مرور روزنامههای شنبه هشتم تیر ماه
احمدینژاد در تلویزیون چه خواهد گفت؟
گفتوگو با نزدیکان احمدینژاد درباره ادامه مسیر دولت، خبرها و تحلیلها در مورد ترکیب دولت بعد و چالشهای انتخاب مسئولان در آن، تغییرات در فضای سیاسی کشور و تحلیل نتایج انتخابات شورای شهر تهران، مهمترین مطالب روزنامههای امروز هستند.

گفتوگو با نزدیکان احمدینژاد درباره ادامه مسیر دولت، خبرها و تحلیلها در مورد ترکیب دولت بعد و چالشهای انتخاب مسئولان در آن، تغییرات در فضای سیاسی کشور و تحلیل نتایج انتخابات شورای شهر تهران، مهمترین مطالب روزنامههای امروز هستند.
وقتي ايراني بودن به رسميت شناخته ميشود
دو روزنامه ابتکار و شهروند در مطالبی به تغییر در فضای سیاسی کشور پرداختهاند. ابتکار در بخشی از سرمقاله خود با تیتر «وقتی ایرانی بودن به رسمیت شناخته میشود» به قلم محمدعلی وکیلی نوشته است: انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری تاکنون برکات زیادی داشته و بخشی از آن رونمایی شده و بخش مهّم آن در آینده نمایان خواهد شد. یکی از دست آوردهای گرانسنگ این دوره از انتخابات، تقویت روحیه ایرانی است. اعتماد به نفس ملی افزون گردید. احساس زیبای مفید و موثر بودن و همچنین تعلق به ایران در احاد مردم رشد فزاینده یافت. بی شک عملکرد حاکمیت در رشد و کاهش حس وطن خواهی و احساس سر بلندی مردمان این دیار به سرزمین و تاریخ خود نقش آفرین بوده است. این امتیاز عامل مهم در بالندگی فرهنگی،حفظ سرزمین و باز تعریف هویت ایرانی میباشد. ایران سرزمین اقوام،اقلیتها و فرهنگهای مختلف بوده و هست ولی این تفاوتها نه تهدید،که همواره فرصت ساز بوده اند،گر چه در مقاطع مختلف عملکردها موجب دل زدگی و دلسردی بخشی از مردم شده و در نتیجه تعریفی که از نظام جمهوری اسلامی ارایه میشد سقف و چتر آن آنقدر کوتاه شد که تنها یک قبیله فکری را شامل میگشت و یا عملکرد به گونه ای بود که احساس ایرانی بودن را تضعیف و تحقیر میکرد. ولی موضع اخیر رهبر معظم انقلاب در روز پیش از انتخابات ریاست جمهوری، نقطه عطفی درنوع نگاه و جهت گیریهای نظام به حساب میآید.ایشان ضمن دعوت همگان به مشارکت فرمودند: اگر نظام را هم قبول ندارید بخاطر کشورتان به پای صندوقها بیایید و رأی دهید و یا در چهارشنبه هفته گذشته در دیدار با مجموعه دستگاه قضایی کشور فرمودند: این انتخابات نشان داد که مخالفین هم نظام را قبول دارند. این نگاه بدیع، نو، خلاقانه و مبتکرانه میباشد. این نگرش در حقیقت نقشه راه تئوری «جذب حداکثری و دفع حداقلی» است که در سالهای گذشته عکس آن عمل شد.
بخشی از گروهها راه اثبات خود را در نفی و انکار دیگران میدانند اینان زلف خود را به سقف نظام گره زدند و نظام جمهوری اسلامی را تاحد قامت کوتاه خود پایین آوردند تا فضا برای کس دیگر به غیر از تیره و طایفه آنان باقی نماند. در سالهای اخیر مجموع عملکردها و روشها موجب گردید دایره نظام محدود شده وطیف گسترده ای از نخبگان جامعه تحت عناوین مختلف از این دایره خارج شوند. هُل دادن به بیرون از نظام به یک مسابقه نفس گیرتبدیل شده بود. مردم تقسیم شدند و درجه بندی گردیدند و تلاش شد که حتی ایرانی بودن آنان نیز به انکار گرفته شود. بسیاری به ظاهر در این سرزمین بودند و از نظر شناسنامه جزو این سرزمین به حساب میآمدند، ولی در نتیجه رویکردهای غلط گروههای در قدرت، آنان به ملت اسمی تبدیل شدند، تنها شناسنامه شان دلیل بر ایرانی بودنشان بود و فضای عمومی آنان را نسبت به سرنوشت کشور بی تفاوت کرده و با دیگر ملتها هیچ تفاوتی نداشتند. فراخوان رهبری و تصریح بر جنبه ایرانی بودن، تحریک ناخود آگاه مشترک مردم بود. ظرفیت ایرانی بودن به کمک گرفته شد و نتیجه بخش افتاد. مردم به سرنوشت مشترک رسیدند. صحنه شادیهای مردم پس از پیروزی حسن روحانی نشانگر احساس مشترک بود.
