الزامات تزريق شخصيت قهرماني

با توجه به اين مسئله كه نگارنده به رشته‌هاي گوناگون ورزشي اشراف كامل ندارد، بنابراين ترجيحا در بررسي شرايط حاكم بر تيم‌هاي ملي در رده‌هاي پايه به مختصات اين تيم‌ها در رشته جودو اشاره مي‌شود كه براي اين حقير و بسياري از مخاطبان ملموس‌تر و قابل‌قبول‌تر است.

جودو ورزش وارداتي از ژاپن با ويژگي‌هاي خاص خود است و ورزشكاري كه با اين سبك جودو درمي‌آميزد و به صورت حرفه‌اي پيگير اين رشته مي‌شود، ضروري است فرهنگ اين رشته را نيز فرا گيرد، چراكه تجربه نشان داده پرداختن به شكل ظاهري اين رشته، منجر به کسب موفقيت نخواهد شد.

در فرهنگ جودو، رگه‌هاي عظيمي از آموزش و تشويق به مداومت در تمرينات با هدف افزايش مهارت و همچنين رويه افزايش خلاقيت نهفته است كه يك جودوكار باانگيزه بايد براي كشف اين سرمايه نهفته در فرهنگ رشته المپيكي جودو، تلاشي بدون وقفه و پيگيري مثال‌زدني از خود نشان دهد.
در اينجا، پرسشي اساسي مطرح مي‌شود كه چگونه مي‌توان فرهنگ جودو را ميان قهرمانان اين رشته نهادينه كرده و ابتدا تفكرات و سپس شرايط فني و فيزيكي ايشان را براي پيروزي در ميادين بزرگ قهرماني و حرفه‌اي فراهم ساخت؟

در همه نقاط دنيا كه قهرمانانشان بر پايه يك اصولي به مرحله‌اي مي‌رسند كه سكوهاي قهرماني را يك به يك فتح مي‌‌كنند، برنامه‌ريزي به عنوان يك پيش‌نياز مورد توجه قرار مي‌گيرد و تنها در چهارچوب برنامه‌هاي زمان‌بندي‌شده، مسير قهرمان‌سازي را ترسيم مي‌كنند؛ بنابراين، چهره‌هايي كه در رده‌هاي سني نوجوانان، جوانان و حتي اميد، راهي رقابت‌هاي جهاني و قاره‌اي رشته‌هاي متبوع خود مي‌شوند، عضو تيم ملي بزرگسالان آن رشته نيز مي‌شوند.

درواقع، ورزشكاري كه راهي تيم ملي بزرگسالان مي‌شود، بعيد به نظر مي‌رسد بدون برخورداري از سوابق حضور در تيم‌هاي ملي در رده‌هاي پايه، به يك قهرمان منحصر به فرد تبديل شود؛ بنابراين يك قهرمان نيز بايد تا حدود بيست سالگي، دوره آزمون و خطا را گذرانده و با كمترين اشتباه و تكيه بر تجاربش در رده بزرگسالان به رقابت بپردازد كه اين موضوع اساسي عملا ناديده گرفته مي‌شود. البته در گذشته كارهاي ارزشمندي در اين زمينه انجام گرفته است؛ براي نمونه، پشتوانه‌هاي جودو ايران جزو سه تيم برتر آسياست، اما هنوز در سطح اول جهان، موفقيتي براي اين رشته به دست نيامده است.

در اين چهارچوب بايد جودو و رشته‌هاي مشابه را كه مهارت در آن زمانبر است، از سنين پايه آموزش داد و تك‌چهره‌محوري را با پشتوانه‌محوري و تكيه بر چهره‌هاي متعدد جايگزين كرد. تحقق اين مسئله نيز مستلزم كار گروهي گسترده و در اختيار داشتن بودجه مكفي به عنوان پيش‌نيازي انكارناشدني و گسترده است كه در صورت نبود يا كمبودش، براي دستيابي به شرايط ايده‌آل، تنها فرصت محدودي باقي مي‌ماند و فرصت‌ها از دست مي‌رود.

مطمئنا كشورهايي نيز كه در المپيك نمايندگانشان سكونشين مي‌شوند، مفت صاحب مدال نشده‌ و سرمايه‌گذاري كلاني را كه ضرورت آن مورد اشاره قرار گرفت، بيش از حد تصور انجام داده‌اند. به عبارت ساده‌تر، براي رسيدن به عناوين قهرماني، علاوه بر لزوم وجود خط‌مشي مشخص و بلندمدت، سرمايه‌گذاري و اختصاص اعتبار گسترده به رشته‌هاي المپيكي انكارناشدني است.

البته بايد جايگاه پشتوانه‌سازي را با نگاه علمي تقويت كرد؛ همان‌گونه كه ديگر كشورها با اتكا به ابزارهايي همچون علم روانشناسي، علم تغذيه، علم بدنسازي، علم تمرين و نظاير آن، راه‌هاي طولاني را با گام‌هاي بلند در زماني كوتاهتر از حد معمول پيموده‌اند.

همه آنچه گفته شد، الزاماتي است براي آن‌كه قهرمانان به مرحله‌اي برسند كه نهايتا با فرهنگ جودو به اوج برسند و اوضاع به گونه‌اي پيش برود تا شخصيت قهرماني به آنها تزريق شده و در زندگي ايشان كاملا جاري باشند، اما با اين حال، آنچه باعث مي‌شود تا همه اين موضوعات به هم پيوند خورده و منجر به دريافت نتايج اثرگذار و طولاني‌مدت شود، وفاقي است كه در خانواده هر رشته ورزشي بايد باشد و تا اين مهم پابرجا نباشد، پيگيري آنچه در اين نوشتار تشريح شد، بازدهي اندك خواهد داشت و بعضا آثار منفي‌اش بيش از نتايج مثبت خواهد بود.