون آنگونه که بایسته است بدان پرداخته نشده است.
در این اندیشه‌ام که اگر نبود حماسه سوم خرداد که خرمشهر مظلوم به شرف پیروزی دست یافت، در کجای تاریخ بخشی از حماسه مردم آن جای می‌گرفت؟

بی‌تردید تلاش در جهت شناساندن نقش مردم در حماسهٔ بزرگ دفاع مقدس فریضه‌ای است که باید توسط دلسوزان عرصه فرهنگ و تاریخ، انجام شود. تعلل و کم کاری درباره این مهم، جز پشیمانی ثمره‌ای نخواهد داشت.