الکس کبير، سمبل يووه

«خدايا کمکم کن کم نيارم.» شايد وقتي الکس دل پيرو حاضر شد به خاطر دوستي اش با نوئل گلگر خواننده گروه راک «اوسيس» در کليپ آنها بازي کند، به مفهوم آن فکر کرده بود. شايد وقتي در بازي با رئال مادريد در دور رفت آن بغل پاي تک ضرب را هوشمندانه به سمت دروازه کاسياس شليک مي کرد، تنها به اين جمله فکر مي کرد.

به نوشته اعتماد، شايد وقتي آن ضربه آزاد مهارنشدني را به سمت دروازه دوني از 30 متري شليک مي کرد، هيچ کس جز خودش ايماني به گل شدن اين توپ نداشت. براي الکس مي توان هزاران جمله تحسين آميز نوشت، او را مي توان سمبل عشق دانست، بت تعصب از او ساخت و نامش را بر دروازه ورزشگاه المپيک تورين ثبت کرد. رم توتي دارد، اينتر برگومي و ميلان مالديني اما هواداران يوونتوس چطور؟ آنها هيچ وقت نخواستند الکس را باور کنند.

وقتي به کارنامه ورزشي او نگاه مي کنيم نام تنها يک تيم بزرگ در آن به چشم مي خورد؛ يوونتوس. او در کنار ندود و بوفون، سه بازيکني بودند که بعد از کالچوپولي معروف به بيانکونري وفادار ماندند اما هواداران همواره بوفون را تا حد بهترين دروازه بان جهان بالا بردند و با ندود در حد مرد سال فوتبال اروپا رفتار کردند.

اين وسط الکس چه شد؟ همه کار او را يک وظيفه دانستند چون الکس هيچ وقت وفاداري اش را به زبان نياورد. همه مي گفتند بوفون و ندود را باشگاه هاي بزرگ مي خواهند اما دل پيرو چطور؟ انگار الکس ديگر پير شده بود و بي مصرف. کسي حاضر نبود روي او قمار کند. همه يوونتوس را موهبتي براي الکس مي دانستند. بدون او يووه به راه خودش ادامه مي داد اما آيا الکس مي توانست باشگاهي در حد يووه براي خودش پيدا کند؟

براي بازيکني که در تيم ملي ذخيره بود و اين اواخر حتي به تيم ملي هم دعوت نمي شد، چه جايي بهتر از يووه و قرار گرفتن زير سايه مهاجمان جوان تري چون ترزگه، ياکوئينتا و آمائوري؟

شايد آرام بودن بيش از حد او و دوري دائمي اش از حاشيه باعث شده بود آنهايي که هميشه الکس را دوست داشتند هم چنين فکري کنند؛ يک خداحافظي بي سر و صدا براي مردي که تمام شده به نظر مي رسيد. اين طوري الکس جاودانه مي شد و هيچ وقت بوي خيانت هم نمي گرفت؛ خيانت به باشگاهي که ديوانه وار دوستش داشت و دارد. اما او راضي نمي شد. حريص بود براي اثبات خودش، براي تحميل خودش به آنهايي که فراموشش کرده بودند.

زمانش رسيده بود. وقتي چند هفته پيش کلوديو رانيري بعد از چند باخت وحشتناک خطر اخراج را بيخ گوشش حس مي کرد، حتي به ذهنش هم نمي رسيد که در شرايط کنوني فقط الکس است که مي تواند به دادش برسد. اسطوره يي به نام الکس دل پيرو چنين فرصتي را از دست نمي دهد.

او درخشيد و درخشيد تا همه آنهايي که هر لحظه انتظار خداحافظي اش را مي کشيدند، برايش هورا بکشند. «سانتياگو برنابئو» براي کمتر بازيکني از تيم حريف از جايش بلند مي شود. آخرين حريفي که به اين افتخار رسيده بود، رونالدينيو بود.

الکس چهارشنبه شب هواداران رئال را وادار کرد از جا بلند شوند و براي او دست بزنند. حالا همه براي پرنس ايتاليايي دست مي زنند و اين خود بي رحمي فوتبال است؛ بازيکني که تا چندي پيش همه عمر فوتبالش را تمام شده مي دانستند، حالا با القاب مختلف از او استقبال مي شود؛ «پرنس ايتاليايي»، «34ساله جوان شده» و صدها تيتر جذاب ديگر.

سال ها پيش مجله «فور فور تو» بهترين لقب را به او داده بود؛ لقبي که دل پيرو لياقتش را دارد؛ «الکس کبير». او به تم تک آهنگ گروه «اوسيس» ايمان داشت. او هيچ وقت کم نياورد چون او «الکس کبير» است، سمبل يووه.