در بحث واردات استراتژی روشنی نداشته ایم!

اینکه ما در سال های اخیر برای بحث واردات استراتژی روشنی را ندیدیم حرف درستی است. یک جهت گیری اصولی در چارچوب قوانین و مقررات وجود نداشته است. البته به صورت موضوعی و موردی شاید عملکرد های خوبی در یک سری زمینه ها وجود داشته اما کلیت موضوع کشاورزی واقعا قابل دفاع نیست. من حداقل می توانم ادعا کنم اگر همین قوانینی که طی هشت سال گذشته در بخش کشاورزی تصویب شده، درست اجرا شده بود امروز کشاورزی مان چیز دیگری بود و تحولات شگرفی در آن رخ داده بود. البته این بحث که من مطرح می کنم معنای آن نیست که فقط وزارت جهاد کشاورزی در آن کم کاری کرده است. اساسا دولت تفکر تولید در بخش کشاورزی را نداشته است. حالا بگذریم که در سال جاری بحثی تحت عنوان مهر کشاورزی مطرح شد که قابل بحث است. به طور کلی نگاه کشور به بخش کشاورزی نگاه خوبی نبوده است و دولتمردان اساسا به تولید کشاورزی بهای جدی نداده اند.

خبرانلاین، استراتژی ها هم اگر وجود داشت، عملیاتی نشد. ما در مجلس بر اساس فرمایش مقام معظم رهبری که برای واردات بی رویه بسیار زیاد نگران بودند، کار کردیم و دو بار قانون گذاری کردیم. اولین قانون گذاری این بود که در قوانین بودجه یک سری راهکار هایی را تعریف کردیم که جلوی واردات بی رویه گرفته شود. عملا کارآیی پیدا نکرد چرا که بودجه عمل نشد. سپس مجبور شدیم در قانون افزایش بهره وری بخش کشاورزی ماده 16 را در نظر بگیریم. این ماده 16 اختیارات واردات کشور و تعیین تعرفه ها را در اختیار وزارت جهاد کشاورزی قرار داد. در دولت برخورد خوبی با این ماده نشد. عملا مصوبه ای گذاشتند و وزارت جهاد کشاورزی را دور زدند.

برخوردهای زیادی در مجلس با این موضوع صورت گرفت و نهایتا در قانون برنامه پنجم همین ماده دوباره آمد و تاکید شد. اما دولت باز با این موضوع بازی کرد. بهانه موضوع هم این است که ما نمی توانیم ریسک کنیم و کمبودهایی که در کشور وجود دارد را مشاهده نکنیم. البته من قسمتی به دولت در برخی از زمینه ها حق می هم. متاسفانه آمار های بخش کشاورزی مانند بسیاری از آمار های دیگر شاید قابل اتکا نباشد. چون آمار ها، آمار دقیقی نیست می تواند گمراهی هایی را به وجود آورد. به طور مثال فرض کنید در زمینه گوشت قرمز ما یک تولیدی را در آمارهای وزارت جهاد کشاورزی اعلام می کنیم که اگر عدد صحیحی باشد اصلا ما نباید حتی یک کیلو گرم گوشت از خارج وارد کنیم. اما مشاهده می کنیم عملا در کشور سال گذشته چیزی حدود 250 هزار تن گوشت وارد شد. در عین حال مشکل گوشت حل نشد و زیر ساخت های دامپروری کشور آسیب دید چرا که دام ها مولد را به کشتارگاه بردیم و به بدنه دامپروری کشور آسیب رساند. بنابراین می توان نتیجه گرفت عددی که در رابطه با تولید گوشت مطرح می شود عدد قابل اتکایی نیست. یا در رابطه با شیر، گندم و برخی از اقلام علوفه نیز به همین صورت است. این موارد نشان می دهد که آمار ها قابل اتکا نیست. به این موضوع چند مساله دیگر هم اضافه شده است. نخست اینکه خشکسالی حاصل شد. دوم اینکه نرخ ارز بالا و پایین شد و تورم ناشی از این فرآیند سبب شد یک سری از اقلام علوفه ای که از خارج می آمد گران وارد شد و صرفه اقتصادی استفاده از آن وجود نداشت. مجموع این ها را کنار همدیگر بگذاریم آسیب هایی به بخش کشاورزی وارد شده است.

*رئیس کمیسیون کشاورزی مجلس نهم