شهرمان همچنان در سوگ مرد اخلاق خود می‌سوزد

همواره علمای با تقوا هم پناه مردم بوده‌اند و هم نمونه هایی از رستگاری و اخلاق.

بزرگی‌شان در این بوده که راه را به دیگران نشان می‌دادند. مصباح صداقت و راستی بوده و هستند و انگشت اشاره آنها به سمت نور و روشنایی است.

جان‌های پاکی که در سایه زهد و وارستگی از دنیا، دل در گرو رضای حضرت حق داشته و جز وصال او به چیز دیگری مشغول نبوده‌اند.
این عالمان عامل در سفر «من الحق الی الخلق» به دستگیری مردم پرداخته‌اند؛ مردمی که مصداق بارز خطاب «یا ایها الناس» پروردگارند.

... و عزیز ما که هنوز سفر او را باور نداریم، یعنی حاج آقا مجتبی تهرانی از این گروه علمای وارسته بود. 
شخصیتی مثال زدنی برای آنان که می‌خواستند مردی از قبیله ایمان را به نظاره بنشینند. چهره‌ای نورانی و ضمیری روحانی که مجالس باصفای او دل‌ها را به آسمان می‌برد و کلام صادقانه و عالمانه‌اش جان‌ها را به پاکی رهنمون می‌شد.

این فقیه بزرگ و مجتهد ربانی نمونه‌ای از مردانی بود که برای هدایت مردم دل می‌سوزاندند و نگران درغلتیدن جامعه در منجلاب انحراف و دوری از حق بودند.

آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی که تجسم اخلاق و وارستگی بود، در پی سال‌ها مبارزه با هوای نفس و پرهیزگاری توانست دست افتادگان وادی معرفت را بگیرد و آن‌ها را به سر منزل مقصود برساند. دم گرم این بزرگمرد، چراغ روشن و فروزانی بود که گم‌کردگان را به نور هدایت می‌کرد.
جوانان دیروز که مردانی بزرگی برای اسلام و انقلاب شدند و بسیاری از آنان به فیض شهادت رسیدند، از شاگردان این مرد بزرگ بودند و جوانان امروز که از مجالس پر فیض و درس‌های سازندهٔ این معلم اخلاق بهره می‌بردند، شیفته و سرمست کلام این عارف واصل می‌شدند.

تشییع باشکوه و مثال زدنی این عالم بزرگ، نمایشی از ارادت مردم قدر‌شناس به علمای اخلاق بود؛ مردمی که همواره اخلاق و پاکی و خدمتگزاری و تواضع را جستجو می‌کنند.

اینک چهل روز از رحلت این بزرگمرد اخلاق و عرفان گذشته است؛ چهل روزی که مزارش زیارتگاه عاشقان و شیفتگانش بود؛ مزاری که مردم به وبژه جوانان از آن صفا می‌گیرند و به یاد استاد و مراد سفر کرده‌شان بر آن بوسه می‌زنند.

نام و یاد و مرام مرحوم آیت‌الله حاج آقا مجتبی تهرانی، مصباح هدایت و سفینه نجاتی است که می‌تواند ما را به جامعه‌ای عاری از بد اخلاقی و تهمت و غیبت و حاکمیت انصاف و صداقت رهنمون سازد.