نگاه شما: درسی که از نماز امام حسین (ع) آموختم

وقتی حادثه ظهر عاشورا را ورق میزنی به صحنه ای برمی خوری که به ما درس می دهد که جایگاه نماز در کجاست.

در حالی که دشمن سراسیمه به سرور و سالار شهیدان اما حسین (ع) هجوم می آورد ایشان در فکر اقامه نماز است (درس معبودیت). در دوران دفاع مقدس بارها این صحنه برای رزمندگان پیش می آمد که علیرغم نبردهای طولانی، از اقامه نماز غافل نمی شدند و به تاسی از سرور و سالار شهیدان به این فریضه می پرداختند.

به خوبی به یاد دارم در عملیات والفجر مقدماتی در ساعت ۲۱:۳۰ روز ۱۸بهمن ماه ۱۳۶۱ با رمز «یا الله یا الله یاالله» به گوش رزمندگان مستقر در خطوط فکه رسید. حمله از سه محور آغاز شد و نیروها در تاریکی مطلق شب به منظور شکستن خطوط دفاعی دشمن پیش رفتند.

عواملی مانند وجود موانع ایذایی، استحکامات، کانال های عمیق و متعدد و میدانهای مین فراوان و گوناگون دشمن در دشت های رملی و خشک سبب کندی حرکت یگانهای خودی شده که به همین دلیل پس از شکسته شدن خط دشمن، نیروها به یکدیگر ملحق نشده و به ناچار همان جا در عمق موانع و خطوط دشمن موضع گرفتند.

این موضوع با روشنایی سپیده دم مشکل را دو چندان کرد. عراقی ها هر آنچه از عملیات رمضان و حمله های مشابه درس گرفته بودند، از جمله لایه های تو در تو و پیچیده دفاعی در عملیات والفجر مقدماتی (فکه) بکار بستند.

در آن عملیات به گردان ما ماموریت داده شد تا بعد از شکستن خط اول سواره تانک به عمق مواضع دشمن رخنه کنیم. برای خودم هم تعجب آور بود که چگونه یک دسته روی تانک بنشیند و کیلومترها در عمق مواضع دشمن پیشروی کند ولی از جائی که قبلا هم از این دست کارها در جنگ کرده بودیم به این موضوع زیاد اهمیت ندادم.

روز موعود فرا رسید و بعد از نماز ظهر به سمت جنگل امقر در نزدیکی خط مقدم حرکت کردیم. شب که شد نیروهای هر دسته به بالای یک تانک رفتند و هرکس برای خود یک جایی گرفت. البته نشستن که معنا نداشت. سوار شدن پشت وسیله ای که همه اش آهن پاره است و بجای لاستیک (زنجیر) دارد کاری عذاب آور بود. خط که توسط گردانها شکسته شد به سمت مواضع عراق حرکت کردیم.

در نظر بگیرید هوا بسیار سرد بود بعلت تاریکی شب و عدم استفاده از نور افکن های تانک به علت عدم شناسایی و دید دشمن هر از چندگاهی تانک به چاله ای می افتاد و با افتادن تانک به چاله تعدادی از بچه ها به زمین می افتادند و یا ستون تانکها در حالی که در حرکت بودند وقتی تانک جلوی می ایستاد لوله تانک عقبی می آمد روی تانک جلویی و به بچه ها می خورد و باعث مجروح شدن آنها می شد.

دقیق نمی دانم شاید ۷ساعت به همین منوال روی تانک نشسته یا خوابیده به سر می بردیم تا اینکه با گروهی از عراقی ها درگیر شدیم.

از تانک پیاده شدیم. وسط معرکه مانده بودیم و لی به هر ترتیبی بود خود را به پشت یک جاده رساندیم. وقتی خوب موقعیت خود را بررسی کردیم دیدم در محاصره عراقی ها هستیم.
هوا کم کم روشن می شد. بما دستور دادند که تغییر مواضع دهید.در حالی که داشتیم به عقب برمی گشتیم عراقی ها هم محاصره را بر ما تنگ تر می کردند.

همینطور که به سمت عقب می دویدیم یکی از بچه ها در حالی که صدای انواع تیر و جنگ افزارها شنیده می شد در حال دویدن اذان صبح را بلند می خواند و بدینوسیله به ما اعلام کرد نماز صبح فراموش نشود. همینطور که در حال دویدن بودم نیت کردم و شروع به خواندن نماز کردم. رکوع و سجود با اشاره سر، صورت می گرفت آنهم با پوتین و تجهیزات.

هر چند در این نماز به علت شدت جنگ و محاصره نمی شد بدون کفش و انجام دادن رکوع و سجود نماز را بجا آورد ولی باید خاضعانه اعتراف کنم با حضور قلب ترین نمازی بود که در طول عمرم تا به امروز به جای آورده ام. نمازی که آن را از سید و سالار شهیدان حسین بن علی (ع) و نماز خونی او در روز عاشورا آموخته بودم.
خدایا چنان کن سر انجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار