آیا سنگ بزرگی در چاه شورای شهر تهران افتاده است؟
احزاب سیاسی در ایران بسیار جوان هستند. با سابقه طولانی
حکومتهای پادشاهی در کشور و عمر تقریبا یک قرنی مشروطه، قدیمیترین احزاب تاریخ
ایران که قدری در قدرت موثر بودهاند، قرنها از همتایان غربی خود جوانتر هستند.
به گزارش «تابناک»، احزاب پس از دوره قاجاریه و در دوره پهلوی تاریخ پرماجرایی دارند و با سقوط نظام پادشاهی و استقرار جمهوری اسلامی کمتر حزبی توانست در دوره جدید دوام بیاورد. در سی و چند سال اخیر نیز احزاب فراز و نشیبهایی زیادی داشتهاند و اکنون از بین چند صد حزب دارای مجوز فعالیت در کشور، کمتر حزبی است که در افکار عمومی با سیاستها و خطوط روشن فکری، اعضای مشخص و برنامهای برای اداره کشور شناخته شود. وضعیت انضباط حزبی و رابطه احزاب با دولت مستقر نیز میتواند به مراتب آشفتهتر باشد.
در چنین شرایطی، عجیب نیست که بعضی احزاب هم جهت و از حیث فکری نزدیک به هم، چنان دچار تشتت و اختلاف باشند که حتی انتخابات ریاست جمهوری را در سال 84 به جناح رقیب واگذار کنند، یا این که برنده انتخابات در همین سال مورد حمایت اعضای تشکیلات خود هم قرار نگیرد و یا این که هشت سال بعد و در انتخابات ریاست جمهوری سال 92، ائتلافهای بی سرانجام و پر ماجرایی صورت گیرد که احتمالا بر نتیجه نهایی انتخابات هم تاثیر جدی داشته است.
این آشفتگیها گاهی از سوی افکار عمومی رصد نمیشود و یا این که از سوی دیگر، عدهای چنان دچار افراط میشوند که انتظار دارند هر حزبی از پیش باید تکلیف اعضای خود را در برخورد با دیگران روشن کند و هیچ کس هم حق تخطی از این رویه را ندارد.
نگاهی به بازی سیاسی و حزبی در کشورهای با تحزب واقعی و مقایسه آن با حزب بازی در ایران، این تفاوتها را به خوبی نشان میدهد.
در بعضی از کشورهای غربی، در مواردی حزب در مورد نحوه رای دادن اعضای خود تصمیم قطعی میگیرد و از اعضای خود میخواهد که رای مشخصی متناسب با سیاستهای حزبی بدهند و کسانی که از این دستور تخطی کنند با تنبیهاتی نیز مواجه خواهند شد که محرومیت از حمایت در انتخابات و یا حتی اخراج از حزب هم از جمله این تنبیهات است.
از سوی دیگر، به خصوص در مورد نظامهای غیر پارلمانی، تصور این که اعضای حزب همیشه باید مانند یکدیگر رای دهند، توهمی بیش نیست. مثالی روشن و بر هم زننده این توهم، رفتار سناتورهای جمهوریخواه آمریکایی در رسیدگی به رسوایی اخلاقی بیل کلینتون دموکرات است. در حالی که همه 45 عضو دموکرات سنا، رئیس جمهور هم حزبی خود را بیگناه میدانستند، از بین 55 عضو جمهوریخواه در دو نوبت رایگیری در مورد این مساله، در یک رایگیری ده سناتور و در یک رایگیری دیگر پنج سناتور جمهوریخواه، کلینتون را بیگناه دانستند. احتمالا هیچ کس در آمریکا این سناتورها را به خیانت متهم نکرده است.
اگر قرار بود فرض لزوم هم شکل بودن همیشگی آرای اعضای یک حزب در مجالس و مراجع رایگیری صادق باشد، آن گاه چه لزومی داشت که حزب و گروه اقلیت در مجلس حاضر شوند؟ اگر مجلسی با یک اکثریت شصت درصدی و اقلیتی مثلا چهل درصدی تشکیل شده باشد، با فرض فوق، دلیل چندانی وجود ندارد که اقلیت در مجلس حاضر شوند چون به هر حال اکثریت همیشه مانند هم رای میدهند و اقلیت از حیث تاثیرگذاری تفاوت چندانی با چوب خشک نخواهند داشت.
در سایه ادعاهای طرفین در مورد داستان رای الهه راستگو به شهرداری قالیباف و برخورد حزب متبوعش با وی به نظر میرسد افکار عمومی در مقابل داستانی قرار گرفتهاند که تنها بخش کوچکی از آن را میبینند و بیشتر آن همچنان ناگفته است.
