تلخی وعده شیرین عیدانه

تورم مارپیچ یکی از پدیده‌های آشنا با اقتصاد ایران است و موضوع تورم در کشور ما موضوع تازه‌ای نیست و از 23 سال پیش و بعد از جنگ ما همواره با این مقوله مواجه بوده‌ایم. دلیل اصلی هم این است که وقتی با ایجاد تورم سطح عمومی قیمت‌ها افزایش می‌یابد قدرت خرید مردم کاهش یافته و دستمزد نیروی کار و میزان اشتغال آنان هم تعدیل می‌‌شود. این موضوع سبب افزایش قیمت نهاده‌های تولیدی خواهد شد و این چرخه همچنان ادامه می‌یابد و تورم خود بر ایجاد، ادامه و ایجاد یک مارپیچ منجر می‌شود. اما آنچه در این دوره زمینه افزایش تورم را فراهم کرده، سیاست‌های اقتصادی و حجیم شدن بدنه دولت است که اگرچه شاید در دولت‌های قبل هم بوده است اما زمانی که این موارد با بی‌انضباطی‌هایی همراه ‌شد، اثراتی از خود بر جای گذاشت. از طرف دیگر انضباط بودجه‌ای و پولی و مالی بر روال دقیقی بنا نشده است. البته سهم مجلس را هم باید در اینباره در نظر داشت. نمونه آن هم طرح عیدانه‌ای است که دولت عنوان کرده و مجلس هم با آن موافقت نشان داده است.

 بحث افزایش قیمت انرژی و بروز شایعاتی مبنی بر افزایش قیمت بنزین تا 2500 تومان و انتظار تورم ایجاد شده در جامعه با عنوان شدن موضوع عیدانه نقدی دولت از جمله همان سیاست‌ها و تصمیماتی است که هنوز اجرا نشده و درحالی که هنوز درمرحله عمل است تاثیر خود را بر بازار بر جای گذاشته است. یعنی وعده شیرین به مردم برای پرداخت این عیدانه اثرات تورمی را ایجاد کرده است که این عیدی را با افزایش قیمت‌ها به کام مردم تلخ خواهد کرد. اکنون جامعه دچار تورم انتظاری شده است. یعنی به موازات شایعات و وعده‌های مختلف هم تولیدکننده و هم واردکننده خود را با شرایط بازار وفق می‌دهند و نوسانات قیمت‌ها نتیجه آن است. حال به هر میزان که این مبلغ پرداختی بیشتر باشد، نوسانات بیشتری را به بار خواهد آورد و اگر این عیدانه پرداخت شود و اگر شایعه فروش بنزین 2500 تومانی به واقعیت تبدیل شود باید در انتظار تورم بیشتری باشیم.