بی‏خبری از وجود مسابقات قهرمانی جهان

مهلت ثبت نام دومین دوره مسابقات نوجوانان جهان و کمپ آموزشی در حالی به پایان رسید که کاراته کشورمان به دلیل بی‏خبری برای دومین بار، حضور در این رویداد بزرگ جهانی را از دست داد تا تصویری از اوج اوضاع وخیم کاراته قابل رویت باشد!

به گزارش خبرنگار وررزشی تابناک، فدراسیون کاراته بنابر شواهد موجود همچون برخی دیگر از بخش‏های ورزش، یکی از بدترین دوران خود را سپری می‏کند و در سه سال و اندی اخیر دو رئیس و دو سرپرست آنچنان رفت و آمد کرده‏اند که امور اصلی کاراته همچون مسابقات قهرمانی جهان نیز به فراموشی سپرده شده است.

در شرایطی که کاراته جهان به استقبال دومین دوره مسابقات جهانی نوجوان می‏رود، خلاء حضور مدیری از جنس کاراته وقتی نمود پیدا می‏کند که سرپرست فعلی فدراسیون کاراته در مصاحبه اخیر خود، برگزاری چنین رقابت‏هایی را کاملاً رد می‏کند!

علیرضا آهی نایب رئیس علیرضا سمندر رئیس اسبق فدراسیون کاراته با حکم محمدی علی‏آبادی سرپرستی فدراسیون کاراته را برعهده گرفت با رد برگزاری دومین دوره مسابقات نوجوانان جهان و کمپ آموزشی نشان داد اولویت های درستی برای رشد و اعتلای کاراته انتخاب نکرده و در بطن این رشته قرار ندارد، چرا که حتی با فرض اینکه از جامعه کاراته نیست، عدم آگاهی‏اش از برگزاری مسابقات جهانی که منجر به رفتن این فرصت طلایی  فوق از کف پشتوانه‏های این رشته پرجمعیت شد، قابل توجیه نیست.

اما نکته جالب‏‏تر آن است که ایران در نخستین دوره این مسابقات نیز حضور نداشته و همین خواب طولانی برخی مسئولان سابق این فدراسیون که قبلاً امور فنی کلان را در دست داشتند، یادآور می‏شود، چرا که در شرایطی که کشورهای صاحب نام کاراته همچون فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، آذربایجان، کرواسی، ترکیه و صربستان با حضور در اولین دوره مسابقات فوق و کسب تجربه از اساتید و بزرگان  نام آور کاراته جهان(فرانسه، ایتالیا، اسپانیا) در کمپ پس از این رویداد، بستر مناسبی جهت تقویت نسل جدید کاراته کشورشان فراهم کردند، کاراته ایران همچنان اسیر مشکلات داخلی‏اش بوده است.

با اتفاقات اخیر این سوال مطرح می گردد که کاراته کشورمان چند بار دیگر باید خسارت جبران ناپذیری را متحمل گردد تا نگاه جدی به اصلی ترین نیاز کاراته که حضور مدیری متخصص و از جنس خود می باشد داشته باشیم و آیا با این وضعیت نباید فاتحه‏ای برای‏ آینده‏‏ این ورزش دارای یک میلیون نفر ورزشکار در ایران خواند؟

لزوم حضور در مسابقات نوجوانان جهان زمانی آشکارتر می شود که با نگاهی به قهرمانان 4 دوره مسابقات جهانی می‏توان دریافت که پس از رفتن ناظریان و نسلی که در دوره او به کاراته جهان معرفی شد، دیگر ستاره ای در کاراته بزرگسالان جهان ندرخشید و این حقیقت تلخ هنگامی عیان تر می شود که دریافت با جمعیت عظیم کاراته هنوز جایگزینی در حد قهرمانان سابق تیم ملی که در ده سال اخیر بارها در میادین جهانی  پرچم پرافتخارمان کشورمان را به اهتزاز در آوردن یافت نشده و حتی به راحتی شرایط استفاده از تجربیات این نسل را نیز از دست رفته است.



حضور کلود پتینلا فرانسه به عنوان مدرس کمپ جهانی و نگاهی به سوابق و جایگاهش تیم فرانسه در مقایسه با کاراته کشورمان وقتی آه را از نهاد هر مخاطبی برمی‏انگیزاند که از این مسئله آگاهی یابیم، او در 28 سالگی و تنها دو سال پس از تصاحب مدال نقره جهان مربی تیم ملی فرانسه شد و در طول 18 سال حضور به عنوان مربی با ثبات مدیریتی نتایج ارزنده ای برای کشورش به ارمغان آورد، حال آنکه قهرمانان فنی و خوش‏سابقه کاراته کشورمان همچون عموزاده دارنده چهار نشان جهانی، بهنام فر، آشتیان، کتیرایی و شاطرزاده که چند  صباحی است از تیم ملی خداحافظی کردند جایگاهی در کادر فنی تیم ملی ندارند و از دید برخی مسئولان ناآگاه که خود سالیان متمادی از کاراته روز جهان  عقب هستند، می بایست سلسله مراتب را بگذرانند و برخلاف کشورهای صاحب کاراته جهان، علی‏الظاهر عناوین جهانی پارامتر اصلی برای حضور در کادر فنی تیم ملی نیست.

در این میان برخی اشخاص با طرح بهانه‏های واهی در جهت کمرنگ ساختن این موضوع برآمدند و کمپ مذکور را مختلط خواندند، که اگر چنین مسئله‏ای را صحیح دانست، از کنار عدم شرکت ایران در مسابقات قهرمانی جهان، به چه شکل می‏توان گذشت. آیا مسابقاتی که به زعم عده‏ای در تقویم فدراسیون جهانی کاراته ثبت نشده، فدراسیون جهانی با قراردادن دعوتنامه، بولتن و فراخوان آن مسابقات در سایت خود، اقدام به تبلیغش می‏نماید؟! آیا امکان این فراهم نبود که تنها در مسابقات قهرمانی جهان، پشتوانه‏های ایران را محک زد و در کمپی که گفته می‏شود نحوه برگزاری آن با شئون اسلامی تطابق ندارد، شرکت نکرد یا چنین سیاست کاری معمولی در ذهن برخی مدیران نمی‏گنجد؟ بدون شک طرح چنین مسائلی حکم عذر بدتر از گناه را داشته و مقصران امر را بیشتر درگیر عواقب اشتباه‏شان می‏سازد.

با توجه به شرایط  موجود و سرمایه گذاری کشورها بر روی نسل جدید کاراته می توان سالیان طولانی با رویای حضور 16 مربی ایرانی در کشورهای دیگر و افتخاری برای کاراته ایران و درخواست کشورهای بسیار برای اردو مشترک با کشورمان، فرصت‏ها را یکی پس از دیگری از دست داد و چشم بر واقعیت امروز کاراته که تا رتبه 21 جهان سقوط آزاد داشته، بست و یا با توجه به روند چند ساله اخیر شرایط حضور مدیری متخصص از دل جامعه کاراته فراهم ساخت که با توجه به تفکرات موجود در سطوح کلان ورزش این امر جزو موضوعات بعید تلقی می شود.

با این تفاسیر به نظر می رسد باید قید نشان‏های زرین و سرنوشت‏ساز کاراته که در بازیهای آسیایی 2006 دوحه به داد ورزش ایران رسید را برای بازیهای آسیایی 2010 گوانژو زد و در خصوص کسب عنوان چهارمی ورزش ایران در بازیهای آسیایی پیش رو که تنها یک سال و اندی به آغاز آن باقی مانده، تجدید نظر کرد.