شاید چند سال زمان نیاز باشد تا بعدها کسی در خاطرات خود به روند آماده شدن و حضور اصلاحطلبان در انتخابات شورای شهر چهارم بپردازد، این که ترکیب فهرست انتخاباتی آنها چگونه چیده شده و راستگو و دیگران چرا در فهرست انتخاباتی آنها قرار گرفته اند و یا این که اصلاحطلبان چگونه گزینه مورد نظر خود برای شهرداری تهران را انتخاب کردند و چگونه با یکدیگر برای رای دادن به وی هماهنگ شدهاند و یا این که آیا واقعا داستان سوگند خوردن به قرآن راست است یا دروغ.
تهرانیها که خاطره دعواهای سیاسی در شورای اول شهر و انحلال آن را در ذهن دارند، اکنون در مقابل شورایی قرار دارند که در سومین جلسه آن، در حین سخنرانی یک عضو، عدهای به نشانه اعتراض جلسه را ترک میکنند و اعضای آن، طبق ادعاهای خودشان، آن قدر به هم بیاعتماد هستند که در جلسه و گعدههای گروهی لازم میدانند از هم لیستیهای خود با سوگند به قران تعهد بگیرند که به فرد خاصی رای بدهند و یا این که عدهای دیگر رای خود را بنا به ملاحظاتی غیر اخلاقی تغییر دهند و یا به سرعت در رسانههای خود با امواج اتهام از خجالت طرف مقابل در آیند.
همین شورا باید چهار سال در تهران به اداره امور شهر بپردازد و بعد از انتخاب شهردار در روز دوم، باز هم جلسات مهمی در پیش خواهد بود که گزارشهای مالی شهرداری را بررسی کند یا بودجهای را تصویب کند.
اگر قرار باشد، همه این چهار سال بر اساس همین دعواهای
سیاسی بگذرد، سنگ افتاده در چاه شورای شهر تهران را صد انسان عاقل هم نمیتوانند
بیرون بیاورند. شاید هم جامعه در بیش از یک دهه اخیر این قدر پیشرفت کرده باشد که شورای آن یک تجربه تلخ را دو بار تکرار نکند.
واقعا کسانی که فقط برای قصدهای سیاسی وارد این جور شوراها میشن رو باید رد کرد، چون اومدن اونجا ادم خودشون رو بکارن و فقط به فکر اهداف خودشونن، پس فردا طرحی که به نفع مردم بیاد توی شورا فقط به خاطر این که لج کنن ردش میکنن، بزرگترین خیانت کارها هستن 
| 
افراد در احزاب باید آزادی رای داشته باشن اما یک کلیاتی است که همه اعضای حزب باید قبول کنن بحث رای حزبی نیست...ایشون در جلسه هماهنگی وعده کرده که من به فلانی رای می دم...بنابر این باید طبق وعده اش عمل می کرده!.... اوفو بلعهد ان العهد کان مسئولا | یعنی کسی که حزبی بود حق تغییر نظر رو نداره؟همینه میگن جنبه حزب نداریما!
| ازکجا این قصه رو فهمیدی شاید دارن دروغ میگن اين درسته: عدهای دیگر رای خود را بنا به ملاحظاتی غیر اخلاقی تغییر دهند و یا به سرعت در رسانههای خود با امواج اتهام از خجالت طرف مقابل در آیند. به عکس شما من فکر میکنم که اصلاح طلبان بسیار خوب عمل کردند. بالاخره باید یک روزی یاد بگیریم که وقتی در یک حزبی هستیم به اصول آن پایبند باشیم. بالاخره باید یک روز باید به قوانین گروهی که در آن هستیم احترام بگذاریم. ما میتوانیم طرفدار یک تیم باشیم ولی وقتی در آن بازی کردیم دیگر نباید به خودمان گل بزنیم. خانم راستگو این گونه عمل کردند. چرا از قبل مواضع خود را اعلام نکردند که آنها هم تکلیف خودشان را بدانند؟ این خانم قانون شکنی کردند وگرنه من طرفدار آقای قالیباف هستم و بابت خدماتشان سپاسگزارم. منصف باشید و اصول حزبی در تمامی دنیا به همین گونه است. | اگه اینطوریه که کابینه روحانی فقط سی درصد باید رای اعتماد می گرفتن | آيا راي به هاشمي جزو اصول اصلاحطلبي است؟ از کدام هاشمي داريد صحبت ميکنيد؟ کمي به عقب برگرديد و يک بار ديگر مواضع اصلاحطلبان را در زمان آغاز جنبش اصلاحات بررسي کرد. اين چه اصولي است که هر روز صبح که بيدار ميشوي ميبيني تغيير 180 درجهاي کرده است.اشکال خانم راستگو اين است که اين تغييرات و تاکتيکهاي سياسي اصلاحطلبان را درک نميکند و گمان ميکند که آنها بيآنکه بدانند در زمين آقاي هاشمي دارند بازي ميکنند
