هواداران را آزاد بگذاريد

چندي پيش يکي از خبرنگاران روزنامه «گاردين» براي مصاحبه يي با رالف رانگنيک سرمربي هوفنهايم شگفتي ساز اين فصل بوندس ليگا و برخي از بازيکنان اين تيم به غرب آلمان سفر کرده بود. او در اين گفت وگو و در جريان سفرش به دسترسي راحت هواداران و روزنامه نگاران به تيم هاي آلماني، پي برده و آن را با پنهان کاري و مخفي کاري هايي که پيرامون تيم هاي انگليسي وجود دارد مقايسه کرده که خواندن آن خالي از لطف نيست.

به نوشته اعتماد، هوفنهايم باشگاهي است که از دل شهري 3500 نفري بيرون آمده بود و بدون شک داستان تجربه من از سفر به اين شهر کوچک مي تواند خاطره انگيز باشد. اما خبري که بيش از همه در اين سفر مرا تحت تاثير قرار داد، مساله يي است که در سفر به آلمان و ديدن بوندس ليگا به خوبي با آن آشنا شدم و آن آزاد بودن نزديکي به اعضاي باشگاه آن هم نه فقط براي خبرنگاران بود.

در آخرين سفرم به آلمان پيش از ميزباني جام جهاني 2006 در اين کشور اين فرصت را داشتم به راحتي و بدون اعلام قبلي به تمرين تيم هامبورگ بروم، بازيکنان را زير نظر بگيرم، شاهد آرايش هاي تيمي مختلف باشم و بعد با رافائل فن درفارت ستاره هلندي آن زمان اين تيم و کنوني رئال مادريد صحبت کنم.

روز سه شنبه و در جريان يک هفته حضورم در آلمان، هوفنهايم در استاديوم کوچک و 6500 نفري اش در بالاي تپه يي که از برف يخ زده، تمرين داشت. اکنون استاديوم براي بازي ها مورد استفاده قرار مي گيرد اما وقتي سرما شروع مي شود و به سيستم گرمايشي زير زمين هم نفوذ مي کند، تمرين در آن اهميت پيدا مي کند.

من به ديگر خبرنگاران و مردم بومي پيوستم که به راحتي مي توانستند رفت و آمد کنند و شاهد رهبري رانگنيک بر تيم جوانش باشند. (دليل اينکه مي گويم جوان اين است که او خودش به من گفته که بازيکنان اصلي اش بيشتر از 23 سال شان نيست). بازيکنان مدام لبخند مي زدند، با همه دست مي دادند و از اينکه نزديک شان شوي خوشحال مي شدند.

اين داستان در جمع تمام تيم هاي بوندس ليگا وجود دارد. حتي در بايرن مونيخ هم يورگن کلينزمن که به نقل از مسوول روابط عمومي باشگاه «پرده ها را کمي پايين کشيده» اين آزادي حضور در تمرينات ديده مي شود.

حالا پيش خودتان تصور کنيد آيا مي توانيد در يک روز ابري دوشنبه به تمرينات آرسنال برويد تا شاهد وضعيت آرسن ونگر باشيد؟ يا مثلاً مي توانيد بچه هايتان را به کارلينگتون ببريد تا بازي پنج نفره ميان کريستيانو رونالدو، وين روني، ديميتار برباتوف، رايان گيگز و پل اسکولز را تماشا کنند؟

اصلاً مهم نيست که بتوانيد صداي فريادهاي جان تري را بشنويد يا اينکه در ملوود شاهد درگيري هاي تورس و جرارد باشيد، بايد بدانيد که نمي توانيد تحت هيچ شرايطي به اين بازيکنان نزديک شويد. يک روز به «نيوبکنهام» رفتم تا با يکي از بازيکنان کريستال پالاس ملاقات کنم. نزديک ترين حدي که توانستم خودم را به بازيکنان برسانم، فاصله هشت متري تا در ورودي بود و بازيکناني که در ميان حراست گاردها وارد زمين تمرين مي شدند.

گفتم يک کار قديمي بکنم. براي همين با مسوول زمين تمرين تماس گرفتم و از او پرسيدم اجازه دارم تمرين تيم را ببينم در حالي که مي دانستم وقت قبلي گرفتن جز اينکه خنده شنونده ام را در پي داشته باشد، چيزي ديگري نخواهد داشت. در بوندس ليگا اين فاصله با بازيکنان خنده دار است. بهانه هاي زيادي وجود دارند که چرا اصلاً ممانعتي براي کسي وجود ندارد اما واقعاً هواداران اين تيم ها مي توانند بدون کوچک ترين مشکلي با تيم هاي مورد علاقه شان ارتباط برقرار کنند.

بوندس ليگا چالش هاي خاص خودش را دارد. يکي از اين چالش ها رقابتي نبودن آنها در ليگ قهرمانان است. اما در ليگي که شاهد گل هاي بيشتر و تماشاچيان بيشتر از ليگ برتر هستيم، مطمئناً باشگاه ها يک کاري کرده اند که اين مساله به وجود آمده است.

در انگليس حتي فروش پيش فصل تمرينات با قيمتي حدود 50 پوند (که براي بچه ها مجاني باشد) مي تواند ارزشي زياد براي هواداران و باشگاه ها داشته باشد. آيا اين اتفاق مي افتد؟