بله، اين جا قحط الرجال است!

بي شك هيچ گاه در تاريخ ورزش ايران تا اين اندازه احساس نكرده بوديم كه در زمينه مديريت، رياست و برنامه ريزي، دچار خودمحوري و تك فردي شده ايم.

به نوشته قدس، بي ترديد نمي توان هيچ بازه اي از زمان را به ياد آورد كه فوتبال و ورزش ايران در ابعاد مختلف، در انحصار قدرتي خاص قرار گرفته باشد و با تدبير منيت اداره شده باشد. آيا نمي توان با يك نگاه بسيار گذرا و اجمالي متوجه اين واقعيت شد كه در ورزش، يك نفر، همه فنون مديريتي را بر سر آن پياده مي كند؟

به سازمان تربيت بدني در خيابان سئول برويد. جايي كه ورزش از نوع دولتي و حكومتي اداره مي شود. آنجا مي توانيد انحصار قدرت را در اختيار مهندس علي آبادي ببينيد. چند صدمتر دورتر، در ورزشگاه انقلاب، اين روزها اختيارات كميته ملي المپيك (كه بنا شدن آن با هدف تبديل شدن مديريت ورزش كشورها به يكNGO جهاني بود) هم بر عهده مهندس علي آبادي افتاده است.

در خيابان سئول مي توانيد باشگاه پرسپوليس را پيدا كنيد. باشگاهي كه پشت خود حدود 30 ميليون هوادار را مي بيند. اين جمعيت، رئيس مجمع خود را با يك نام آشنا مي شناسند: «مهندس علي آبادي» و بعد در محله سعادت آباد ( در فاصله سه كيلومتري از دفتر پرسپوليس) مي توانيد همين فرد را در قامت رئيس مجمع باشگاهي بيابيد كه بي شك ديگر تيم محبوب ايرانيان است.

آيا اين انحصارگرايي مطلق و محض نيست؟ در كدام دوره از تاريخ ورزش ايران ديده يا شنيده ايد كه فردي همزمان تمامي اين چهار مسؤوليت سنگين را برعهده داشته باشد؟ آيا در ورزش ايران دچار قحط الرجال شده ايم كه يكي در تمامي قامتهاي مديريتي و رياستي ايفاي نقش مي كند؟

نتيجه اين تك محور شدن چيست؟ نمونه اي كوچك را مي توان يافت . مردي كه مي خواست در عين حال رئيس فدراسيون فوتبال ايران هم باشد، زماني كه با بزرگ شدن يك مدير ديگر روبرو مي شود، او را به چالشي سخت مي كشد و حتي به قيمت فنا شدن يك باشگاه، او را معزول مي كند.

ساده و راحت بپرسيم: «حبيب كاشاني چرا رفت؟» چيزي جز اين در ميان بود كه مهندس علي آبادي نمي توانست حضور فردي قدرتمند و نفوذ ناپذير را در تركيب هيأت مديره اين تيم تحمل كند؟ چيزي جز اين در ميان بود كه اول شخص و به عبارتي تنها شخص مديريتي ورزش كشور مي خواست در رأس كادر مديريتي باشگاه، فردي حرف شنو و تابع مانند داريوش مصطفوي قرار بگيرد؟

پرسپوليس در مقابل تماميت ورزش ايران، جزئي بيش نيست، اما مشت را مي توان در همين زمان نمونه اي از خروار دانست. همين كفايت مي كند تا بيشتر و بهتر متوجه شويم چه اتفاقاتي در ساير امور مديريتي ورزش ايران مي افتد و چه كساني با چه مناسباتي سر از پستهاي رياستي سازمان در مي آورند! آينده ورزش ايران با اين روال تك محوري و تك بعدي به كجا خواهد رسيد؟