سخنان جالب دادکان و نصیرزاده در غرفه «تابناک»

وی با بیان اینکه نباید به دنبال تاکتیک تیم ملی باشیم افزود: این همه مخارج صرف تیم ملی و آوردن سر مربی شده است؛ پس باید اعتماد کنیم و با احترام به بازیکنان این اعتماد را گسترش دهیم.

وی با بیان اینکه اگر باشگاه‌های بزرگ نتیجه خوب هم می‌گرفتند، باز این حرف‌ها را می‌زدم، گفت: مهمترین مسأله این نیست که پرسپولیس و استقلال امتیاز نمی‌آورند بلکه مهم این است که چرا این تیم‌ها بینندگان را جذب ورزشگاه‌ها نمی‌کنند.

دادکان با تأکید بر اینکه فوتبال دوستان را فراری داده‌ایم تصریح کرد: اخلاق در جامعه ما رنگ باخته است. چرا تهران در سال ۵۵ یک میلیون جمعیت داشت ۱۲۰ هزار تماشگر به ورزشگاه‌ها می‌آمدند اما اکنون که پانزده، شانزده میلیون جمعیت دارد برای دیدن بازی‌های پرسپولیس یا استقلال تنها پنج هزار تماشاگر می‌آید باید علت یابی کرد.

وی با بیان اینکه مدیرانی که برای ورزش می‌آیند برای ورزش نیستند و با اهداف دیگر به ورزش می‌آیند، خاطرنشان کرد: گفت: این آقایانی که این همه هزینه می‌کنند، توازن تیمی را به هم می‌زنند، مسئولین تیم‌های بزرگ تیم را نه در راستای منافع مردمی بلکه در راستای اهداف خودشان هدایت می‌کنند.

عضو هیأت علمی دانشگاه شهید بهشتی درباره وضعیت کنونی ورزش کشور و نگرانی‌هایی که بابت تعلیق وجود دارد، گفت: این را که IOC می‌گوید، انتخابات کمیته ملی المپیک ایران باید به تعویق بیفتد، باید به فال نیک گرفت. به این دلیل که هر کس رییس کمیته‌ ملی المپیک بوده، پس از انتخابات ریاست جمهوری جایگاه محکمی ندارد و مثل قضایای سال‌های گذشته می‌خواهند او را بردارند. به نظر من، این موضوع برای ما خوش یمن است؛ زیرا افرادی که فعلا در کمیته‌ هستند می‌توانند روی کار باشند تا زمانی که دولت جدید می‌آید، بتواند با فراغ بال رییس کمیته ملی المپیک و وزیر ورزش را تعیین کند تا دیگر این جنگ و جدال‌ها نشود.

شما ببینید یکی از قهرمان‌های لهستان می‌خواهد، دنیای ورزش را کنار بگذارد تا رییس کمیته ملی المپیک کشورش شود اما در کشور ما چه کسانی و با چه موقعیت‌های ورزشی و اجتماعی می‌آیند و رییس کمیته ملی المپیک می‌شوند؟ چرا؟ به این دلیل که خواسته‌ها و آمال نفسانی خود را اینجا نشان دهند. این‌گونه افراد می‌توانند شهرت دروغین به دست بیاورند، ولی هیچ گاه محبوب نمی‌شوند. محبوبیت برای آنهایی است که در ورزش عرق ریخته‌اند؛ پیشکسوتانی که امروز حرمتشان شکسته می‌شود.

آیا واقعا افرادی که در رأس کمیته ملی المپیک هستند، استحقاق این کار را دارند که برخی بیایند و به دروغ به‌به و چه‌چه کنند؟ افسوس من این است که قهرمان‌های ملی و تحصیل‌کرده‌ها چگونه کنار این‌ها می‌روند و از آن‌ها تعریف می‌کنند؟!