احمدینژاد در تلویزیون چه خواهد گفت؟
بیشتر روزنامههای امروز، خبر سخنان رئیس جمهور درباره برنامههایش برای رفتن را به صورت کوتاه پوشش دادهاند، ولی روزنامه بهار این مسأله را در گفتوگو با بهمن شریفزاده از نزدیکان رئیس جمهور بررسی کرده است.
بهار نوشته است: لحنش هرچقدر هم آرام باشد، باز بوی تهدید و جنجال میدهد. این خاصیت محمود احمدینژاد است؛ محمود احمدینژادی که شیوه سخنگفتنش از او کاراکتری ویژه ساخته است. خندههای ریزریز هنگام سخن گفتن، تهدید به بگمبگم برای گفتنیها، استفاده از ادبیات عامیانه و سوال را با سؤال جواب دادن، همه از ویژگیهای محمود احمدینژاد، رییسجمهوری، است؛ محمود احمدینژادی که همه وقتها و ثانیهها را برای دفاع از خود میگیرد، اما درنهایت دفاعیاتش تنها حجم انتقادات را نسبت به دولتش زیاد میکند.
از نظر محمود احمدینژاد، هر کسی که از او تمجید نکند، از دایره قرمز رنگ دور او باید بیرون برود. محمود احمدینژاد، اولین کسی است که دشمن را به بیرون مرزها محدود نکرده و آن را بومی و درونمرزی کرده است. احمدینژاد میگوید خیلیها در داخل دشمن او هستند. میگوید همین دشمنها در حقش بیانصافی کرده و سنگ زیر پایش انداختند. میگوید کارهای بزرگی انجام داده که هیچکس تاکنون توان انجامش را نداشته است.
اما «دشمنان داخلی» نگذاشتند؛ نگذاشتند او محبوب شود. حال این روزها محمود احمدینژاد میگوید دلخور است. آنقدر دلخور که میخواهد به قاب رسانه ملی بیاید که زمانی به هر بهانهای به او وقت میداد که رودررو با مردم سخن بگوید. بیاید و به همه بیانصافیهایی که به قول خودش در حقش شده است، پاسخ دهد.
محمود احمدینژاد میگوید، حرفهای بسیاری دارد البته این حرفهای بسیاری در دولتش به تهدید تبدیل شده است؛ حرفهایی که برای منتقدان «بوی تهدید» و برای محمود احمدینژاد «سلاحی برای دفاع» است.
«بگم بگم»های محمود احمدینژاد آنقدر در این هشت سال معروف شده که هر وقت محمود احمدینژاد عزم گفتن میکند، همه خود را برای جنجال تازهای آماده میکنند.
حال محمود احمدینژاد قرار است فردا یکشنبه در قالب رسانه ملی رودرروی مردم سخن بگوید؛ قراری که از روز چهارشنبه هفته گذشته به دلیل پخش سخنان رهبری به روز یکشنبه انتقال داده شد. حال قرار است محمود احمدینژاد به رسانه ملی بیاید. محمود احمدینژاد در گفتوگو با «فارس» در پاسخ به این سوال که در روزهای پایانی دوره ریاست جمهوری شما قرار داریم، چه صحبتی با ملت ایران دارید، گفته: در این رابطه برنامههایی دارم که انشاءالله خواهم گفت.
برنامههای «رفتنی» که بهمن شریفزاده از روحانیون حامی او آن را به «بهار» این گونه توضیح میدهد: «گفتمان احمدینژاد، گفتمان بهار است. در گفتمان بهار سه عنصر برجسته وجود دارد. اول اعتدال، چون بهار فصل اعتدال است. دوم رشد و شکوفایی و سوم مهر و عشقورزی. احمدینژاد و همه مردان این گفتمان سخت به اعتدال معتقد هستند و با اقتدارگرایی و افراطوتفریط مخالف هستند. هرکسی که به واقع شعار اعتدال سر بدهد قطعا مورد حمایت گفتمان بهار است و بهترین یاری را در تحقق اعتدال از حامیان این گفتمان خواهد دید. گفتمان بهار با اقتدارگرایی از سوی هرکسی باشد مخالف است».
