آقای واعظ زاده، اشتباه تدوین سند چشم انداز را تکرار نکنید!

مرکز الگوی ایرانی اسلامی پیشرفت پس نشست های اندیشه های راهبردی در خرداد ماه سال گذشته  تاسیس شد  و اولین دیدار اعضای شورای عالی این مرکز با مقام معظم رهبری نیز چند روز پیش برگزار شد و ایشان نیز نکات قابل توجهی را در خصوص تدوین و به ثمر نشستن این الگو متذکر شدند. حال که به بهانه این نشست نام این مرکز در صدر اخبار کشور قرار گرفت فرصت خوبی ست که از رئیس این مرکز سئوالی را بپرسیم، جناب آقای واعظ زاده آیا پس از اتمام تدوین الگوی ایرانی اسلامی پیشرفت شما به تنهایی و به همراه تعداد محدودی  از نخبگان که عضو شورای عالی  این مرکز و 30 اندیشکده مربوطه هستند می خواهید  این الگو را محقق کنید و نیازی به  آحاد نخبگان، استادان حوزه و دانشگاه، دانشجویان و طلاب، معلمان، مهندسان، پزشکان، مدیران و مسئولان و دیگر مردم نیست؟ آدم رستوران هم می رود  او را در انتخاب غذای دلخواهش  شریک کرده و حق انتخاب برای فرد قائل می شوند.

7 سال از زمان شروع سند چشم انداز بیست ساله نظام می گذرد وبرای تحقق اهداف آن فقط 13 سال دیگر فرصت باقی است، اما قبل از این که برویم سراغ نخبگان و آحاد مردم  بهتر است بپرسیم چند نفر از نمایندگان مجلس شورای اسلامی، وزرا و معاونان آن ها، استانداران سراسر کشور، مقامات ارشد قوه قضائیه و مدیران کل دادگستری استان ها فقط متن یک صفحه ای این سند را یک بار مطالعه کرده اند؟ مسئولانی که، تحقق اهداف چشم انداز بستگی به  برنامه ریزی ها ، اولویت بندی ها و بودجه بندی های آن ها دارد.

منظور این نیست که  تا کنون هیچ حرکتی در جهت رسیدن به اهداف سند چشم انداز انجام نشده است بلکه سئوال این جاست که به اندازه 7سال به اهداف این سند نزدیک شده ایم و آیا به دغدغه تک تک مسئولان و مردم تبدیل شده است؟  مردم و نخبگان  که بازیگران اصلی این رقابت عرصه جهانی هستند تا چه اندازه فقط اطلاع از ابعاد این چشم انداز دارند؟

با فرض این که بعد از تدوین الگو رسانه ها به خصوص رسانه ملی کم کاری خود در زمینه سند چشم انداز را برای الگوی ایرانی اسلامی پیشرفت جبران کرده و با برنامه های موثر و حرفه ای وظیفه اطلاع رسانی خود را به خوبی انجام دهند به گونه ای که  بخش زیادی از جامعه  از ابعاد مختلف آن اطلاع پیدا کنند و به سئوال های آن ها پاسخ داده شود، باز هم شرط لازم برای تحقق آن فراهم نشده است.  

اگر از همان اواسط دهه 70 که کار تدوین سند چشم انداز شروع شد دوستان مان در مجمع تشخیص مصلحت نظام  به جای این که پشت درهای بسته و با تعداد معدودی از کارشناسان و نخبگان  این سند را تدوین کنند و بعد به مسئولان، نخبگان و دیگر آحاد مردم بگویند خوب حالا بیایید این سند را اجرا کنید ، از همان ابتدا بازیگران آن را به صحنه آورده و آن ها را در تدوین شریک می کردند شاهد آن نبودیم که پس از گذشت 7 سال از شروع  آن تعداد کمی از جمعیت 73 میلیونی ایران از آن اطلاع داشته باشند.

اکنون که نزدیک به یکسال از تاسیس این مرکز می گذرد در زمینه اطلاع رسانی به شدت ضعیف عمل شده و حتی همه بخش های سایت این مرکز تکمیل نشده است. وقتی عنوان این مرکز در گوگل جستجو شود تا صفحه 14 گوگل به غیر از چند صفحه که کمتر از انگشتان یک دست هم می شود مصاحبه و خبرهایی از این مرکز یافت می شود و دیگر صفحات مربوط به اخبار دیدار اعضای این مرکز در چند روز گذشته با مقام معظم رهبری است. 
 
طبق آماری که معاون آموزشی وزارت علوم در شهریور ماه امسال اعلام کرد هم اکنون 100هزار و 252 دانشجوی مقطع دکترای حرفه ای و تخصصی در تمام دانشگاه های وزارت علوم و بهداشت در حال تحصیل و  2هزار و 867 عضو هیئت علمی دانشگاه با درجه استادی در دانشگاه های کشور مشغول به تدریس هستند. اکنون که نزدیک به یکسال از تاسیس مرکز تدوین الگوی ایرانی – اسلامی پیشرفت می گذرد باید از مسئولان این مرکز پرسید که تا کنون چند نفر از این افراد و طلاب و استادان حوزه علمیه فقط از تشکیل این مرکز اطلاع دارند.

لذا مسئولان  مركز الگوی اسلامی – ایرانی پیشرفت باید از از تجربه  مهم سند چشم انداز درس بگیرند، یعنی بخش زیادی از   نخبگان در تمامی رشته های موجود – حتی نخبگان ایرانی خارج از کشور-  را در تدوین این  سند شریک کنند و سهم قابل توجهی برای نظرات آن ها قائل شوند. این کار هم  دقیق تر و پیچیده تر از آن است که با برگزاری چند همایش، سخنرانی و فراخوان مقاله  و پوشش خبری  آن در رسانه ها و تولید نشریه  و ارسال آن ها برای نخبگان محقق  شود.  برای این کار ابتدا باید سیاست گذاری دقیق و حرفه ای رسانه ای برای جریان سازی در سطح نخبگان کشور انجام شود که در آن چگونگی بهره گیری از رسانه های دیداری ، شنیداری، مکتوب ، سایبر و فضای شبکه های اجتماعی مشخص شده باشد. دوم این که شبکه ای طراحی شود که براساس آن حداقل بین تمامی نخبگانی که آمار آن ذکر شد و مسئولان این مرکز تعامل دوسویه و مستمر در جهت رسیدن به درک مشترک برقرار شود و نخبگان هم بتوانند نتیجه وقت گذاری خود را مشاهده کنند، برای این منظور تاسیس اندیشکده یا پژوهشکده هایی در سراسر کشور فقط یکی از ابعاد این شبکه سازی می باشد.