در آشفته بازار نقل و انتقالات فوتبال چه می‌گذرد؟

فصل نقل و انتقالات فوتبال ایران یا بهتر عرض کنیم بازار مکاره، دوباره در جریان است؛ بازاری که هر ساله در تابستان داغ آن را می‌بینیم و هر سال داغ تر، پر هیاهوتر و جنجالی‌تر می‌شود.

  به گزارش «تابناک»، گویی قرار است در این بازار کالایی رد و بدل شود که حکم کیمیا را دارد و این کیمیا آنقدر نایاب است که باید به هر بهایی آن را به دست آورد! به خاطر آن چنگ و دندان نشان داد و گریبان چاک داد و حتی به بی اخلاقی‌ها تن داد چرا که هر اندازه بیشتر از این کالا سهم ببریم، انگار بازیکنان فصل جدید از سیاره دیگر آمده ‌و یا پیشنهاد نجومی تیمهای معروف اروپایی را نپذیرفته‌اند!

در واقع فلسفه نقل و انتقالات رفع نقاط ضعف و پر کردن حفره‌های خالی و تقویت مجموعه تیم است. نکته مهمی که در فوتبال ایران متأسفانه هیچ جایگاهی ندارد. مشتی بازیکن می‌آیند و می‌روند بدون اینکه در ساختار تیم از لحاظ فنی اتفاقی بیفتد.

اين روزها همچون زمان‌هاي مشابه چند فصل گذشته، صحبت از قيمت‌هاي نجومي بازيکنان فوتبال است. البته به عبارتی بهتر باید بگوییم که قیمت بازیکنان بر خلاف کیفیتشان مانند کالا افزایش یافته است؛ جالب این که مدیران برخی باشگاه‌ها در بالا رفتن نرخ بازیکنان بالاترین نقش را دارند.

ارقام ذکر شده در اين مطلب از شنيده‌هاي ما در اين آشفته بازار است و هرچند ‌منابع خبردهنده کاملا موثق هستند، ولي به هرحال وقتي پاي مسائل مالي به ميان ميان مي آيد بازار تکذيب داغ است!

‌وقتي اعلام شد که باشگاه تراکتورسازي با فلان مربی بر سر مسائل مالي به توافق نرسيده است، نخست فکر کرديم تبريزي‌ها مي‌خواهند در اين فصل اقتصادي تر به تراکتورسازي نگاه کنند ولي منابع موثق نزديک به باشگاه خبردادند که فلان مربی براي يک فصل مبلغ دو ميليارد تومان فقط براي کادر فني درخواست کرده است. يک و نيم ميليارد براي خودش و پانصد ميليون براي دستيارانش! حال با احتساب اين که کار کردن در يک تيم تهراني مي تواند جذابيت‌هاي خاص خودش را داشته و کمي باعث کاهش رقم دريافتي شود؛ خودتان حدس بزنيد که فلان مربی با چه مبلغي براي هدايت فلان تیم با مديران یک باشگاه دیگر به توافق رسيده است!

وقتی بنا به گفته یکی از مسئولان یکی از تیم‌های بزرگ، یکی از تیم‌های صنعتی برای انتقال بازیکنی هشتصد میلیون برای رضایت نامه بازیکن می‌دهد و حداقل همین مبلغ را به خود بازیکن معمولی داده است، خودتان حدس بزنید که این باشگاه با چند میلیارد وارد بازار! شده است.

جالب این که بنا به شنیده‌های ما باشگاه‌های صنعتی نیمی از مبلغ قرارداد بازیکنان را هم نقدا پرداخت می‌کنند! البته برای خالی نبودن عریضه با افتخار عنوان می‌کنند که قرارداد سفید امضا کردیم‌؟!

در سالی که رهبر معظم انقلاب آن را سال حماسه سیاسی و اقتصادی خوانده است، این ولخرجی‌ها واقعا جای تاسف دارد.

باورتان می‌شود چندین بازیکن معمولی با پیشنهاد ده میلیارده مواجه هستند؟ باور می‌کنید یکی از باشگاه‌ها به رحمتی پیشنهاد شش میلیاردی برای سه سال داده است؟

خوب در این آشفته بازار سایر باشگاه‌ها که از بودجه‌های صنعتی بهره نمی‌برند، مسلما مظلوم واقع می‌شوند و بناچار‌ بازیکنان شاخص خود را از دست می‌دهند.

معلوم نیست در فوتبالی که در چند سال اخیر هیچ افتخاری در هیچ رده ای برایمان نداشته‌، چگونه مسئولین اجازه می‌دهند این رقم‌های سرسام آور رد و بدل شود؟ چرا هیچ نظارتی در کار نیست؟

جالب این که بازیکنان رقم بالا از مالیات دادن هم فرار می‌کنند، چون برای پرداخت مالیات قرارداد صوری ارائه می‌دهند.‌