نگاه شما: خدایا یک بنا هم به فوتبال بده!

گاهی می‌شه که هر ایرانی ناخودآگاه از موفقیت هم‌نوعان خود به وجد می‌آید و برای موفقیت‌های هموطن خود آرزوی موفقیت می‌کند. بعضی موقع‌ها حسادت دیگه معنا نداره.

همه از برد ورزشکار کشورشون احساس غرور می‌کنن. اما شاید دلیل موفقیت خیلی از دلاورمردان کشتی فرنگی را فقط برنامه‌ریزی فدراسیون یا تلاش خود ورزشکار می‌دانند اما بنای کشتی ایران بدون هیچ چشم‌داشتی ایران عزیز را قهرمان المپیک در رشته کشتی می‌کنه و در جواب پیشنهادهای وسوسه انگیز کشورهای دیگر می‌گوید: «یا ایران یا هیچ جا».
نه مثل برخی فوتبالیست‌ها که دم از غیرت می‌زنن و وقتی توی تیم بازی کنن اگه دست خودشون باشه برای نشون دادن غیرت حتی رنگ بدن خودشون را هم همون رنگ می‌کنن، اما تا پای پول بیاد تا پای چهار دلار یا تومان اضافی بیاد بی‌خیال غیرت می‌شن.

درود بر بنای کشتی ایران که شاید سالی ده نفر برای دیدن تمریناتشون و خسته نباشید به دیدارشون نروند، اما دلاورانه و غیرتمندانه می‌جنگیدند. ناراحت از حیف‌ومیل پول‌های بیت‌المال تو فوتبال نیستم. ناراحت برای اینم که با این همه پول حروم شدن تو این فوتبال، وقتی ۱۰۰هزار نفر برای حمایت تیم ملی می‌رن مقابل یک تیم که شاید جمعیت کشور اندازه نصف جمعیت همین اهواز خودمون نیست، میاد و تو ورزشگاه آزادی ازمون مساوی می‌گیرن، تازه می‌رن مصاحبه می‌کنن می‌گن متإسفیم که نبردیم. بازم ناراحت از این مساوی نیستم. از این ناراحتم که حداقل به اندازه نصف یک بازیکنن بین‌المللی هم نمی‌دونن و حواسشون بیشتر به ساقشونه نه بازی.

ای کاش فوتبال ما هم کسانی مثل بنا و شاگردانش را داشت که حداقل به خاطر پولی که می‌گیرن و به خاطر اون مردمی که به عشق اونا زندگی می‌کنن، یه کم تلاش می‌کردن.
به امید آن روزی که فوتبال ما هم صاحب بنا شود.

فرستنده: رامین از اهواز

---