شریفزاده همچنین بر این باور است که «مردان بهاری خودشان معتدل هستند و این خاصیت بهار است.» وی در پاسخ به اینکه «برنامههای رفتن احمدینژاد در گفتوگو با مردم چه خواهد بود؟» میگوید: «مردان بهاری در حمایت از اعتدال کوشا هستند.» شریفزاده تأکید کرد و البته نوعی اطمینان میدهد که «حس انتقام در مرام مردان بهاری وجود ندارد. هرکسی که درباره آنها چنین گمان کند، مبتلا به توهم و پندار شده است».
وی برای اثبات حرفهایش به رد صلاحیت مشایی در انتخابات ریاستجمهوری یازدهم اشاره کرده و میگوید: «دیدید که همه پندارها درباره حامیان گفتمان بهار چیزی جز داوریهای غلط نبود. واقعیت نشان داد که حس انتقام در مردان بهاری وجود ندارد».
شریفزاده در پاسخ به اینکه اما احمدینژاد بارها تهدید به بگمبگم کرده و این خود افراطیگری است، میگوید: «آیا بگمبگمها افراطیگری است یا عین اعتدال؟ احمدینژاد عاشق مردم است. کینه افراد را به دل ندارد. برای همین تا آخرین لحظه حضورش در مقام ریاستجمهوری برای احقاق حقوق مردم پافشاری میکند و از هر ستمی به مردم جلوگیری میکند. آن چیزی که احمدینژاد را به خشم میآورد، فریبکاری است».
روحانی حامی دولت همچنین با اعتقاد به اینکه «مقابله با اندیشه طبقاتی مقابله شخصی نیست بلکه مقابله اعتقادی است، احمدینژاد به صورت واقعی با فاصله طبقاتی مقابله کرد.» میگوید: «فاصله طبقاتی دوران احمدینژاد از قبال دولت زیاد نشد. در یک کشور فقط دولت کار نمیکند؛ بلکه ارگانهای مختلفی موجود هستند که هیچ ارتباطی هم با دولت ندارند. من نمیدانم سیاست اقتصادی احمدینژاد مثل هدفمندی و مسکن مهر فاصله طبقاتی ایجاد کرده است؟ طرح هدفمندی اتفاقا فاصله طبقاتی را در دوران احمدینژاد از بین برد. دادن مسکن مهر تا حدی فاصله طبقاتی بین قشر محروم جامعه و قشر ثروتمند جامعه را کم کند؟»
شریفزاده معتقد است که «احمدینژاد را باید درست داوری کرد.» او همچنین با دفاع از ادبیات و بگمبگمهای معروف احمدینژاد میگوید: «کسی که با خوی و خصلت احمدینژاد آشنا باشد، میداند که وی از روی انتقامجویی حرفی نمیزند. افشاگریهای احمدینژاد مطالبه و خواهش جدی مردم بود. بگمبگمها پاسخ به مطالبات مردم است. مردم میخواستند احمدینژاد مفسدان اقتصادی را معرفی کند؛ اما به هر دلیلی احمدینژاد از افشا کردن بازداشته شد. اگر احمدینژاد آنطور که خودش میخواهد نمیتواند بگوید به دلیل آن است که نمیگذارند بگوید.»
وی در پاسخ به اینکه چه کسانی نگذاشتند اسامی مفسدان اعلام شود، میگوید: «گفتند برای بازگو کردن باید اول قضاوت و داوری در حق چنین افرادی صورت گرفته باشد، حکم صادر شده باشد و بعد از صدور حکم میتوان افشا کرد. این امر به قوهقضاییه واگذار شد.»
وی در پاسخ به اینکه اما نام بعضی افراد از سوی احمدینژاد بدون صدور حکم برده شده و اتهاماتی زدهشده میگوید: «یکی، دو بار که خواست نام ببرد با این کار مخالفت شد. حتی وقتی که به صورت احتمالی نام یکنفر را برد با واکنش جدی روبهرو شد. احمدینژاد از سویی با مطالبه مردم روبهروست (رأی مثبت مردم هم به احمدینژاد به این دلیل بود که کسی میآید و نام مفسدان اقتصادی را رسوا میکند). از سویی به احمدینژاد اجازه نامبردن داده نمیشود. احمدینژاد بر سر این دوراهی قرار دارد. نامها را به قوهقضاییه میدهد. پس باید جهت مطالبه عوض شود. بله چندبار هم این اتفاق افتاد. مثلا یکبار در مجلس عنوان شد. آن هم به این دلیل بود که بررسی شود نه برای اینکه حتما جرمی برای او اثبات شود».
