وضع فرهنگي ورزشگاهها هشدار دهنده است
لیگ امسال فوتبال ايران از نظر نوع برگزاری مسابقات و وضعیت ورزشگاهها نسبت به قبل بهتر بوده و این به دلیل حساسیتی است که AFC دارد و میخواهد ما را به استانداردها نزدیکتر کند. این اراده هم در ما وجود دارد و میخواهیم به این سمت حرکت کنیم اما نگرانی اصلي ما در مورد مسائل فنی است. در این زمینه هیچگونه پیشرفتی نکردیم و تفاوتی نسبت به قبل دیده نمیشود. تیمهایی مثل سایپا بازی خوب و مدرنی انجام میدهند اما رویکرد اکثر تیمها نسبت به سازندگی و جوانگرایی تغییری نکرده و اینكه همه صرفا پول و هزينههاي گزاف را حلال مشكلات ميدانند نگرانکننده است.
در واقع معضلي كه به آن اشاره كردم چیزی است که قبلا تجربه شده، تیمهایی مثل بانک تجارت و کشاورز در سالهای دور با وجود هزینه بسیار نتوانستند نتیجه بگیرند. مثال نزدیکتر تیم استیل آذین بود که با آن هزینه به دسته یک سقوط کرد. باید در این قضیه بحث و صحبت شود. مدیران جدید نباید اشتباهات قبلی را تکرار کنند. مدیرانی که به فوتبال میآیند دوست دارند کمک و خدمت کنند اما چون از فضای فوتبال و تجربیات گذشته دور هستند همیشه اشتباهات را تکرار میکنند. فوتبال برای پیشرفت نیاز به پول دارد اما اینکه چطور هزینه کنیم خودش نوعی تخصص است و باید در کنار آن تجربه هم وجود داشته باشد تا دچار اشتباه نشویم. فوتبال ايران در بحث فرهنگ تماشاگران هم نه تنها پيشرفتي نداشته بلكه چند گام روبه عقب هم برداشته است.
نبايد به راحتي از كنار اتفاقاتی که امسال در ورزشگاهها ميافتد بگذريم. در دیدار سپاهان و الاهلی این اتفاقات نزدیک بود برای ما مشکلساز شود. اینها مسائلی است که باید از لحاظ فرهنگی و اجتماعی روی آن کار شود و مسئولین نسبت به آن حساس باشند. فضای ورزشگاههای ما خوب نیست و این چیزی نیست که با 4 عدد بنر، پلاکارد و شعار بتوانیم درستش کنیم. روی این موضوع سالهاستكه کار نشده و نیاز به یک کار بلندمدت و اساسی احساس ميشود. در بحث فني تیمهایی مثل سایپا، راهآهن، فجر سپاسی و نفت تهران بسیار خوب عمل کردند و نسبت به سایرین بهتر بودند اما شاید تیمی که بتواند همه را متقاعد کند که شایسته قهرمانی است هنوز پیدا نشده و این موضوع برای آینده کمی هشداردهنده است. استنباط من این است که در نیم فصل دوم لیگ برتر شرایط خیلی بحرانی و سختتری خواهیم داشت و باید منتظر بازیهای درگیرانه و پرچالشی باشیم.
وقتی قرار است از لیگ 5 - 4 تیم به دسته پایینتر سقوط کنند و لیگ آینده 16 تیميشود، بیش از 10 تیم براي فرار از سقوط با یکدیگر رقابت خواهند كرد. به اعتقاد من سقوط همان سه تیم کافی بود و لزومی نداشت ما لیگمان را کم تعدادتر کنیم. حتی باید برنامهای داشته باشیم تا تیمهای حاضر در لیگ بیشتر شود. تنها خصوصیت لیگ کم تعداد، برگزاری راحتتر آن در تقویم است وگرنه هیچ کمکی به فوتبال نمیکند. هرچه بازیکنان و استانهای بیشتری در لیگ حضور داشته باشند استعدادهای بیشتری را پیدا میکنیم. با کم کردن تعداد تیمها تنها صورت مسئله را پاک کردیم.
