بايد درد را تحمل کني و بس...!

يکي از بينندگان «تابناک» در مطلبي از همراهي خود با يک جانباز دفاع مقدس، از درد جانکاه آنان سخن به ميان آورد که در پي مي‌خوانيد:

«ديروز توفيقي حاصل شد و ساعاتي چند به عنوان عصاکش در خدمت عزيزي از خيل عزيزان جانباز و آزاده جنگ تحميلي باشم.
...چند سالي است که مي‌شناسمش، نامش عليرضا و اهل بيرجند است، سال 61 که اسير شد، 16 ساله بوده و در لحظه اسارت تقريبا تمام بدنش مجروح بوده. امروز، در تنش چند قطعه ناقابل تير و ترکش به يادگار مانده و درد جانکاهي به سراغش آمده.

او که طعم 25 سال درد و رنج را کشيده و تقريبا هيچ شب بي‌دردي را سر به بالين نگذاشته و به تمام معنا «دردآشناست»، درد اين 48 ساعت را چيز ديگري مي‌نامد...
تقريبا هر دقيقه، 3 بار تنش مي‌لرزد و براي لحظاتي درد ناشي از حرکت ترکش کنار ستون فقرات تمام وجودش را فرا مي‌گيرد و هيچ نمي‌گويد... 48 ساعت است که نخوابيده ...
عجبا ...!!، مي‌گويد که درد را براي انسان ساخته‌اند!! عجبا از اين تحمل و بزرگواري ...!

همراه او لنگ لنگان راهروهاي بيمارستاني معروف و منتسب به نهادي گرانقدر را درمي‌نورديم.
آخرين جمله پزشک اين است:
بايد درد را تحمل کني و بس...!

از کم‌توجهي و خنثي بودن اهل درمان کلافه شده ام... گويي اهل درمان، خود اهل درد نيستند...! با خود مي گويم: «آنقدر از اين طايفه تير و ترکش خورده ديده‌اند که برايشان عادي شده!»
ولي آيا بهتر نبود به نسل فرهيخته پزشکان تحصيلکرده و اهل فضيلت و به پرستاران صبور سپيدبال آموزش بيشتري مي‌داديم تا به خاطر خودشان هم شده، قدر اين گوهرهاي تابناک را که آخرين بازماندگانشان بزودي ديار خاک را ترک خواهند گفت، بيشتر بدانند.
و يا لااقل نمايش بهتري از صبر و حوصله را در مقابل افرادي که هميت و امنيتمان را مديونشان هستيم اجرا کنند؟

اين دو سه روزي که ميزبانشان هستيم، چگونه ميزباني خواهيم بود؟
او که صادقانه مي‌گويد: هيچ کس نسبت به ديگري مديون نيست ...
ولي آيا اين همه وظيفه ماست؟

او، امشب را هم قرار است با درد جانکاهش به بستر رود.
قرار است بازهم بسوزد و بسازد....
بازهم ... بازهم .... بازهم ....
و شبهاي بعد و بعد و بعد.......

 لطفا در صورتي که مايل به درج اين مقاله در سايت بوديد، لطفا نام نگارنده را قيد نکنيد.»