انتخاب مسئولان دولت بعد در چه مرحلهای است
ابعاد گوناگون چینش دولت بعد مورد توجه روزنامهها قرار گرفته است. بهار به نام اعضای کمیتههای تعیین کابینه پرداخته است و نوشته: اسامی بعضی از اعضای اصلی کارگروههایی که برای انتخاب اعضای کابینه یازدهم تشکیل شده بود، اعلام شد. پیروی اخبار قبلی تاکنون چهار کارگروه اصلی و مستقل برای بررسی نیازها و کاستیهای ساختار دولت و افراد صاحب صلاحیت برای پوشیدن قبای وزارت دولت یازدهم تشکیل شده است. ذیل هریک از این کارگروهها نیز کمیتههایی تخصصی برای بررسی هرچه دقیقتر شاخههای مختلف آن کارگروه تشکیل شده است.
پنجشنبه گذشته عیسی کلانتری درباره این کمیتهها به مهر خبر داد که تاکنون هفت کمیته در بخشهای مختلف در راستای رفع مشکلات کشور و مردم تشکیل شده است که مسئولیت برنامهریزی و تصمیمگیری در بخشهای مختلف را در راستای رفع مشکلات بر عهده گرفتهاند. ازجمله کمیتههای اقتصاد خرد، کلان، صنعت، آب و کشاورزی و... . کارگروه سیاسی ـ امنیتی به ریاست علی یونسی، وزیر اطلاعات دولت اصلاحات، کارگروه اقتصادی به ریاست محمد نهاوندیان، کارگروه فرهنگی ـ اجتماعی به ریاست سیدرضا صالحیامیری، معاون پژوهشهای فرهنگی و اجتماعی مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام و کارگروه وزارت خارجه به ریاست محمود واعظی از کارگزاران سیاست خارجی دوره ریاستجمهوری هاشمیرفسنجانی و معاون سیاست مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام. در هریک از این کارگروهها تعدادی از فعالان و چهرههای شاخص هر حوزه عضو هستند تا در کمیتههای آن کارگروه به بررسی مشکلات مردم و راههای رفع آن بپردازند و به رییس کارگروه درباره انتخاب بهترین گزینههای ممکن به عضویت دولت یازدهم مشورت بدهند. با پیگیریهای خبرنگار بهار نام بعضی از اعضای این کارگروهها مشخص شد.
در کارگروه اقتصادی جز محمد نهاوندیان، اکبرترکان، محمدرضا نعمتزاده، غلامرضا تاجگردون، محمدباقر نوبخت، مرتضی بانک، عیسی کلانتری، بهزاد قرهیاضی درباره وزیر نیرو، راه، تعاون، صنعت، معدن و... تصمیمگیری میکنند. کارگروه اجتماعی ـ فرهنگی به ریاست سیدرضا صالحی و با اعضایی مانند احمد مسجدجامعی، محمدعلی نجفی، علی ربیعی، مسعود پزشکیان، معصومه ابتکار، مهدی حجت، مصطفی هاشمیطبا و جعفر توفیقی برای وزارتخانههای ارشاد، علوم، بهداشت و... وزیر انتخاب میکند. کارگروه سیاسی ـ امنیتی به ریاست علی یونسی و با حضور افرادی همچون علی عبدلعلیزاده، علی ربیعی، مرتضی بانک، علیاصغر احمدی، علی جنتی، جعفر رحمانزاده، حسن سینکی، محمدحسین مقیمی، داوود کرمی و مسعود سلطانیفر بهترین گزینههای ممکن برای وزرای کشور، اطلاعات، دفاع و امور خارجه را به رییسجمهوری منتخب معرفی میکنند.