| عزیزم من هم به لیست اصلاح طلبا رای دادم اما خیانت بود اگه اصلاح طلبا هاشمی رو شهردار می کردن. هاشمی که اصلاح طلب نیست. از کی تا حالا هاشمی اصلاح طلب شده؟ | از دید کلان صحبت گل زدن به تیم خودمان نیست.صحبت اصرار و تعصب بیجا برای انتخاب همه اعضائ تیم ملی از باشگاه خودمان است!!!!؟؟؟ | دوست عزيز سلام
مايلم نکته ای را عرض کنم. ممکن است کليات تفکر ما با يک گروه يا حزب هماهنگی بيشتری داشته باشد و برای رسيدن به افکار کلان آن حزب يا گروه از آن جانبداری کرده و حتی عضو آن شويم. ولی ممکن است در بعضی از موارد يا در بعضی از تصميم ها با آن نظر کلی آن حزب موافق نباشيم. يا مثلا احساس کنيم که حزب حرف حق را نمی زند و دچار خطا شده است. بنظرم در اينجا نبايد مطيع کامل حزب باشيم چراکه ممکن است حقی را ناحق کنيم. بنظرم تفاوت حزب در کشور اسلامی با کشورهای غربی بايد در همين نکته باشد. يعنی بر خلاف غربی ها که برای منافع حزبی اعضا حزب ممکن است حقی را ناحق کنند، ما بايد الگوی مناسب تری از حزب ارائه دهيم تا اگر در موردی احساس کرديم نظر ما موافق حزب نيست، به آن رای ندهيم. تا زمانی که افکار ما تا درصد بالايی با حزب موافق بود و احسال کرديم که در مجموع منش و منطق حزب درست است می توانيم عضوی از آن باشيم و اگر روزی احساس کرديم که نقاط اختلاف ما با حزب زياد شده است بهتر است از حمايت آن حزب صرف نظر کنيم. اگرچه افکار من نيز به اصلاحات نزديک تراست ولی در مجموع بر خلاف شما اخراج خانم راستگو را شايسته نمی دانم و از عملکرد ايشان (اگر واقعا بر اساس اعتقاد واقعیيشان رای داده باشند) تقدير می کنم.
| آقای شریفی و آقای ناشناس عزیز، مسئله اصلاح طلب بودن یا نبودن هاشمی نیست ... اگرچه من ایشونو اصلاح طلب میدونم ... اما مسئله بر سر اجماع اصلاح طلبان و کار حزبی است ... اصلاح طلبان به هر ترتیب روی یک نفر به اجماع رسیدند و این وظیفه اخلاقی هر نماینده ای هست که جهت منافع مردمی که بهش رای دادند و حزبی که در آن عضویت دارد تلاش کند. 
با اینکه خودرا یک اصلاح طلب میدانم ، انتخاب آقای قالی باف را نمونه بارزی از شایسته سالاری در پست مزبور میدانم. امیدوارم از دانش و تجربه آقای هاشمی نیز در جای خود استفاده شود. من شخصا به خانم راستگو فقط به دلیل بودن در لیست اصلاح طلبان رای دادم.بنابراین ایشان یک فرد مستقل نبودند و باید به مسائل و تصمیمات گروهی پشت نمی کردند.حرکت حزب کار حرفه ای بود مسئله سر آقای قالیباف یا هاشمی نیست مسئله ساده است ، من از طریق حزب به ایشان رای دادم و گرنه بنده از ایشان شناختی نداشتم اگر حزب از ایشان پشتیبانی نکنه، رای من چی میشه؟ آیا ایشان مسئله مهم انتخاب شهردار را راسا تصمیم میگیرد؟ ضمنا به چه دلیل میگویید شورای شهر سیاسی نیست آقای احمدی نژاد و همچنین آقای قالیباف از این طریق به مردم معرفی شدند ، برای اصلاح طلبها سیاسی نباشد برای اصولگراها باشد؟
شما هم دیگه شورشو درآوردین، حزب یعنی این، همه جای دنیا هم همینه. اگه هر کدوم از اعضای حزب بخوان ساز خودشونو بزنند، پس کارکرد حزب چیه؟ اگه کسی به جریان حزب اعتقاد نداره، باید مستقل بیاد. طرف میگه من مَنِشم اصلاح طلبیه! چیکار منش دارین خب، اگه اسم این حزب فرضا علی بود، شما می گفتی من منشم علی اللهی و کاری به حزب ندارم؟ حقیقتش اینه که این بنده خدا از حزب فقط برای ورود به شورا استفاده کرده، فکرشم نمی کرده کسی حالا بفهمه و گیر بده که شما چرا خلاف حزب عمل کردی.