تماشاگران فراموش شدگان مظلوم لیگ برتر فوتبال

لیگ برتر حرفه ای فوتبال ایران ، جام خلیج همیشه فارس چندی است شروع شده است .در دوره دوازدهم برگزاری لیگ هر چند سازمان لیگ رییس ندارد و توسط سرپرست اداره میشود ، اما پس از بازار مکاره نقل وانتقالات میلیاردی و پرهیاهوی امسال که حتی پای لژیونرهای مطرح ملی پوش کشورمان همچون جواد نکونام و محمدرضا خلعتبری را به لیگ برتر ایران کشاند، بعضی تیمها همچنان از غم کسر بودجه نالان هستند و بعضی تیمها از پولدارای خرامان ، گروهی دیگر از تیمها نیز بی سروصدا به حرکت روبه رشد ونتیجه گیری  مشغول شده اند .بهرحال  در لیگ جدید که نزد فوتبال دوستان ، به لیگ داراوندار در لفظ عامیانه معروف گشته ، با توجه نقل وانتقالات مهیج و تاریخی اش که روی دادبه همراه تلاشهای کمیته داوران برای آمادگی بهتر داوران و فعالیتهای فدراسیون برای کسب مجوز حرفه ای برای باشگاههای لیگ برتر هفته به هفته به جلو میرود و بر جذابیتها ی آن افزوده میشود.بالاخره همه وهمه چندی است همه در تلاشند که به زیباترین حالت ممکن این مسابقات بهتر از گذشته برگزار شود ، ولی باید پرسید آیا تاکنون کسی به فکر مهمترین ارکان اجتماعی توسعه فوتبال یعنی تماشاگران فهیم ونجیب این رشته افتاده است؟

آیا مگر این عزیزان کم توقع ستون های تعالی عرصه ورزش نیستند؟ مگر این جوانان و نوجوانان بی ادعا بعنوان تماشاگر ورزش نیستند که در سرماو گرما ساعتها قبل از مسابقه از راههای دور ونزدیک به استادیومها می آیند و برای موفقیت تیمشان بیشترین انرژی هارا می گذارند تا تیمهای ملی و باشگاهی مورد نظرشان به پیروزی برسدو دست آخر حرص و جوش خوردنش برای آنان بماند ، تازه با ید با بدبختی فراوان در آخرین ساعات شب به فکر برگشتن منزل خود باشند .در این فوتبال پر هیاهو این عزیزان تماشاگر که اکثرا محصل و یا کارگر نوجوان و جوان هستند برای پرکردن اوقات فراغت خویش به دیدن تیمهای محبوبشان به ورزشگاه می آیند ، اما از یک سو اکثر مواقع از دست کم کاری های بازیکنان تیم محبوبشان ناراحت میشوند چرا که با گرفتن قراردادهای سنگین نمی توانند جوابگوی نیاز های هواداران باشندواز طرف دیگر در استادیوم ها امکانات رفاهی آنان بسیار در سطح پایینی است.از وسایل حمل ونقل و ترانسفر تماشاگران از شهربه استادیوم ها گرفته تا نرخ گران بلیت های مسابقه ....

تمام موارد ذکر شده همه وهمه از دغدغه های نگران کننده تماشاگران می باشد وضمننا باید به موارد فوق اکانات بسیار ضعیف بهداشتی و آبخوریهای ورزشگاهها ، وجود صندلی های بسیار ابتدایی ، عدم وجود جایگاه پیشکسوتان ، فعالیتهای فرهنگی بسیار ضعیف وناکافی ، عدم وجود فروشگاههای مناسب و در حد استاندارد مواد غذایی و آشامیدنی، عدم فروش ساندویچ وفست فودهای استانداردرا میتوان افزود.حالاگر با این همه کم کاری و کوتاهی در حق تماشاگران ، این عزیزان در حین تماشای مسابقات هنجارها را تبدیل به ناهنجاری نمی کنند ، این حرکت را نباید به حساب عدم کمبود امکانات گذاشت بلکه باید ازنجیبی بیش از حد وفرهنگ والای این عزیزان دانست.از این رو در پایان به مسئولان تصمیم گیرنده ورزش و بخصوص فوتبال کشور توصیه می کنیم که همراه با حرفه ای شدن دوازده ساله فوتبال در ایران و دستمزدهای کلانش ، به فکر آرامش وسلامتی تماشاگران بی ادعای ایرانی که یکی از ارکان اصلی موفقیتهای ورزش وفئتبال این مرز وبوم هستند هم باشید تا انشااله فوتبال ما درراه خدمت به این عزیزان هم حرفه ای عمل کند