تیم وزارت خارجه دولت یازدهم را کمیتهای به ریاست محمود واعظی و اعضایی مانند مرتضی ابوطالبی، امیرحسین زمانینیا، علی جنتی، غلامعلی خوشرو و محسن ظریف انتخاب میکنند. یکی از کمیتههایی که توانستیم درباره اعضای آن اطلاعات کسب کنیم، کمیته استانداریها، ذیل کارگروه سیاسی ـ امنیتی است. این کمیته برای انتخاب استاندارهای دولت یازدهم رییس جمهوری منتخب را یاری میدهد. علی یونسی، علی عبدلعلیزاده، مرتضی بانک، علی ربیعی و مرتضی مبلغ در این کمیته مشغول تهیه فهرست اسامی استانداران مناسب برای همکاری با دولت یازدهم هستند. کمیته احزاب و گروهها نیز به ریاست محمدباقر نوبخت، از زیرمجموعههای کارگروه سیاسی ـ امنیتی است. بر این اساس وزرا یا مدیران ارشد دولت یازدهم میتوانند از بین اعضای همین کارگروهها یا کمیتههای وابسته به آنها تشکیل شود. چنین سازوکاری تنها درباره تشکیل دولت هفتم سابقه داشته است. این روش نشان میدهد تا اینجای کار دولت یازدهم قصد دارد براساس نظر کارشناسان وزرایش را انتخاب کند و هیات دولت را تشکیل دهد.
اكبر تركان هم در گفتوگو با «قانون» از مذاكرات كاملا محرمانه در روند انتخاب وزرا گفته است. قانون نوشته است: هر چند این روزها اسامی متعددی برای تصدی وزارتخانهها از سوی رسانهها و حتی برخی اشخاص اعلام میشود اما اكبر تركان تأكید كرد هیچ اسمی هنوز نهایی نیست و آقای روحانی مهر تایید خود را بر هیچ فردی نزده است. كارگروهها نظر خود را هنوز جمعبندی نكردهاند اما آنچه مسلم است اینكه شخص آقای روحانی تصمیم نهایی را خواهد گرفت.
بر اساس گزارشهای رسیده، حسن روحانی از كارگروهها و طرفهای مشورت خود خواسته است كه نسبت به ارائه پنج گزینه برای هر وزارتخانه با رزومههای كاری و سوابق مشخص اقدام كنند تا تعیین وزرا از میان این پنج نفر، با مشورت سران نظام صورت گیرد.
هر چند نامهای بسیاری برای تصدی وزارتخانههای مختلف اعلام شده است اما اكبر تركان در این خصوص به «قانون» گفت: بدون نام بردن از هیچ فردی اعلام میكنم كه گزینهای نهایی نشده است. وی توضیحی در خصوص افراد تحت بررسی نیز ارائه نكرد.
شرق هم از زبان صادق زیباکلام به چالشهای چینش دولت آینده پرداخته و نوشته است: پس از فروکش کردن شادی و شور اولیه از پیروزی آقای روحانی، به تدریج بحث اعضای کابینه و همکاران مطرح شده است. هر قدر هم که جلوتر میرویم حدس و گمانهزنیها و شایعات درخصوص اعضای کابینه بیشتر خواهد شد. انتخاب اعضای کابینه معمولا کار دشواری نیست. همکارانی که با رییسجمهور منتخب مدتها همکار بودهاند یا در جریان انتخابات با وی بودهاند علیالقاعده جزو اعضای کابینه میشوند. یا حداکثر اینکه مشاوران و نزدیکان وی برخی افراد دیگر را هم پیشنهاد میکنند. اما در مورد آقای روحانی بنابر دلایلی که خواهیم گفت انتخاب اعضای کابینه بهصورت امر دشوار و پیچیدهای درآمده است یا دستکم برخلاف دولتهای قبلی ایشان نمیتوانند خیلی راحت و به دلخواه خودشان اعضای دولتشان را برگزینند.
اما چرا در مورد آقای روحانی اینگونه شده و ایشان برخلاف دولتهای قبلی نمیتوانند اعضای کابینهشان را خیلی راحت و به دلخواه خودشان انتخاب نمایند؟
در پاسخ باید به چند دلیل اشاره کرد که وضعیت آقای روحانی را نسبت به دولتهای گذشته متفاوت ساخته است. اولین و مهمترین نکته، نحوه پیروزی آقای روحانی در انتخابات است. پیروزی آقای روحانی همانگونه که مردم ایران را شگفتزده کرد، خود آقای روحانی را هم غافلگیر ساخت.
