براي آلمان كه بازنده يي سربلند بود
سوت پايان نيمه اول به صدا در آمد. آلماني ها تنها 15 دقيقه فرصت داشتند تا مساله را هضم كنند: دو گل، در فاصله يك ربع، در برابر ايتاليايي كه اين بار مي گفتند براي پس دادن تاوان همه اسلافش آمده بود. اين همه نگونبختي و آلماني كه تنها و تنها به يك اميد زنده بود، به اميد گذشته.
كدام گذشته؟
نيمه دوم پر از شور آغاز شد. پر از اميد. اميد به تكرار معجزه برن در فينال 1954 برابر مجارهاي جادويي، برابر فرانس پوشكاش، قهرمان بدون جام فوتبال. برابر همان تيمي كه در دور مقدماتي هشت بار به دروازه شان رسيده بود، كه در 10 دقيقه نخست فينال دو گل پيش افتاده بود. با نصيحت هاي پدرانه جوزپ سپ هربرگر فقيد در رختكن، كه ملت سرخورده آلمان را تنها قهرماني زنده نگه مي دارد. با گل به ياد ماندني هلموت ران. با نخستين جام جهاني كه از دل جنگ خانمان سوز دوم نشات مي گرفت.
نيمه دوم پر از شور آغاز شد. پر از اميد. اميد به تكرار يك چهارم نهايي جام جهاني 1970 برابر انگلستان، برابر پيتر بونتي نگونبخت. همان انگلستاني كه مدافع عنوان قهرماني بود. كه 20 دقيقه مانده به پايان دو گل پيش بود و در پايان سه بر دو بازنده شد. با گل آغازگر قيصر، گل تلافي جويانه اووه سيلر و تير خلاص گرد مولر. با انتقام فينال مشكوك ويملي. با صعودي كه البته سرآغاز تراژدي تازه تري بود، شكست 3- 4 برابر ايتاليا در نيمه نهايي. اما آنها در جريان همان
3- 4 هم بارها از شكست برگشته بودند. اين رسم ابدي شان بود.
نيمه دوم پر از شور آغاز شد. پر از اميد. اميد به تكرار نيمه نهايي جام 1982 برابر فرانسه. برابر ميشل پلاتيني. همان فرانسه يي كه تا دقيقه 102، 3 بر 1 پيش بود و در پايان، در نهايت بهت و حيرت كنار رفت.
همان تقابلي كه به معجزه كارل هاينس رومنيگه شهرت يافت. ديداري كه آلمان و اشتليكه در پنالتي هايش هم عقب افتادند و بازگشتند. فرانسه يي كه سرخورده ترين تيم تاريخ فوتبال بود. آنها تنها يك ربع با فينال جام جهاني فاصله داشتند و دو گل خورند.
بازنگشتند چرا كه...
نيمه دوم پر از شور آغاز مي شد. پر از اميد كه از تك تك سكوها مي باريد. اميد به ارزش ابدي ژرمن ها كه بازگشت بود.
به حضور كلوزه قهرمان در قلب خط حمله. به تعويض پيش از موعد كاسانو كه چراغ خانه ايتاليا را كم سو مي كرد. به رگ هاي بيرون زده نئونازي هايي كه دريافت دو گل از بالوتلي تيره پوست برايشان كم از شكست در جنگ نبود. به ساق هاي مسوت اوزيل كه رهبر معنوي شان بود براي خلق تغيير. با اين حال همه اين آرزوهاي خوب، يك ساعت بعد بر باد رفته بودند.
آلمان بازنگشت، چرا كه شباهتي به قهرمانان سابق نداشت، چرا كه منطق را فداي احساس مي كرد، چرا كه بي محابا و بي هدف توپ مي ريخت، چرا كه دست و پايش را گم مي كرد. چرا كه رهبر نداشت. بازگشت ها هرگز اتفاقي نبوده اند.
پشت صحنه همه رستگاري هاي آلمان ها همان نظم و ديسيپليني بود كه كليشه فوتبال ماشيني را برايشان مي ساخت. نظمي كه قرباني احساس و شور بي حاصل شان شد و شكستي كه دور از انتظار نبود. آلمان ها 45 دقيقه تمام، مثل شير در بند، با چشماني كه بي ترديد خوب نمي ديد، به ديوار قفس آهني شان كوبيدند و ناكام بازگشتند. به ارسال هاي بي ثمر چنگ زدند و به هيچ رسيدند. به همان چيزي كه ايتاليا مي خواست
آنها بازمي گردند، هميشه بازمي گردند
آلمان باخت. به بخت تيره نسلي كه با شكست به ياد آورده مي شود، به اندوخته هاي ناچيز جوان ترهايي كه راه قهرماني را نمي دانند، به ذهن زيباي سرمربي اي كه در ماقبل فينال ها به كما مي رود. به ايتاليا. به تاريخ سياهي كه شرمي از تكرار ندارد
آلمان باخت تا جاده روشن يوگي لو براي منشافت به يكباره تاريك شود. تا يك نفر پيدا شود و از جاي خالي بالاك گلايه كند. تا يك نفر ديگر او را هم مثل استادش كلينزمن معمولي بخواند، تا شايد يكي از همين روزها ديگر او و همه زيبايي هايش را در رختكن آلمان ها نبينيم. با اين حال هيچ چيز هرگز براي آنها تمام نخواهد شد. براي آلماني كه در نيم قرن از ويرانه هاي جنگ برخاست و باصلابت تر از رايش سوم قد علم كرد. براي آلماني كه سال ها ديوار شرم در قلب پايتختش فاصله انداخته بود و دوباره يك روز متحد شد.
براي آلماني كه بازگشت از دل شكست پيشاني نوشتش است. يواخيم لو ممكن است جايش را به دتر فليك يا هر كس ديگري بدهد، كلوزه شايد براي هميشه كنار بكشد، تركيب شايد پر از جابه جايي ها شود، با اين حال آنها بازخواهند گشت. شايد تابستان بعد نه، بعدتر در برزيل، شايد جام ملت هاي 2016 در فرانسه و شايد حتي جام 2018 در روسيه. طلسم اين همه شكست هم يك روز پايان مي گيرد. سرانجام بازمي گردند و انتقام مي گيرند. به رسم عادت باستاني شان.
