سرمست از 2008، در حسرت 2006
1- در انتظار«تفاوت» نشسته يي و ناگهان اقدامي «عادي» تر از هميشه به چشم مي بيني. به نوشته اعتماد، «عادي» خسته کننده از کسي سرزده که مي توانست «متفاوت» باشد، اما ترجيح داده راه خودش را برود و به سياق هميشگي اش، جماعتي را از خود راضي نگه دارد.
2- يورو 2008 تورنمنت متفاوتي بود. تيم هايش(که پيچيده ترين تاکتيک ها را در زيباترين حالت ممکن به تصاوير مرئي تبديل مي کردند)، سيستم ها و پلان هاي چشم نوازي که هر دقيقه و هر لحظه تغيير مي کردند، مربيانش (همان هايي که از منجم تا ستاره هاردراک در ميان شان ديده مي شد)، تماشاگرانش (که هر روز و هر بازي برايشان به «بالماسکه» مي ماند)، نوع فيلمبرداري اش (که چيزي در اندازه هاي فيلمبرداري قدرتمندترين مووي هاي هاليوودي بود) و از همه مهم تر، بازيکنانش که اکثرشان به هنرمندان عصر معاصر مي ماندند، هيچ کدام شان عادي و همان نرمال هميشگي نبودند.
يورو «متفاوت» بود. «تفاوت»، از سر و رويش مي باريد و به همين دليل به بهترين تورنمنت 20 سال اخير فوتبال جهان تبديل شد. مهر کيلومترها تفاوت اين يادگاري دوست داشتني فوتبالي را، مسوولانش در روز آخر اين بازي ها و با انتخاب برترين بازيکن اين تورنمنت با قدرت تمام رويش کوبيدند و فصل جديدي از انتخاب بهترين ها را رقم زدند. انتخاب آنها پيام تازه يي داشت؛ آنکه بيشترين گل ها را براي تيمش مي زند و بيش از سايرين مورد توجه رسانه هاست، لزوماً بهترين نيست.
3- «ژاوي هرناندز»؛ پيکاسوي فوتبال نوين، نامي پررنگ بود که از پس اين پيام بيرون آمد. هنرمند کوچک کاتالان با انتخابش تک تک آنها که نگاهي نه نرمال، به فوتبال داشتند را مسرور کرد. مسروران آن روز، خوب مي دانستند که هم «داويد ويا» و هم «فرناندو تورس» که گل هاي بسياري براي قهرمان يورو زدند، ستارگان بزرگ اين تورنمنت بودند، اما انتخاب ژاوي برايشان چيز ديگري بود. اين انتخاب به زعم آنها روح فوتبال را به پرواز درآورد.
4- يونايتد فصل درخشانش را مديون فرزند قدکشيده اش بود؛ «کريس رونالدو»؛ پسر کوچک پاپا فرگي که سرعت رشدش با سرعت يک فراري مدل 2009 برابري مي کند. کسي نيست که نداند احتمال قهرماني تيم سر الکس بدون شماره هفت اعجاب انگيزش در پريميرليگ و همين طور ليگ قهرمانان اروپا به طرز واضحي کاهش پيدا مي کرد. او در يک فصل 42 گل براي يونايتد زد و همين براي هرگونه انتخابي کافي است. او اما براي هرگونه انتخابي، دم دست ترين گزينه است. به اين موضوع هم شبهه يي وارد نيست. کريس، بازيکن «لحظه»هاست؛ ژاوي اما «لحظه» ها را مي سازد. اين تفاوتي بود که فيفا کوچک ترين توجهي به آن نکرد. جالب است که از نظر رسمي ترين مرجع فوتبال جهان، فاصله اين دو بازيکن با هم 780 امتياز است.
حتي اگر بپذيريم رونالدو امسال بهترين بازيکن جهان بوده، اين را نمي توان پذيرفت که ژاوي فصلي ضعيف تر از لئو مسي، فرناندو تورس و کاکا را سپري کرده باشد. فيفا و تک تک کساني که در اين انتخابات حق راي داشته اند شايد پاسخي قانع کننده براي اين گونه گزينش ها داشته باشند. شايد دوست داشتيم باز هم سالي مثل 2006 را به چشم مي ديديم و با انتخاب فيفا، هيجان زده مي شديم. فابيو کاناوارو آن روزها شرايطي مشابه ژاوي داشت، فيفا اما او را برگزيد. شايد چون کريس رونالدويي وجود نداشت.
5- در انتظار«تفاوت» نشسته يي و ناگهان اقدامي «عادي» تر از هميشه به چشم مي بيني. «عادي» خسته کننده از کسي سرزده که مي توانست «متفاوت» باشد، اما ترجيح داده راه خودش را برود و به سياق هميشگي اش، جماعتي را از خود راضي نگه دارد، اما اي کاش و تنها کاش فقط کمي تفاوت...
