اگر رحمتى نبود، چه مى شد
آنچه چهارشنبه شب در ورزشگاه آل مكتوم دوبى اتفاق افتاد، به ياد آوردنش چنان تلخ است كه حاضر نيستيم حتى براى پيدا كردن دليل و علت بد بازى كردن تيم ملى فوتبال كشورمان، بار ديگر فيلم اين بازى را به تماشا بنشينيم.
به نوشته ايران، گرچه آن اتفاق دردناكى كه وقوعش ممكن بود، رخ نداد و باز مثل هميشه تيم امارات نتوانست از پس ايران برآيد اما تصورش هم سخت است كه اگر رحمتى در آن روز از دروازه تيم ايران نگهبانى نمى كرد و ۶ بار به تنهايى از پس تهديدهاى جدى و عبور مهاجمانى كه از ديوار دفاعى ما گذشته، به يك قدمى دروازه ما رسيده بودند، برنمى آمد، چه فاجعه اى رخ مى داد و چه شكست سنگين و بى رحمانه اى نصيب فوتبال ملى ما مى شد.
حضور ستاره هايى كه مى پنداشتيم امارات را با هر انگيزه و هر ترفند و هر امتياز خانگى از پاى درمى آورند و آن قدر تجربه بين المللى دارند كه مقهور چنين حريف ضعيف و درمانده اى كه هيچ جا و مقامى در فوتبال آسيا ندارد، نشوند اما در عمل كم فروغ و آن قدر غريبه و پراشتباه ظاهر شدند كه اجازه دادند همين حريف ضعيف، يك بار به زيبايى دروازه تيم ما را بگشايد و ۶ بار ديگر رحمتى را كه ستاره اين ميدان شد، به حركاتى آكروباتيك و ناممكن وا دارد تا آبروى فوتبال ما را بخرد.
از كاپيتان غيور پرسپوليس و تيم ملى مى گذريم كه با گل ديرهنگام و زيبايش، همه اشتباهات يارانش را پاك و به رحمتى كمك كرد تا رشادت هايش پايمال نشود و خاطره اى تلخ در تاريخ نتايج فوتبال دو كشور به نام ايران به ثبت درنيايد.
گناه را به گردن على دايى، سرمربى تيم ايران نيندازيم كه در همان روزهاى نخستين مسئوليتش در فوتبال ملى پى برده بود حتى تيمى منتخب از بازيكنان آماده ليگ قادرند با همدلى و انگيزشى قوى تر، راه صعود ما را به جام جهانى هموارتر كنند و كارى كنند كه از پس ستاره هاى پرآوازه، اما دير آمده و كم فروغ كه با هيچ «چسب همه كاره اى» در كنار هم جور نيستند، برنمى آيد.
چه كسى باور مى كرد مهدوى كيا، هاشميان، شجاعى، باقرى، نكونام، ستار زارع و كعبى نتوانند دو پاس درست با يكديگر رد و بدل كنند و اماراتى ها را كه به همين دليل اجازه داديم جسور ظاهر شوند، سر جايشان ننشانند قابل انتظار بود كه اين همه آدم غريبه و تمرين نكرده و ناآزموده در بازى هاى تداركاتى، نمى توانستند حركاتى موزون و منسجم براى رسوخ در ديوار دفاعى نه چندان محكم امارات داشته باشند.
اضافه مى كنيم خستگى نكونام و شجاعى را كه از يك ديدار ۹۰ دقيقه اى و سنگين جام حذفى اسپانيا به دوبى آمده بودند و تداخل بازى نكونام و باقرى كه هر دو در بازى سازى و بازى دفاعى مهارت دارند يا مصدوميت هاى عقيلى و جبارى كه در دفاع و حمله نقش هاى حساسى برعهده داشتند و در غيبت آنها، ارزش واقعى شان بيشتر پديدار شد.
ارزيابى دقيق دومنك، سرمربى فرانسوى تيم امارات از اين لشكر ناآماده و دستور حملاتى سريع كه موجب شد خيلى زود تيم ايران از پاى درآيد و خود را ببازد، ثابت كرد تا باور كنيم دشمن را هرگز نبايد حقير و بيچاره شمرد. نيز بايد به ياد داشته باشيم كه هر دو تيم كره جنوبى و كره شمالى در راهند و عربستان هنوز از دور رقابت خارج نشده است.
