اين خصوصيسازي، نابودسازي ورزش است
امير عابديني سالهاي زيادي را در ورزش سپري كرده و به قول خودش عمرش را در اين راه گذاشته است. او كه چند سالي ميشود از فوتبال سطح اول كشور فاصله گرفته بود، اواسط نيم فصل اول باتوجه به مشكلات مالي تيم پگاه گيلان امتياز اين تيم ليگ برتري را خريد و با تغيير نام اين تيم به داماش گيلان آن را از بخش دولتي به بخش خصوصي تبديل كرد.
به نوشته دنياي اقتصاد، هر چند به نظر ميرسد او از اينكه به سطح اول فوتبال ايران بازگشته خوشحال است. اما از روند اين كار رضايت ندارد و اين نوع خصوصيسازي را نابود ساختن عشق و علاقه افراد عاشق فوتبال كه حاضر به سرمايهگذاري شدند، ميداند. او در اين باره ميگويد: «خصوصيسازي اين نيست كه دولت يك تيم را شش ميليارد به شما بفروشد، بعد بگويد اين پول را به ما بده و حالا از اين به بعد برو خرج اين تيم كن و تو هم 6 ميليارد ديگر خرج كني تا آن تيم را سر پا نگه داري. روند خصوصيسازي در تمام دنيا اينگونه است كه دولت يك تيم را به بخشخصوصي ميدهد و بعد ميگويد ما اين تيم را به اينجا رسانديم حالا تو امكانات را بيار و از اينجا ادامه بده. شرايط درست اينگونه است كه متاسفانه در مملكت ما انجام نميشود.»
البته عابديني تا حدودي از رويه واگذاري پگاه به داماش رضايت دارد و مسوولان گيلاني را عاشق ورزش ميداند. او نقش قهرماني، استاندار گيلان را در تسريع امر واگذاري پگاه بسيار زياد ميداند و معتقد است چون استاندار گيلان عاشق ورزش است، دوست داشت اين تيم زنده بماند.
وي از امكاناتي كه دولت در اختيار داماش گذاشته است،ميگويد: «دولت تاكنون هيچ كمكي، حتي يك ريال به باشگاه نكرده است و حتي موقعي كه ما پگاه را از دولت گرفتيم، مسوولان استاني خودشان دوست داشتند به ما كمك كنند وگرنه هيچ جاي قانون كشورمان نيامده است كه دولت بايد به بخشخصوصي كمك كند. ضمن اينكه مسوولان استاني كه زمين سردار جنگل را در اختيار ما قرار دادند، پول بليت فروش را به جاي اجاره زمين از تيم ما ميگيرند.»
وي در مورد نوع فعاليت باشگاه داماش ايرانيان ميگويد: «داماش يك بنگاه اقتصادي بزرگ است كه در بخش صنعت و معدن مشغول به فعاليت است و فعاليت عمراني زيادي تاكنون انجام داده است. ما از آنجا كه در قانون با صراحت آمده است كه يك درصد از هزينههايي كه انجام ميدهيم بايد در بخش ورزش باشد ما هم هزينه كرديم.
نه تنها در ورزش بلكه در كارهاي فرهنگي و اجتماعي نيز اين كار صورت گرفته است.»
عابديني ميگويد: باشگاه داماش براي هر كدام از تيمهاي خود تفكيك شده بودجه در نظر گرفته است، اين باشگاه براي تيم واليبال خود كه در سوپرليگ حضور دارد 600ميليون تومان، براي تيم فوتبال داماش تهران 400ميليون تومان، براي داماش دورود كه در ليگ يك قرار دارد 2/1ميليارد تومان و براي تيم داماش گيلان كه در ليگ برتر حضور دارد حدود 3ميليارد خرج كردند.
البته از اين پول دو ميليارد و دويست ميليون تومان براي خريد و حقوق بازيكنان، 600ميليون تومان براي كادر فني و 500ميليون نيز براي هزينههاي جاري مثل پول بليت هواپيما، هزينه هتل و لباس و كفش بازيكنان است.
باشگاه داماش در تهران 2 ساختمان دارد كه مالكيت كامل آن را در اختيار دارد. در گيلان نيز اين باشگاه يك ساختمان مجهز دارد، اما در شهر دورود هنوز هيچ چيز براي خود اين باشگاه نيست، اما در حال ساخت ورزشگاه 40هزار نفري در اين شهر هستند.
عابديني كه به نظر ميرسد از حاشيههاي ليگ برتر در سالهاي گذشته دور بود. در اين مورد ميگويد: « در اين چند ساله كه از فوتبال ليگ برتر دور بودم فكر نميكردم اين حاشيهها اين مقدار افزايش پيدا كرده باشد، در حال حاضر رمال، فالبين، آناليزور خانگي به قدري زياد شده است كه باور نميكنيد، در همين چند هفتهاي كه ما كارمان را شروع كرديم بارها با ما تماس گرفته شده، كه اگر فلان كار را بكنيد، اين مقدار پول بدهيد، تيمتان پيروز ميشود كه ما تمام آنها را رد كرديم، ولي تيمهاي زيادي هستند كه از اين كارها انجام ميدهند كه واقعا جاي تاسف دارد. شركت داماش ايرانيان در حال حاضر در شهر درود يك پروژه صنعتي- اقتصادي آب گرم دارد و در گيلان نيز علاوه بر كارخانجات فلزي و آب در حال بهرهبرداري از كارخانه MDF است.»
به هر حال زمان زيادي نميبرد تا ببينيم سرنوشت داماش گيلان با امير عابديني به كجا منتهي ميشود.
