نگاه شما: پاییز در عباس آباد بهشهر

می‌روم، گام می‌گذارم بر انبوه هزار رنگ پاییز؛ آمیزه‌ای از زیبایی طبیعت و تناقض رنگ‌ها. آرامت می‌کند، آسمانی‌ات می‌کند و شاید عاشقت، نمی‌دانم، ولی هر چه هست حالی به احوالت می‌دهد. بوی جنگل در این هنگامه سال بی‌گمان دیدنی است. اگر از من بپرسند، زیباترین‌های التپه کدام است، خواهم گفت؛ اردیبهشت و آذر.

از نغمه هزار نیمه شب و عطر نارنج اردیبهشت که بگذریم، یک پاییز می‌ماند و ماه تمام رویایش؛ آذر. آذر که می‌آید، نهان کودکی باز شکوفا و شیطنت‌های مانده در خاطرات، زنده می‌شود. این روز‌ها در خانه ماندن لطفی ندارد. می‌دانم، می‌شود هزار و یک دلیل آورد، دلیل آورد که دل گرفته و شکسته است، ذهن پریشان است. می‌توان گفت، خروس سحر دیگر نمی‌خواند، دیده‌ها را اشک گرفته و بغضی غمین، صدا را دو رگه کرده است بسان پسران بالغ؛ اما باید دوید و در میان این همه درد دوید. باید فریاد زد و باید گفت:‌ های زندگی؛ نبایدت اینچنین.