این زانوهای لعنتی

هفته گذشته بود كه روبینیو در اظهارنظری گفت اگر جای مارك هیوز بود رونالدو را برای منچسترسیتی خریداری می‌كرد اما آنطور كه پیداست این ستاره برزیلی تازگی‌ها هموطنش را ندیده.

به نوشته كارگزاران و به نقل از ایندیپندنت، آخرین باری كه «پدیده» پا به توپ شد در یك مسابقه خیریه بود كه ماه گذشته در مراكش برگزار گردید. در آن دیدار رونالدو 23 دقیقه بازی كرد اما فیزیك و چاقی وحشتناك او بسیاری را شوكه كرد.

مشكل چاقی رونالدو به «پای»‌های خوشمزه‌ای كه با ولع می‌خورد مربوط نیست. رونالدو در گذشته نشان داده مثل پل گاسكوئین خیلی راحت می‌تواند در مواقع لزوم وزنش را كم كند. آنچه باعث شد حضور بهترین بازیكن دنیا در سال‌های نه‌چندان دور در میادین تنها به حضور در دیدارهای خیریه ختم شود، مشكل زانوهایش است. رونالدو تنها 32 سال سن دارد اما حتی در فدراسیون فوتبال برزیل خیلی‌ها معتقدند او بزرگ‌تر از سن واقعی‌اش نشان می‌دهد.

رونالدو برای 17 سال در سطح اول فوتبال حرفه‌ای توپ زده و در بیش از 550 مسابقه به میدان رفته اما این حضور مستمر تنها دلیل ضعف زانوهایش در این روزها نیست. مصدومیت‌های رباط و تاندون او را از پا انداخت. رونالدو دو بار از زانوی راست و یك بار هم از زانوی چپ به شدت مصدوم شد.

زانوهای رونالدو از زمانی كه او نوجوانی بیش نبود و در آیندهوون بازی می‌كرد برایش مشكل ایجاد كرد و مصدومیت وحشتناك همین زانوها بود كه آخرین روزهای حرفه‌ای این بازیكن را در میلان رقم زد. فوریه سال گذشته در یك دیدار سری A رونالدو رباط پاره كرد و در انتهای همان فصل میلان او را بازیكن آزاد اعلام نمود. «پدیده» برای بهبودی و ساختن آینده‌اش روانه ریودوژانیرو شد. رونالدو این روزها منتظر است یك باشگاه برای به‌خدمت گرفتنش اقدام كند و این روزها بهترین زمان برای این است كه او نگاهی به گذشته جنجالی‌اش بیندازد.

رونالدو لوئیس نازاریو دی لیما زمانی‌كه نوجوان بود نتوانست به فلامینگو باشگاهی كه عاشقش بود بپیوندد چرا كه به دلیل مشكلات مالی نتوانست در تمرینات این تیم شركت كند. او به جای فلامینگو روانه سائوكریستوائو یك باشگاه كوچك در ریو شد.

رونالدو در آن زمان تنها 15 سال سن داشت. به پیشنهاد جرزینیو هافبك استثنایی تیم‌ملی برزیل در دهه 70 رونالدو به كروزیرو پیوست و با گلزنی‌هایش و درخشش باعث شد تا در 17 سالگی به تیم ملی برزیل دعوت شود و در همین زمان بود كه توجه تیم‌های اروپایی به او جلب شد و این آیندهوون بود كه گوی سبقت را از سایر رقبا ربود و رونالدو را به خدمت گرفت. این مهاجم سریع پس از دو فصل حضور در هلند توسط بابی‌رابسون به بارسلونا برده شد.

رونالدو در 49 بازی در سه جام مختلف 47 گل برای بارسلونا به ثمر رساند. رونالدو به‌رغم درخشش و محبوبیت فراوانش در نوكمپ اولین تصمیم جنجالی دوران فوتبالش را گرفت و روانه اینتر شد و بابی‌ رابسون هرگز دلیل این اقدام ستاره‌اش را نفهمید.

