اصولگرایان برای ائتلاف باید چه کار‌ کنند؟

با توجه به اجماع اصلاح‌طلبان حول حسن روحاني، اصولگرايان اگر خواهان پيروزي در انتخابات در همان دور نخست هستند، چاره‌اي جز ائتلاف حول محسن رضايي ندارند؛ هرچند روحاني نماينده واقعي اصلاح‌طلبان نيست، آنان چون گزينه ديگري غير ‌از روحاني ندارند و از طرفي هم خاتمي و رفسنجاني از وي حمايت کرده‌اند، به سوي او متمايل شده‌اند. البته شاید بخشي از اصلاح‌طلبان ارزشي و معتدل به ‌دليل سابقه مستقل و برنامه‌هاي جامع، جذب محسن رضايي شوند!

اجماع اصلاح‌طلبان حول يک چهره غير‌اصلاح‌طلب در حالي صورت مي‌گيرد که در اردوگاه اصولگرايان، سه گزينه به همراه کانديداي مستقل يعني محسن رضايي حضور دارند؛ بنابراین، چنانچه اصولگرايان مي‌خواهند در همان دور نخست انتخابات به پيروزي برسند، لازم است به اجماعي حداکثري برسند، چرا که در غير ‌اين صورت، آرای آنان بين کانديداي مستقل يعني محسن رضايي و سه کانديداي اصولگرا يعني قاليباف، ولايتي و جليلي متفرق خواهد شد؛ البته جنس آراي محسن رضايي با سه کانديداي اصولگرا متفاوت است.

سه کانديداي موجود اصولگرا، عمدتا داراي آرايي سياسي و جناحي هستند که ‌مبتني ‌بر گرايش‌های سياسي آنان و قابل کنترل براي جابجايي است که مي‌تواند به آسانی در سبد رأي اصولگرايان حفظ و جابجا شود. اما آرای محسن رضايي از نوع آرايي است که بنا بر انتخاب اصلح و با برنامه و توانايي و شايستگي شکل گرفته ‌و از استحکام بالايي برخوردار است و تغيير و تحولات ضربه به آن وارد نمي‌کند؛ بنابراین، در صورتي که رضايي بخواهد به نفع اصولگرايان کنار برود، درصد چشمگیري از آرا به سمت اصولگرايان نخواهد رفت.

 اين در حالي است که در صورت کناره‌گيري سه نفر ديگر آرای آنان قابل کنترل و هدايت به سمت کانديداي اجماعي و مورد حمايت هست. در واقع در بين اين چهار نفر، کناره‌گيري جليلي و ولايتي باعث هم‌افزايي آرای اصولگرايان خواهد شد، چراکه آرای آنان به سمت رقيب نخواهد رفت. چون همان گونه که گفته شد، سبد آرای آنان عمدتا سياسي و بر پایه گرايش‌های سياسي و رقابت با اصلاح‌طلبان است.

پس در صورت کناره‌گيري اين دو، محسن رضايي و قاليباف خواهند ماند. در بين قاليباف و محسن رضايي، اولاً مقبوليت محسن رضايي براي جذب آرای دو کانديداي ديگر بيشتر از قاليباف است. دوم آن که در صورت کناره‌گيري قاليباف، انتقال آرای وي به رضايي کاملاً عملي و قابل پيش‌بيني است، در صورتي که عکس آن صدق نمي‌کند. سوم این که توانايي و قابليت‌هاي رضايي در مقايسه با کانديداي رقيب، موجب جذب آراي غير‌جناحي جامعه و اقناع طيف وسيعي از صاحبان آرايي که با بررسي رأي مي‌دهند و شانس پيروزي هم برايشان مهم است، مي‌شود. در صورتي که اين ويژگي در اين حد براي قاليباف نمي‌تواند اتفاق بيفتد؛ لذا رضايي مي‌تواند هم آرای ثابت قدم خود را داشته باشد و هم آرای ديگر کانديداهاي اصولگرايان را‌ و اين هم‌افزايي مي‌تواند انتخابات را يک‌مرحله‌اي کند؛ يعني وحدت کانديدا همراه با تجميع آرا.

افزون بر اين، به غير‌ از محسن رضايي هر گزينه ديگري تنشي فراوان در چهار سال آينده پدید خواهد آورد. روحاني، قاليباف و جليلي هر کدام در بهترين حالت، خواهند توانست مديريتي جناحي بر کشور حاکم کنند؛ بنابراین، اين تنها محسن رضايي است که با سابقه و ايده‌هاي مستقلانه خود، خواهد توانست کشور را در چهار سال آينده بدون تنش و با اجماعي از همه دلسوزان انقلاب اسلامي مديريت کند. محسن رضايي با اين پشتوانه استقلال فکري و عملياتي حتي ‌خواهد توانست، بخشي از آرای دلسوزان جناح اصلاح‌طلب را که در فکر اداره کشور هستند نيز به دست آورد.

به نظر مي‌رسد، اجماع اصولگرايان حول محسن رضايي که خود آراي قابل توجه و مستحکمي دارد، خواهد توانست بیشترین آرا را به سمت آنان جلب کند، به گونه‌ای که در روز جمعه، پيروز انتخابات شوند و سرنوشت انتخابات را در همان روز تعيين کنند و هم به عهد و پيمان خود با مردم براي خدمت و اداره بهتر کشور و معرفي اصلح عمل کنند، چرا که مهمتر از پيروزي در انتخابات، اداره مناسب چهار سال آينده کشور و مقابله با چالش‌هاي پيش ‌روي است که اين امر با ويژگي‌هاي فراجناحي و مقبوليت محسن رضايي در میان نخبگان هر دو جناح کشور و نيروهاي مستقل منطبق است.