تامل برانگيز بودن گستردگي نوشته هاي وبلاگي
به اعتقاد يك وبلاگنويس، ثبت بيدرنگ اتفاقات كوچك و به نمايش عمومي درآمدن آنها در فضاي وبلاگها رويداد بياهميتي نيست و استيلاي اينگونه نگارشها در ذهن، خود به خود به حوزه وبلاگ نويسي نيز راه مييابد و از كاركرد رسانهاي وبلاگ به همان شيوهاي كه انتظارش را داريم، فاصله ميگيرد.
مرضيه لهراسبي در گفتوگو ايسنا، اظهار كرد: از روزمرگيها نوشتن اتفاق نسبتا تازهاي است كه مدتي است در فضاي وبلاگي حاكم شده است، نوشتههايي كه اغلب حكايتگر وقايع عادي روزهاي زندگياند و لحظهها را منعكس ميكنند. پنداشتن اينكه اينگونه نگاشتن حاوي هيچ نكته مثبتي نيست و بيحاصل است، نتايج خوبي نخواهد داشت. چراكه پيشتر، بخشهاي كوچكي از فضاي وبلاگي افراد نگارنده به اين دست نوشتهها تعلق داشت و نه تنها غيرمفيد نبود كه به تنوع نوشتهها و عدم يك نواختي فضاي درون وبلاگي كمك مساعدي كرد.
وي در عين حال تصريح كرد: ايراد اصلي، گستردگي بيشمار نوشتههاي روزانه در وبلاگهاست كه تامل برانگيز است و ميتواند در حكم زنگ خطري باشد. اينكه چه عاملي سبب شد كه شوق تحليلهاي وبلاگي به روزانه نگاشتن صرف بدل شود، قطعا شبكههاي اجتماعي نوظهور در شكل دهي به اينگونه نوشتهها سهم قابل توجهي خواهند داشت.
لهراسبي با اشاره به عوامل موثر در پديد آمدن روزانهنويسي در وبلاگها، گفت: نخستين عامل كمرنگ شدن انگيزههاي افراد به جهت تنفس انفعال ترويج يافته در اجتماع است.
او ادامه داد: ارجحيت يافتن شخصينويسيها، آنهم به كوتاهترين شكل ممكن نمود بارز اين جريان است. شايد به دنبال اين عامل، دليل ديگر عدم تعيين زمان لازم جهت پرداختن به نگارشهاي مجازي باشد. بهطوريكه به دليل روزمره نوشتن، نگارشهاي جدي از دستور كار ذهني افراد خارج ميشود. همچنين حجم وقت اختصاص يافته به اين مطالب و بهطور خودكار درگيري مداوم فكري از طريق كسب لحظه به لحظه اطلاعاتي نه چندان مفيد و كاربردي، مجال قلم زدن آگاهانه و جهتدار را از آنها سلب ميكند.
نوشتن مطالب روزانه . از لحاظ روانشناسی در تخلیه روحی و خارج شدن از فشار های روزانه بسیار موثر است و وقتی نگارنده این نیز را ارجح تر از پرداختن به مسائل اجتماعی و اقتصادی و سیاسی می بیند طبیعی است که به روز نوشت ها روی می آورد 
وبلاگ چيزي شبيه به يك ستون تحليل مسائل اقتصادي و سياسي نيست . عامه مردم نويسنده وبلاگ هستند كه ممكن است يا تخصص ويژه اي نداشته باشند يا تمايلي به اينكه در زمان شخصي مطلب غير شخصي بنويسند ندارند . وبلاگ مثل دفترچه يادداشت يا خاطرات است . اينكه آدمها مسائل شخصي و روزمره در آن بنويسند در واقع بديهي ترين كاري است كه ممكن است انجام دهند . مگر قرار است كه آدم همواره در حال تحليل و ادعا و ارجاع و خلق و اختراع باشد ؟ طبيعي است كه در مورد دغدغه هاي شخصي ، خواسته ها ، اميال يا حتي دلتنگيها چيزيهائي نوشته شود . بيهوده تلاش نكنيم كه از مسائل عادي انساني يك جور بحران اجتماعي بسازيم . آدمها وقتي با هم هستند درد و دل ميكنند يا حتي چرت و پرت ميگويند و وقتشان را به نحوي ميگذارنند . وبلاگ هم چيز متفاوتي نيست . 
آموزش عزیزان ! آموزش ! چرا فوری یاد محدود کردن زمانی دفعات پست مطلب روی وبلاگ می افتید ؟!! تو رو خدا اینقدر بسته و عقب مونده فکر نکنید ! آموزش بدید ! به وبلاگ نویس ها آموزش بدید . چطور یه سمینار میگیرید ، چند میلیارد تومن توی یه روز دود میکنین میره هوا ، یه بار هم یه میلیارد بذارین به این موضوع علاقه نشون بدین ، مسابقه بذارین ، بهترین نوشته ها رو انتخاب کنین و غیره . فضای اینترنت به دلیل همین وبلاگ های فارسی زبان که چه مزخرف بنویسن و چه غیر مزخرف ، داره خیلی با زبان فارسی آشنا میشه ! یه دوره ای هر چی رو که سرچ میکردی ، نتایج فقط انگلیسی بود ولی امروز وقتی من یه کلمه رو به زبان انگلیسی هم سرچ میکنم ، از بیست تا نتیجه ، دو تاش فارسیه ! در حالیکه من روی کامپیوترم نه تنظیمات فارسی دارم که شناخته بشه و نه در ایران هستم که موقعیت یابی کنه و نتیجه فارسی بده . دلیلش زیاد شدن منابع فارسی زبان در سطح اینترنته .اجازه بدین وبلاگ نویسی به راه خودش ادامه بده . مسیر رو با آموزش و نشون دادن نوشته های ارزشمند اصلاح کنین نه اینکه بگین باید در وبلاگ ها رو ببندیم و صاحب وبلاگ مثلا هر سه روز یه بار بیاد مطلب بنویسه . خب میآد اتفاقات سه روز گذشته رو مینویسه ! اینم شد راه حل ؟!!
این توهم توطئه در هیچ عرصه ای دست بردارنیست .اگر کم بنویسند مشکوک است واگر زیاد ، تامل برانگیز؟؟؟؟؟؟؟؟؟ 
به نظر من نه تنها در ایران بلکه در سراسر جهان فرهنگ و دغدغه ها از سمت جمعی و گروهی به سمت فردی پیش میرود و با افزایش رفاه هم این فرهنگ فردی افزایش میابد و در نتیجه دغدغه های افراد به سمت مسایل شخصی و حل آنها پیش میرود به جای آنکه برای همه مردم فکر کند و مشکلات آنها را حل کنند که اغلب هم تنها نظرات شخصیشان بود که از قول همه جامعه بیان میکردند!. در گذشته در وبلاگها چنین جملاتی را زیادتر میدیدیم: بایستی فلانی اینگونه شود. یا بایستی همه اینکار را کنیم .و ... ولی امروز نوشته ها اغلب حاوی این جملات فردی است: من بایستی اینکار را کنم. یا به نظر من اینگونه درست است....