رابسون همیشه معتقد بود كه رونالدو از نعمتی بهره می‌گیرد كه از او بهترین را می‌سازد اما در عین حال او نگران بود مصدومیت این بازیكن بزرگ را از رسیدن به بهترین‌ها باز دارد و حق هم با این مربی كهنه‌كار انگلیسی بود. زمانی‌كه بهترین در دنیای فوتبال بود زانوهایش او را از اوج به حضیض رساند.

او از پنج‌سالی كه در اینتر حضور داشت سه سالش را با مصدومیت زانو دست و پنجه نرم می‌كرد. البته شانس با رونالدو یار بود تا به موقع به آمادگی برسد و گل‌پیروزی‌بخش برزیل در فینال جام‌جهانی 2002 را به ثمر برساند تا اندكی كابوس فینال جام‌جهانی 1998 را فراموش كند. بعد از اینتر نوبت رئال‌مادرید شد و در این زمان بود كه فرآیند چاق شدن رونالدو شروع شد.

مربی او در سائو كریستوائو زمانی گفته بود: «وقتی در باشگاه صبحانه می‌خوردیم به هر بازیكنی نیمی قرص‌نان و پنیر می‌دادیم. زمانی‌كه سوال می‌كردیم آیا كسی هست كه باز هم بخواهد رونالدو اولین نفری بود كه دستش را بالا می‌برد. او حتی برای سومین بار هم طلب نان می‌كرد.

من نمی‌دانم با این همه نان چه كار می‌كرد؟» سوپراستار دنیای فوتبال در رئال فهمید كه با نزدیك شدن به 30 سالگی روزهای خوبی در انتظارش نخواهد بود. طرفداران رئال به خاطر اضافه وزن رونالدو با او رابطه خوبی نداشتند اما حتی در این شرایط هم حضور رونالدو در رئال برای این تیم غنیمت بود. با پایان دوران كهكشانی‌های رئال، رونالدو در ژانویه 2007 روانه میلان شد اما مصدومیت او كه دنباله آسیب‌دیدگی‌اش از زمان حضور در رئال بود ادامه یافت و رونالدو در بیش از یك سال حضورش در میلان تنها 20 بار برای روسونری به میدان رفت و زانوهایش به حضور او در این تیم ایتالیایی پایان داد.

زندگی خصوصی رونالدو هم به اندازه زندگی حرفه‌ای‌اش پرفراز و نشیب بوده. بابی رابسون در همان ابتدا نسبت به شیوه بازی ستاره‌اش ابراز نگرانی كرد. استیومك منمن، هم‌تیمی سابق رونالدو در رئال در این‌باره می‌گوید: «وضعیت خانه رونی همیشه دیوانه‌كننده بود. هر زمان كه به خانه او پا می‌گذاشتی با انواع و اقسام آدم‌ها از قاضی و دكتر گرفته تا خوانندگان خیابانی مواجه می‌شدی.»

مصدومیت‌های رونالدو و فعالیت‌های او در خارج از میدان باعث شد تا او به آنچه شایستگی‌اش را داشت، نرسد، با وجود این كارنامه رونالدو سرشار است از موفقیت‌های فردی و تیمی.

رونالدو این روزها مشتاقانه خواهان بازگشت به دنیای فوتبال است. در شرایطی كه حرف از پیوستن او به منچسترسیتی و پاری‌سن‌ژرمن بر سر زبان‌ها بود احتمالا او به عضویت باشگاهی در ریودوژانیرو درخواهد آمد. او پس از تمریناتش با فلامینگو شاید با این باشگاه قرارداد امضا كند. البته حضور او در لیگ حرفه‌ای فوتبال آمریكا هم دور از انتظار نیست.

رونالدو در ماه سپتامبر گفت: «پس از تمام كارهایی كه در دنیای فوتبال انجام داده‌ام می‌خواهم به بهترین شكل ممكن به فوتبالم پایان دهم. بزرگ‌ترین انگیزه‌ام عشقی است كه به فوتبال دارم.»