معدن طلای تمام نشدنی
یکی از مطرح ترین بازیکنان تاریخ فوتبال انگلستان در این اواخر یک بازیکن حاشیه ای شده است؛ بازیکنی که در نقش جایگزین باید در انتظار نبودن پارک جی سونگ سریع یا نانی هنرمند و تکنیکی بماند تا امکان بازی پیدا کند.
به نوشته سرمایه و به نقل از گاردین؛ اما درست در هفته ای که او در آغاز آن در مورد احتمال بازنشستگی صحبت کرد، او در بازی با چلسی عملکردی داشت که یادآور سال های اوجش بود؛ عملکردی که باعث شده او طی این سال ها محبوب بسیاری از طرفداران منچستریونایتد باشد.
عملکرد او در نقش هافبک میانی در مقابل چلسی نزول کرده بسیار تعجب برانگیز بود چرا که او تقریباً هیچ گاه در این پست بازی نکرده بود، با این وجود او توانست با یک عملکرد عالی رهبری ارکستر منچستر را در دست بگیرد و یک پیروزی قاطع و جذاب را برای تیمش به ارمغان بیاورد.
بسیاری از بازیکنان منچستر، به خصوص در سال های اخیر که این تیم همیشه در اوج بوده، محبوب طرفداران شده اند، اما گیگز در این میان جایگاه ویژه ای دارد. درواقع نمی توان دلیلی برای دوست نداشتن این بازیکن پیدا کرد. این بازیکن که 18 سال است در منچستر است با تکنیک و سرعت بالایش در این سال ها یک گوش چپ ایده آل بوده است اما برخلاف بسیاری از بازیکنان مطرح این سال ها که پس از رسیدن به سطح اول فوتبال جهان خودشیفته و عاشق خود می شوند هیچ علامتی از این تمایلات نشان نداده است.
سر الکس فرگوسن اولین باری که رایان گیگز را دید، اینگونه به یادآورده: «او روی زمین چمن آنقدر راحت بود که انگار دارد در پارک قدم می زند. او فقط 14 سال سن داشت...» این سرمربی در یادداشت هایش نوشته: «احساس من پس از کشف رایان گیگز احساس جوینده طلایی بود که در رودخانه ها و کوه ها به دنبال رگه طلا گشته بود و بالاخره آن رایافته بود.» در اولین فصل پس از حضور رایان گیگز در منچستریونایتد، یعنی فصل
1992 - 1991، شما می توانستید متوجه علت ذوق زدگی الکس فرگوسن شوید.
او آنقدر سریع بود که این جمله معروف را به یاد می آورد: «وقتی او روی برف بازی می کند هیچ جای پایی از او روی برف نخواهد ماند.» جدا از سرعت، کنترل توپ و ارسال های گیگز هم عالی بود اما عمده شهرت او به خاطر توانایی اش در تغییر جهت های سریع و چرخش های ناگهانی بود که مدافعان حریف را به اشتباه می انداخت.
در اوایل دهه 90، زمانی که هنوز تب بکام شدن به وجود نیامده بود و بازیکنان فوتبال به ستاره هایی مشهور با بادیگاردهای همراه شان بدل نشده بودند، می شد رایان گیگز را مثل خیلی از بازیکنان آن زمان منچستریونایتد در تفریحگاه ها، رستوران ها و محل های خرید سطح بالا در شهر منچستر دید.
البته شاید او را نمی شد در جاهایی که بازیکنان منچسترسیتی به آنها رفت و آمد می کردند، دید اما آنها در مناطق نسبتاً مورد مراجعه طبقه متوسط و بالای شهر به چشم می خوردند و رفتارشان هم راحت و صمیمی بود، یعنی حتی ممکن بود در یک رستوران در میز کناری ما باشند، در حالی که حالا این بازیکنان را فقط می شود در لژهای VIP و کلاب های خصوصی بسیار گرانقیمت پیدا کرد.
گیگز که در سه سال اول حضورش در منچستر به قدر کافی درخشیده بود، بدل به فوق ستاره لیگ برتر شد و تصویرش همراه تبلیغات اتومبیل های سیتروئن و کفش ریبوک ثبت شد. با وجود همه اینها او همچنان به عنوان یک بازیکن فروتن و حتی «خاکی» شهرت داشت.
سال های در اوج بودن به عنوان یک گوش چپ و گل های فوق العاده ای که او زد (به خصوص گلی که در فینال جام حذفی انگلستان در سال 1999 در مقابل آرسنال به ثمر رساند) باعث شد او در دو آهنگ طرفداران منچستریونایتد نقش اول باشد (دو ترانه «رابین هود» و ترانه «گیگز دوباره شما را متلاشی می کند») اما آسیب دیدگی های عضله ها مستر و نزول نسبی باعث شد گیگز به ستاره ای محبوب، اما نه به اندازه اریک کانتوتا یا حتی روی کین بدل شود.
چند سال قبل بود که گیگز در مصاحبه ای گفت دوست دارد دوران بازی او مثل دوران جان بارنز شود. از یک بال سریع به یک هافبک میانی طراح و نظم دهنده بدل شود. حالا به نظر می رسد این آرزو- که شاید آخرین آرزوی فوتبالی او باشد- در حال برآورده شدن است.
فرگوسن بعد از قهرمانی منچستر در سال 1999، در جام حذفی گفت: «فکر می کنم عادلانه است بگویم هر چقدر منچستر طی این سال های حضورم در اولدترافورد پرداخته است را فقط با کشف رایان گیگز جبران کرده ام.» شاید رایان گیگز معدنی برای منچستریونایتد باشد که طلاهای آن تمام شده است و می تواند چند سال دیگر هم این باشگاه و طرفدارانش را منتفع سازد.