نکته دوم اینکه اگرچه اصلاحطلبان کوچکترین انتظار و توقعی ندارند و هر آن چه کردند انصافا برای پیشبرد اصلاحات و مملکت بود، اما آقای روحانی اخلاقا نمیخواهد نقش اصلاحطلبان را در پیروزیاش نادیده بگیرد. مشکل سوم، مجلس اصولگراست که منتظر است ببینند روحانی چه وزرایی را در مردادماه میخواهد برای رأی اعتماد معرفی کند. مشکل چهارم، آن است که آقای روحانی نوید دولت فراجناحی را دادهاند. مشکل پنجم که شاید بتوان گفت مادر همه مشکلات است، آن است که آقای روحانی در شرایطی کشور را از دولت اصولگرا تحویل خواهد گرفت که کشور از بسیاری جهات اگر نگفته باشیم در وضعیت نامطلوب که در وضعیت مطلوب به سر نمیبرد.
تحلیلهایی از انتخابات شوراها در تهران
روزنامه اعتماد، امروز هم به مسائل شهرداری تهران پرداخته و سخنان دبیر از هواداران قالیاف را مورد توجه قرار داده است. عضو چهارمین دوره شورای اسلامی شهر تهران گفته كه به احتمال زیاد، قالیباف در شهرداری تهران میماند.
وی با تأكید بر این موضوع كه از دوازدهم شهریور شورای چهارم فعالیت خود را آغاز میكند، گفت: ابتدا باید رییس، نایب رییس و منشیهای شوراهای شهر مشخص شود و همچنین كمیسیونها تشكیل و سپس شهردار تهران را مشخص كنیم. عضو شورای اسلامی شهر تهران با بیان اینكه چند گزینه را برای شهرداری تهران بررسی خواهیم كرد، گفت: بدون تعارف مطالبه عمومی مردم این است كه محمدباقر قالیباف دوباره شهردار تهران شود و اولویت با دكتر قالیباف است. وی به نظرسنجیهای انجام شده در تهران اشاره كرد و گفت: بیش از 78 درصد شهروندان میخواهند كه قالیباف شهردار شود ما نیز نماینده مردم هستیم و باید به خواسته مردم پاسخ دهیم. دبیر همچنین به نظرسنجی دیگری كه در تهران انجام شده اشاره كرد و گفت: 94 تا 95 درصد مردم آلودگی هوا را یكی از مشكلات اساسی عنوان كرده و همچنین ترافیك به عنوان مشكل دوم شهر تهران است و همچنین شهروندان خواسته اند كه میزان فضای سبز بیشتر شود.
اعتماد در مطلبی دیگر در تحلیل آرای شورای شهر چهارم تهران در گفت وگو با دكتر میثم بصیرت به این نتیجه رسیده که تهرانیها به نامهای صدر سه ائتلاف رأی دادند. اعتماد در این باره نوشته است: شهروندان پایتخت در انتخابات شوراهای چهارم چگونه فكر كردند؟ به نظر میرسد 31 نفری كه به شورای شهر راه یافته اند، تركیبی متشكل از سه ائتلاف اصلاحطلب، اصولگرا و مدیران جهادی (حامیان قالیباف) دارند. در این بین، چند چهره ورزشی و هنری نیز به شورا راه یافته اند. تحلیل آرای مردم در انتخابات شوراها و همچنین میزان آرای محمدباقر قالیباف در انتخابات ریاست جمهوری از حوزه انتخابیه تهران، ری و شمیرانات نشان میدهد مردم بیشتر به سمت و سوی ائتلاف اصلاحطلبان روی آورده اند. با این حال، معنی رأی نیاوردن چهرههای شاخصی كه در ائتلاف امتداد مهر (حامیان احمدی نژاد) حضور داشتند، چه بود؟ به گفته دكتر میثم بصیرت، پژوهشگر و مدرس مدیریت شهری در دانشگاه تهران چون آنالیز دقیق آمار شهروندان و مقایسه رأی آنها در انتخابات شوراها و ریاست جمهوری وجود ندارد، نمی توان به طور قطع درباره خاستگاه رأی اعضای شورای شهر، سخن گفت. ولی میتوان گمانهزنی كرد كه رأی فراوان اصلاحطلبان در این دوره، نشان میدهد مردم تمایل دارند عقب ماندگیهای تاریخی مدیریت شهری در ایران رفع شود، چهرههای جدیدی در سطح نخبگان عرصه مدیریت شهری، حضور یابند و همچنین شایسته گزینی در شهرداری آینده تهران، مد نظر شورای چهارم باشد.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۳۹
انتشار یافته: ۱
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟



