وقتی برخی در مجلس قصد زیاده‌خواهی دارند!

زمانی بود که مردم ایران با شعار برابری و برادری به خیابان‌ها ریختند و با تبعیض و اختلاف طبقاتی به مبارزه برخاستند. نتیجه آن ‌شد که رهبر انقلاب گفت: من این کوخ‌نشینان را بر کاخ‌نشینان ترجیح می‌دهم. اکنون پس از گذشت بیش از سه دهه از انقلاب، به جایی رسیده‌ایم که برخی‌‌ خود را بر‌تر از دیگران می‌بینند و ادعا دارند‌ با مردم عادی تفاوت دارند.

به گزارش «تابناک»، این در حالی است که در نص صریح قانون اساسی به موضوع برابری اشاره مستقیم شده و حتی در پایان اصل ۱۰۷ قانون اساسی اعلام شده‌ که: «رهبر در برابر قوانین با سایر افراد کشور مساوی است».

جای تأسف است، وقتی نمایندگان مردم که باید خود را‌ بخشی از مردم بدانند، ادعای دیگری می‌کنند و خود را تافته جدا بافته می‌پندارند، گویا برخی از نمایندگان این دوره ‌می‌دانند، اگر وضعیت را به این روش ادامه دهند، دور بعد نه تنها در مجلس که در هیچ یک از مناسبت‌های سیاسی دیگر جایگاهی نخواهند داشت.

این نمایندگان محترم که شمارشان نیز اندک است، از هم اکنون به فکر چاره‌ و به تعبیر دیگر دوراندیشی افتاده‌اند تا اگر ‌نتوانستند حقوق مادام‌العمر برای خود تصویب کنند و هم‌اکنون از آن بی‌بهره مانده‌اند، دست‌کم بتوانند از آرم طرح طرافیک تا پایان عمر استفاده کنند؛ حال بماند که بیشتر نمایندگان، نماینده مردم شهرهای دیگرند و باید به شهر خود برگردند.

اما در این میان، تنها چیزی ‌که بیش از همه به چشم می‌خورد، پافشاری نمایندگان برای حمل سلاح کمری، آن هم در دوران پس از تصدی نمایندگی‌شان است! براستی حمل سلاح کمری برای یک نماینده مردمی چه ضرورتی دارد؟! نمایندگان مردم از چه چیزی می‌‌ترسند که احساس می‌کنند باید سلاح با خود داشته باشد؟! آیا جز این است که قصد خودنمایی و خود‌بزرگ‌بینی دارند و با انجام این کار، می‌خواهند همچنان احساس قدرت کنند؟!

البته خواسته جالب دیگری که این نمایندگان پای آن را امضا کرده‌اند، درخواست گذرنامه سیاسی برای تمام طول عمر است. وکلای ملت در اندیشه چه چیزی هستند که ضرورت داشتن پاسپورت سیاسی را برای خروج از کشور احساس کرده‌اند و چه مزیتی برای آن‌ها ایجاد می‌شود که خواستار استفاده از این پتانسیل دولتی هستند؟!

معمولا در‌ دنیا، هنگامی که سخن ‌از بی‌عدالتی و تبعیض به میان می‌آید، مردم آن کشور‌ها نخستین جایی که به آن پناه می‌برند و خواسته‌های خود را از آنجا پیگیری می‌کنند، مجلس است. درواقع مجلس نزدیک‌ترین نهاد حکومتی است که نزدیکی بیشتری با مردم دارد؛ حال اگر کرسی‌نشینان این نهاد، خود را بالا‌تر از مردم بدانند، چه ‌کسی باید پاسخگوی مردم باشد؟

در این باره باید گفت، مردم می‌خواهند کسی ‌وکالتشان را بر عهده ‌گیرد که از خود آنها باشند و درد جامعه‌ای را که در آن زندگی می‌کنند، درک کرده باشد تا به این وسیله، بتواند از حقوق موکلان خود در بدنه قدرت دفاع کند. نمایندگان مجلس، تنها افرادی هستند که می‌توانند از یک مسئول بلندپایه بپرسند و یا حتی وی را موآخذه ‌یا استیضاح کنند؛ پس لزوم ارتباط بین مردم و وکلا باید حفظ شود.

اما نکته دیگری که باید ‌به آن اشاره کرد، این است، هنگامی که تلاش کردیم با برخی از این نمایندگان محترم، تماس بگیریم، متأسفانه حاضر به پاسخ دادن به پرسش‌های ما نشدند!

به هر روی، «تابناک» نام امضاکنندگان این طرح را که به قرار زیر است، منتشر می‌کند و از نمایندگانی که حاضرند در این باره، مطالب و توضیحاتی ارائه دهند، استقبال می‌کند و حق نمایندگان را برای پاسخگویی محفوظ می‌داند.

بر پایه این گزارش، مؤید حسینی‌صدر، کمال‌الدین پیرمؤذن، علی محمد احمدی، یونس اسدی، عیسی امامی، مهرداد بائوج لاهوتی، احمد بخشایش‌اردستانی، حبیب برومند داشقاپو، موسی‌الرضا ثروتی، حسن خسته‌بند، عبدالکریم رجبی، غلام محمد‌زارعی، محمد سقایی، نوذر شفیعی، نادر فریدونی، عباس فلاحی‌باباجان، علیرضا محجوب، هدایت‌الله می‌رمرادزهی، جبار کوچکی نژادارم ساداتی، حسین گروسی و عزت‌الله یوسفیان‌ملا این طرح را امضا کرده‌اند تا بنا بر آن، یکسری امکانات رفاهی ‌برای نمایندگان مجلس را دائمی کنند.