تيم ملي براي من، آرسنال براي امارات

شايد در عرصه مربيگري آنقدر فضا نداشته باشد که دوربين هاي تلويزيوني بتوانند دو ميميک صورت متفاوت در دو منطقه مختلف را از وي به تصوير بکشند.

به نوشته اعتماد، ديگر دست هاي قفل شده روي زانوها، هنگام نواخته شدن ضربات کرنر هم جاي خود را به لبخندهاي عصبي روي نيمکت داده و در پس اين تصاوير آدامز جديد معرفي مي شود. در اتاق محقر او مستمسکي براي ايجاد احساس نفر اول بودن وجود ندارد. ميزهاي باشگاه پورتسموث قابل استفاده نيستند.

مي‌ماند ويدئو، کاغذهاي آناليز و خرت و پرت هاي ديگر؛ آنچه به پست سکاندار جوان پمپي ها مشروعيت مي بخشد. او چنان اعتماد به نفس دارد که اخيراً اظهار داشته غير از زنگ اخراج، به تمام تلفن ها جواب مي دهد.

آدامز وقتي صفحه ويژه يک مجله را ورق مي زند و آمار مربوط به مربيان اخراجي فصل جاري ليگ برتر را مي بيند، زبان مي گشايد؛ «ميانگين دوام مربيان در باشگاه ها يک سال است. در فصل 2008- 2007 ،34 مربي اخراج شده اند و توجه داشته باشيد طي يک و نيم دهه گذشته 601 مربي شغل خود را از دست داده اند.»

24 ساعت پس از آخرين کشف آدامز، پل اينس آمار فوق را افزايش داد و صبح روز بعد سرمربي پورتسموث مي خواست دست رئيس باشگاه را ببوسد. چه کسي به يک بي تجربه سابقاً مدافع، تيم مي دهد و اصول دفاعي مرد منتخب خود را محترم مي شمارد؟

اگر نفر اول تيم جنوبي از سابقه کاري «توني» بي اطلاع باشد بايد به درايتش در رياست ترديد کرد. به هرحال آماده شدن براي مربيگري دشوارتر از حد تصور است و وقتي درباره آدامز صحبت مي کنيم کلمه «دشوار» به «خيلي دشوار» تبديل مي شود چون او در زمان ابتلا به الکليسم وجه مثبت خود را از دست داد. هرچند بازگشت به دنياي سلامت اراده بالاي توني را به تصوير کشيد اما مطبوعات هنوز او را دوست ندارند.

سوال اينجاست، آدامز با اين پيشينه مي تواند فرهنگ حاکم بر رختکن پورتسموث را تغيير دهد. مدافع سابق آرسنال در پاسخ به اين پرسش جمله تاريخي هري ردنپ را تکرار مي کند؛ «او از کوکني مي آيد اما من کاري به کارش ندارم.» اخراج روي کين و پل اينس دو تن از رقباي روزهاي بازي، آدامز را نگران کرده است. او گفت؛ «اينس و کين رفتند. نفر بعدي نمي دانم. شايد سومين اخراجي همين نزديکي ها باشد. شغل ما ثبات ندارد.»

فوتبال مدرن اجازه نمي دهد ميوه هاي رسيده مهربانانه از شاخ بيفتند. آدامز با علم به اين موضوع ادامه داد؛ «به گذشته بازگرديد. گلن هادل يکي از باشعورترين مربيان دهه اخير فوتبال انگليس بود اما براي قبول هدايت سه شيرها خيلي جوان به نظر مي رسيد. طرز تفکر ما کاملاً متفاوت است. به عقايد گلر احترام مي گذارم. راستي، برايان رابسون و پيترريد هم در جواني روزهاي پرتلاطمي را پشت سر گذاشتند. متاسفانه فرهنگ و تلقي موجود از مربيان سابقاً فوتباليست اشتباه است. يا بايد خيلي سريع انتظارات را برآورده کنيد و ميختان را بکوبيد يا تا لحظه مرگ با پيشينه درخشانتان مقايسه شويد.»

آدامز به شيوه يي عجيب وارد دنياي حرفه يي شد. او در تمام رده هاي سني بازي کرد و البته رنج زيادي نکشيد. آدامز مي گويد؛ وقتي در 20 سالگي براي آرسنال بازي کرد، هيچ کس او را نمي شناخت و فقط در روزگار حضور ثابت در ترکيب اصلي تيم لندني مورد قضاوت قرار گرفت. روي نيمکت مربيگري، اوضاع متفاوت خواهد بود.

بايد لياقت هاي خود را ثابت کنيد؛ هرچند امکان دارد کوچک ترين فرصت ها هم از شما سلب شود. آدامز در ادامه تفاوت ها را مورد اشاره قرار داد؛ «اکنون يک فيزيوتراپ در اختيار دارم؛ با اتفاقي که 12 سال مورد بحث قرار مي گرفت و رخ نمي داد. آدامز به قضاوت مردم توجه نمي کند. همسر مولف او اخيراً در کتابي به زعم خود از همه اطرافيانش انتقام گرفت.

