فقط كمي جسارت داشته باشيد
جوزف بايدن، معاون اول اوباما در يكي از نطقهايش پيش از انتخابات رياستجمهوري ايالات متحده گفته بود: راستش من فكر ميكنم اين مشكلي نيست كه فقط در آمريكا با آن مواجه باشند. ما همين دوروبرها هم مدام با افرادي سروكار داريم كه دلمان ميخواهد يك بار هم كه شده زبان باز كنند و به روشني بگويند كه چه ميخواهند و نظرشان چيست.
به نوشته اعتماد ملی، از جمله اين افراد، مديران سازمان تربيتبدنياند. رئيس سازمان ورزش ايران و همكارانشان در سه سالي كه از حضورشان در ورزش ميگذرد بحرانهايي را پشت سر گذاشتهاند؛ بحرانهايي كه از ناتواني در حل مسائل حكايت ميكردهاند.
اين مشكلات چنان متعددند كه شكست تاريخي در المپيك و يكسال تعليق فدراسيون فوتبال ايران و محروميت استقلال از حضور در باشگاههاي آسيا در ميان آنها گم باشد. شايد هر مديريت ديگري بود پس از تجربه كردن اينهمه مساله ريز و درشت، به ضعفهاي خود پي ميبرد يا حداقل نيازي به بازنگري در سياستها و افراد به كار گماشته شده احساس ميكرد اما خدا را شكر يكي از بزرگترين خصوصيات اين مديران و كارگزاران اين است كه همواره احساس پيروزي دارند و هرگز نكتهاي منفي در كارنامه و عملكرد خود نميبينند.
رويكرد دولت به رسانهها در سالهاي گذشته هم دقيقا تابع همين طرز فكر بوده است. رسانههايي كه همواره بايد به تعريف و تمجيد از عملكرد مسوولان بپردازند و هر نوع انتقادي به بيانصافي و دشمني تعبير ميشود. در اين زمينه نمونهها بسيارند، از معرفي روزنامه حامي دولت به عنوان بگير تا برخوردي كه سازمان تربيتبدني با برخي روزنامهها به عنوان يك روزنامه مستقل داشته است. اينكه امروز فدراسيون فوتبال به جنگ علني با برنامه 90 ميپردازد بدعتي تازه و گامي بلند در جهت محدود كردن رسانه است.
وظيفه رسانه روشنگري است و آنچه كه از ذهن مديران فوتبال(ورزش) ميگذرد نياز به توضيح اضافه ندارد. اما شايد بهتر باشد به جاي فرافكني و ارجاعات بيهوده بيايند و حقيقتش را بگويند؛ اينكه به رسانه مستقل و منتقد اعتقادي ندارند و اينكه هيچ شرايطي جز مجيز و مديحه را برنميتابند. اين كار شايد كمي جسارت بخواهد؛ جسارتي كه جوزف بايدن آمريكايي هم آن سوي دنيا از فقدانش ميگفت!
