نگاه شما: گلایه مخاطب ۶۶ ساله از فردوسی‌پور

من یک ورزشکار آماتور قدیمی با مطالعاتی عمیق از روی عشق و اطلاعاتی دقیق و همه‌جانبه از بسیاری ورزش‌ها، به ویژه فوتبال و تاریخ هشتاد ساله آن هستم. به عنوان یک شهروند ورزش‌دوست می‌خواهم بپرسم: آقای فردوسی‌پور، شما چکاره این مملکت هستید؟ چندی پیش در یکی از برنامه‌های نود، وقتی شما از صحبت‌های تلفنی مدیر یک باشگاه به تنگ آمدید، با لحنی معترض، او را چنین تهدید کردید: من باید از دست شما سر خودم را به میز بکوبم! آخر چرا شما باید سرتان را به میز بکوبید؟

راستی هیچ می‌دانید که تاکنون چند تن از مخاطبان تلفنی شما سرشان را به دیوار کوبیده یا یقه خود را جر داده‌اند و هیچ کدام به خاطرشان نرسیده که از شما بپرسند ‌شما یک مجری برنامه تلویزیون هستید یا وکیل وصی و قیم مردم؟ مردمی که برخی اوقات از جر و بحث‌ها و درگیری‌های لفظی شما با مخاطبان شاخ درمی‌آورند که این آقا اصلا چه می‌گوید، کیست یا چه نقشی را در فوتبال این مملکت بر عهده دارد! اصلا چه کسی به او مأموریت یا اجازه داده که این چنین به همه بتازد، همه را به موآخذه بنشاند و دمار از روزگارشان درآورد تا دل برخی و خودش را خنک کند؟ با این همه برنامه‌هایتان بسیار جذاب است، همه را تا بامداد پای تلویزیون معطل می‌کند و در ‌‌نهایت نیز خواب برخی را آشفته و برخی دیگر را به سرخوشی می‌کشاند.

نمی‌گویم یک شوی تلویزیونی است که بسیاری چنین عقیده‌ای دارند اما یک زد و خورد کلامی بسیار هیجان انگیر، بیشتر بی‌نتیجه و برای مردم سرگرم‌کننده است.

نمی‌دانم تاکنون چه تأثیری برنامه‌های شما در پیشرفت فوتبال این مملکت داشته‌‌؛ اما  همان قدر می‌دانم که فوتبال ما نسبت به زمانی که شما نبودید، بهتر نشده که آشفته‌تر، نابه‌سامان‌‌تر و بی‌رمق‌تر هم شده. حتما می‌گویید این وضع از زمانی پدید آمده که پول وارد فوتبال شده و همه می‌خواهند از این نمد کلاهی برای خود بسازند. شما چطور؟

شما به دنبال کلاهی برای خود نیستید؟ مطمئنم که به دنبال نفع مادی نیستید! سلامت از چهره و عملکردتان می‌بارد!

اما کلاه معنوی چرا! این برنامه برای شما کلاهی ساخته که بسیار از اعتبار و ارزش آن خرسندید. بسیاری شما را تحسین می‌کنند. جوان، ‌خوش‌چهره،‌ هوشمند، سالم، ‌ با معلومات، ‌تحصیل‌کرده و.... همه این‌ها قضاوت‌هایی است که در مورد شما می‌شود و شما هم از آن به خوبی آگاهید و لذت می‌برید.

اما واقعا نمی‌دانید که با آن لحن و گفتار و منطق عوام‌پسند، چه بر سر مدیران، سرپرستان و مربیان و بازیکنان می‌آورید؟ عده‌ای که هرگز توانایی برخورد کلامی با شما را ندارند و البته همه‌شان به نوعی در نابه‌سامانی فوتبال مقصر و دچار کمبود اعتماد به نفس... .

به یاد دارم در یکی از مسابقات غیر رسمی که تصور می‌کنم بین تیم‌های رسانه‌ای برگزار شد و شما هم عضویت یکی از تیم‌ها را داشتید، وقتی بعد از بازی در مقابل پرسش خبرنگاری قرار گرفتید، آنچنان دست‌پاچه شدید و در پاسخگویی ضعیف عمل کردید که برایم قابل تصور نبود. آن‌جا بود که فهمیدم شما چقدر بی‌رحم هستید. با این که حال بازیکنان و مربیان و سرپرستان تیم‌های بازنده را درک می‌کنید، ‌بعد از یک بازی سخت از آن‌ها انتظار دارید با تمرکز بالا و همانند فردی که از سیزده به در برگشته صحبت کنند. بعد آن‌ها را محکوم می‌کنید و پدرشان را درمی‌آورید که چرا این طور صحبت و آن طور رفتار کردید.

متأسفانه برنامه شما اصلاح شدنی نیست. طرفداران شما در ‌صدا و سیما و پشت پرده رسانه‌ای کشور با سرسختی تمام پشتیبان شما هستند. این برنامه اصلا تبدیل به یک «تابو» شده که شکستنی نیست و قدرتش هر روز بیشتر هم می‌شود! ‌چرا؟ تردید ندارم که اگر در جریان آخرین بازی‌های دور مقدماتی مقابل قطر، لبنان و کره‌جنوبی، برنامه نود تعطیل نبود، با روش‌های ایذایی خود، آنچنان مربی و تیم را به حاشیه می‌بردید که کسب معجزه‌آسای ۹ امتیاز این بازی‌ها تبدیل به یک رویای، به قول شما دراماتیک می‌شد! شما جوانی بسیار‌ باهوش و متفکر و جلو‌تر از همه حرکت‌های پیرامون خود هستید. شما بیشتر از همه، حتی مدیران مافوق خود می‌دانید که در کج راهه هستید اما یک راه غلط را به قدری خوب و استادانه می‌روید که به ‌رغم قدرت تخریبی موریانه‌وارش، جذاب و سرگرم‌کننده است.

هیچ کدام از مسئولان، ‌مدیران، سرپرستان، ‌مربیان، بازیکنان و تماشاچیان فوتبال مرا نمی‌شناسند اما من همه را می‌شناسم، در این سن مانند جوانان ورزش می‌کنم و به تیم مورد علاقه‌ام که بیش از ۵۵ سال است دوستش دارم عشق می‌ورزم.

اما به شما می‌گویم؛ خدمت به فوتبال از طریق یک اجرای برنامه تلویزیونی راه و رسم دیگری دارد که شاید آن را هم می‌دانید اما چون جذایبت ندارد دنبالش نیستید. اگر نمی‌دانید کمی برنامه‌های ورزشی تلویزیونی کشورهای کف دستی حاشیه خلیج را نگاه کنید! به اعتقاد من آن‌ها حرفه‌ای‌تر و موثر‌تر عمل می‌کنند.

... و در ‌‌نهایت نیز باید اعتراف کنم که شما را دوست دارم، مثل پسر خودم. ۶۶ ساله‌ای هستم که آرد خود را بیخته و الک را آویخته‌ام.

فرستنده: مهرداد امیرغیاثوند

* برای آشنایی با شرایط و نحوه همکاری با «نگاه شما» اینجا را کلیک کنید.