انتقام بله، او مي خواست به شايعات پيرامون خود خاتمه دهد و حالا «توني» بابت داشتن چنين همسر جسوري تحت فشار قرار دارد. يکي از اضلاع خط دفاعي طلايي آرسنال در دهه 90 در اين باره گفت؛ «ديگر اجازه نمي دهم او به ورزشگاه بيايد چون اگر تب و تاب من روي نيمکت را ببيند، چگونه مي توانم به دلگرمي هايش پس از شکست اميدوار باشم.»

البته بخشي از پروژه دلگرمي توسط هواداران پورتسموت انجام مي گيرد. آنها با تشويق هاي خود انگاره قديمي سرمربي از يک سکونشين فحاش را تغيير داده اند. البته نگاه منفي آدامز پس از توهين هواداران به سول کمپل مدافع سيه چرده پورتسموث تقويت شد.

او اقدامات نژادپرستانه را محکوم مي کند؛ «اخيراً حرکات ناشايستي ديده ام. البته حساب عاشقان واقعي فوتبال از هوليگان ها جداست. به ياد دارم وقتي در دهه 80 ، چهار برصفر مغلوب منچسترسيتي شديم، 22 هزار هوادار خشمگين مقابل ما موضع گرفتند اما هفته بعد دوباره به ديدن مان آمدند. عشق به تيم، فاکتوري بود که اکنون تنها دليل محکم تحمل نتايج ضعيف نيست.» آدامز هفته آينده پنجه در پنجه تفکرات ونگر سرمربي تيم سابقش مي اندازد.

«هايبوري خانه من بود، نه اين استاديوم جديد.» آدامز اين را گفت و ادامه داد؛ «وقتي به امارات مي روم، احساس يک مهمان را دارم. مردم، مردم من هستند اما استاديوم، استاديوم من نيست. البته شايد يک روز با اين جو آشنا شوم. کسي چه مي داند، ايستادن در جايگاه ونگر وسوسه برانگيز است مخصوصاً براي يک عاشق آرسنال. شنيده ام ونگر مربي ابدي توپچي ها است. درست مي گويم مربي تيم ملي انگليس؟ چرا که نه، دشوار نيست؟ البته،»

آدامز ابتداي سال جاري به دليل مشکلات اقتصادي در ويکامب روزهاي سختي را پشت سر گذاشت. چرا در ادامه آکادمي فاينورد را برگزيد؟

او جواب داد؛ «فضاي آکادمي فاينورد را جذاب ديدم. از آنجا که به عنوان مربي در دل جمع پذيرفته شده بودم، تک و تنها به آموزش رموز اين حرفه جديد مي پرداختم. پس از دو سال کار زير نظر ردنپ، آماده قبول هدايت يک تيم بزرگ شدم.»

او در حالي به پورتسموث پاي گذاشته که شايعه فروش باشگاه به گوش مي رسد و لاسانا ديارا به عنوان يکي از ارکان موفقيت پورتسموت راهي رئال مادريد شده است. البته ساير ستاره هاي تيم هم آهنگ جدايي سر داده اند و بنابراين آدامز مي ماند و لشگري نصفه و نيمه. براي يافتن دليل حضور آدامز روي نيمکت يک تيم تقريباً بزرگ، همان تئوري «انتخاب يک جاي جديد براي جبران ناکامي گذشته» است.

خب، او خيلي راحت دردسرهاي بازگشت را پذيرفته و مي داند بايد بجنگد. صحبت هاي پاياني توني حول نکات تاکتيکي رقيب بزرگ ساوتهمپتون مي چرخد؛ «از گلن جانسون و جرمين دفو رضايت کامل دارم. درباره ترکيب اصلي، من تصميم نهايي را اتخاذ مي کنم. به پول احتياج ندارم اما منتظر معجزه هم نيستم. خيلي زود آرزوهاي طول و دراز را فراموش مي کنم به خصوص وقتي هر روز چشم در چشم بازيکنانم مي اندازم. اگر جانسون را ترغيب به حضور در يک باشگاه بزرگ کنم، شماي هوادار درباره من چه فکري خواهيد کرد؟»

پسر 16ساله آدامز کم کم آماده قدم گذاشتن در راه پدر مي شود و کمي دورتر از اتاق او، اسطوره سابق آرسنال فقط در صورت از دست دادن سه بازيکن بزرگ در ژانويه، راهي بازار خريد مي شود. زندگي او هميشه حالتي اضطراري داشته است؛ از زمان گمنامي تا روزهاي دست به زانو شدن درون محوطه جريمه حريفان آرسنال و دوران تلخ اولين تجربه مربيگري در ويکامب ورشکسته و در حال سقوط. آدامز اما در اين قاب جا نمي گيرد. تصوير جاودانه او چنين تعريف مي شود؛ توني آدامز، اسطوره سابقاً الکليسم و البته هميشه بااراده.