جوادي آملي:دانش را نمي توان بومي كرد
آيتالله جوادي آملي به مناسبت بيستمين سالگرد تاسيس دانشگاه پيام نور پيامي صادر كرد.
به گزارش گروه دريافت خبر ايسنا، آيتالله جوادي آملي در اين پيام با بيان اينكه انسان ناگزير از تعامل متقابل با نظام هستي است، آورده است: چنين تبادلي بدون آگاهي از ساختار جهان مستلزم اثرپذيري منفعلانه از آن است و تاثير يك جانبه همراه با تحميل توانفرساست، زيرا آنچه مطلوب بشر است به وي نميرسد و آنچه به سراغ او ميآيد ناخواسته اوست در حالي كه خداوند نظام كيهاني را مسخر بشر قرار داد و راه بهرهوري صحيح از آن را به وي آموخت تا آنچه به حال وي سودمند است از او فوت نشود و آنچه نصيب او ميگردد ضامن مصالح وي باشد.
وي ادامه داده است: مهمترين عامل پيوند انسان با جهان همانا رشتههاي متنوع علوم تجربي و تجريدي است يعني تسخير نظام آفرينش كه با عنايت الهي انجام شد صراط مستقيم بهرهوري بشر است و دانشهاي حسي و عقلي سراج پرفروغ آن، خداوند اول مائده خود را گستراند آن گاه انسان را با چراغ علم به كنار آن فراخواند. دانشگاه سهم تعيين كنندهاي در اشتغال اين مصباح منير دارد.
جوادي آملي بيان كرد: آنچه در دانشگاهها تدريس ميشود يا علوم انساني است كه موضوع اصيل آنها انسان است و يا علوم تجربي و رياضي است كه كاربر و كاربرد آنها انسان و انساني است بنابراين مهمترين برنامههاي علمي دانشگاهها خصوصا دانشگاهي كه به نام نور ناميده ميشود رهايي از ظلمت جهل علمي و نجات از جهالت عملي است.
وي ادامه داده است: دانش را نه ميتوان بومي كرد و نه بومي ميشود و نه مصلحت در آن است بلكه به مجرد تولد در زمان معين يا در سرزمين خاص فورا از قلمرو جهات شش گانه پر ميكشد و جهاني ميگردد و در دسترس ساكنان آفاق دور و اقليمهاي پراكنده قرار ميگيرد بنابراين دانشوري كه درصدد نوآوري و شكوفايي دانش است براي اينكه همراه دانش خويش تاريخ طولاني را طي نمايد بايد از شرح صدر و سعه قلب برخوردار باشد. چنين گشايشي فقط بهره موحد ناب است زيرا هر تعلقي مايه پايبندي و رهزني است. دانشمند گرفتار پايبند و مبتلا به رهزن، توفيق صحابت ابتكار خويش را از دست ميدهد و از آن بهره نميبرد و به مثابه صدفي است كه از گوهر پرورش يافته درون خود طرفي نميبندد.
جواد آملي افزوده است: بهترين راه براي رهايي از كارگاه تعصب و تحجر و رسيدن به بارگاه تجرد و تمدن رهين تدين، همانا تعلم پر درآوردن اولا و فراگيري آيين پرواز ثانيا و از جهات معهود طبيعت پر كشيدن و به صوب فراطبيعت پرواز نمودن ثالثا است. دانشگاه وقتي به نصاب فرهيختگي خود بار مييابد كه انديشوران منزه از ركود و جمود بپروراند زيرا مهمترين داروي معالج بيماريهاي تنگنظري علمي و كوتهبيني عملي همانا نزاهت روح از دنانت دنيا و برائت نفس از طبيعتزدگي است.
وي در پايان يادآور شده است: علمي كه محتواي آن سودمند نيست يا عالم به آن عمل نميكند و يا در دسترس جامعه فرهنگ مدار قرار نميگيرد، نافع نبوده و مردان باتقوا آن را فرا نميگيرند و اين تحفه در جام توحيد و جامه ولا نهفته است.
