نگاه شما: گداهای مترو

وارد واگن مترو شدم و نشستم؛ صدای عجز و ناله‌ای از چند متر دور از من بگوشم رسید. وقتی نزدیک شد، دیدم مردی قدبلند با ماسکی به صورت مشغول گدایی است:

آقایون، برادرا.. من مریضم... کلیه‌هام مشکل داره و نمی‌تونم کار کنم.. خدا خیرتون بده.. ته جیبتون رو بگردید.. شصت تومن... هفتاد تومن هم بدید برا من بسه... مطمئن باشید خدا بهتون بر می‌گردونه... .

هنوز چند دقیقه بیشتر از رفتن این گدا نگذشته بود که یکی دیگه پیدا شد:

لباس فرم کارگران شهرداری تنش بود... پاشو به صورت خاصی رو زمین می‌کشید و به صورت حزن آوری اشک می‌ریخت و می‌گفت:

آقایون... خانوما... به خدا من گدا نیستم.. دیگه از ناچاری دستمو پیش شما دراز کردم... من تشنج دارم... روزی چند بار سرمو زیر برق می‌ذارم... به خاطر حالم منو از شهرداری اخراج کردند.. من این کارو برا خودم نمی‌کنم... من دو تا خواهرزاده دارم که سرپرستی اونارو به عهده گرفتم.. دوتاشون شاگرد اولند... (دو تا کارنامه هم نشون می‌ده) شما راضی نشین استعداد اونا هدر بره... شما رو بخدا هر چقدر می‌تونید به من کمک کنید... .

و هنوز این یکی دور نشده، یکی دیگه با ظاهر و ادبیات گدایی متفاوت پیدا می‌شه...

متأسفانه این پدیده یعنی وفور گداهای سازماندهی شده در مترو، معضلیه که باید مسئولین مترو، توجه خاصی به اون نشون بدهند، چون رفتار اونا و ظاهر مشمئز کننده‌ای که برای خودشون درست می‌کنند، واقعا مسافرای مترو رو آزار می‌ده. یه مورد خودم دیدم که گدایی یه سوزن به خودش آویزون کرده بود و در قطار گشت می‌زد و حال همه از این رفتار به هم می‌خورد.

به این گدا‌های مرد، باید یه سری گدای زن و دختر رو هم اضافه کرد که همه با یه نوع ادبیات و یه نوع آهنگ کلامی مشترک که نشونه‌ای از سازماندهی مشترک اونا داره، مشغول به گدایی در واگن‌های مترو هستند.

امیدواریم مسئولین مترو هر چه زود‌تر به فکر رفع این معضل بیفتند.

فرستنده: تقوایی