رونمایی از برج المپیك لندن
برج المپیك لندن كه برخی آن را بزرگترین قلیان جهان، ترن هوایی كه از درون یك مخلوط كن می گذرد، یا برج ایفل بعدی نامیده اند، رونمایی شد.
به گزارش ایرنا از منابع اینترنتی، 'آنیش كاپور' معمار این برج در دفاع از اثر 5/36میلیون دلاری خود گفت: برج ایفل كه اكنون نماد پاریس محسوب می شود، نیز سالهای بسیاری مورد نفرت همگان بود.
این شاهكار او نیز سالهای زیادی مورد نفرت خواهد بود به ویژه اینكه بلیط ورودی به این برج كوتوله در مقایسه با 18 دلار برای برج بلندتر ایفل، 24 دلار است.
با این حال گروهی نیز این برج را دوست دارند و آن را از نظر بی نظیر بودن با برج ایفل مقایسه می كنند.
برگزاركنندگان بازیهای المپیك لندن امیدوارند این برج كه می تواند روزانه پذیرای 5 هزار بازدیدكننده باشد به یك جاذبه مهم گردشگری تبدیل شود.
به گزارش بی بی سی نیوز، مدار مارپیچ المپیك ساخته مشترك آنیش كاپور، هنرمند و مجسمهساز هندیتبار انگلیس و سسیل بالموند، معمار سریلانكایی– انگلیسی است كه كار ساخت آن از نوامبر 2010 آغاز شد.
مقامات شهر لندن این برج را از میان فهرست پیشنهادی چندین هنرمند و معمار دیگر، از جمله آنتونی گورملی، مجسمهساز برجسته، برگزیدند تا به عنوان یك اثر هنری دائم نمادی در میان پارك المپیك لندن باشد.
این غول فولادی قرمز رنگ كه 115 متر ارتفاع دارد، به عنوان نماد بازیهای المپیك 2012 لندن شناخته شده است، یك سوم برج ایفل ارتفاع دارد، از مجسمه آزادی بلندتر است و بلندترین مجسمه هنری این كشور محسوب می شود.
این برج فلزی كه اوربیت( orbit) نام دارد، بیست و دو میلیون و هفتصد هزار پوند هزینه دربرداشته كه نوزده میلیون و دویست هزار پوند آن را لاكشمی میتال، تاجر هندی و ثروتمندترین فرد در هندوستان، آسیا و انگلیس پرداخته است.
این برج پیچ در پیچ كه در دل پارك المپیك لندن قرار داد، مانند یك برج دیده بانی عمل میكند و بازدید كنندگان میتوانند از بالای آن دید 360 درجهای روی محل برگزاری بازیهای المپیك داشته باشند. اگر هوای ابرآلود و خاكستری شهر لندن اجازه دهد، اوربیت دید فوق العادهای به افق كل شهر دارد.
آنیش كاپور، متولد 1954 بمبئی، از هنرمندان برجسته بریتانیا و برنده جایزه معتبر 'ترنر' است كه هر سال به هنرمندی از نسل جوان اهدا میشود. كاپور این جایزه را سال 1991 از آن خود كرد. سسیل بالموند هم لقب 'یكی از پیشروترین معماران جهان معاصر' را از آن خود كرده است. به گفته كاپور هر دوی آنها علاقه خاصی به تلفیق معماری و مجسمهسازی، و همچنین روشی دارند كه شكل و هندسه، سازه را به وجود میآورد. همكاری این دو از سال 2002 و در جریان ساخت چیدمان برای سالن توربین تیت مدرن شروع شد و از آن زمان تاكنون، به تعبیر خودشان، همواره به رشته تخصصی یكدیگر سرك كشیدهاند.
آن طور كه خود كاپور میگوید، او به طور واضح از برج بابل به عنوان یك مرجع اساطیری برای ساخت مجسمه غول پیكرخود الهام گرفته است. تأثیرپذیری از برج بابل به این اثر جنبهای اسطورهای و عرفانی میبخشد كه در تناقض با جنبه مدرن آن قرار میگیرد. صعود و تعالی مضامینی است كه در آثار آنیش كاپور به وفور دیده میشود. او پیش از این نیز با اثری به عنوان 'معراج' در دوسالانه ونیز 2011 مشاركت كرده بود.
نگرش بالموند به سازه، نشأت گرفته از نظریه آشوب و سامانه های غیر خطی است. او در تحقیقات خود به مفاهیم ریاضی چون الگوریتم، فراكتال، ریتم و ساختار سلولی می پردازد و تاثیر آن ها را بر فرم های طبیعی بررسی می كند. همین دیدگاه او از معماری را می توان در برج اوربیت نیز دید.
اوربیت از نظر فرم برای بسیاری یادآور برج ایفل است، ضمن اینكه شباهت زیادی به برج هرگز ساخته نشده 'تاتلین' دارد. همچنین شبكههای فولادی درهم تداعیكننده پنج حلقه نماد المپیك است. به گفته آنیش كاپور در ساختن این برج نوعی ساختارشكنی نیز وجود دارد. او میگوید 'برجها تقریبا همیشه متقارن هستند و حلقههای پیچخورده این برج به منظور امتناع از ارائه یك تصویر یگانه و یكپارچه بوده است.'
بالموند دربارهٔ شكل خاص اوربیت میگوید: 'ایده اولیه این بود كه اجسام مدور می چرخند و می چرخند و در نقطه ای به یگدیگر متصل خواهند شد. اما این ایده كمی ساده انگارانه بود. پس ما فكر كردیم كه از فضا بیشتر عبور كنیم، نه تنها بچرخیم و بچرخیم بلكه از گوشه ای به گوشه دیگر برویم. به گونه ای تاثیرگذار، حجمی كه می بیند یك خط است كه به بالا می رود و به پایین بر می گردد و شكل عدد 8 را به خود گرفته است و هر باری كه بالا می رود و به پایین می آید تفاوت كوچكی در آن رخ می دهد.
شكل ایستاده است برای آنكه متصل است. تمایز اصلی این بنای بلند در آن است كه اتصالش تنها به وسیله ی نقاط پراكنده ای در فضاست و اگر تنها به اتصالات نگاه شود، نقاطی هستند در فضا كه در میانشان خطوط آزاد سیال دیده می شود. این شكل آزادی، انرژی سیالیت و تغییر را بسیار بیش از شكلی دارد كه خطی است كه به صورت مداوم و عمودی رو به بالا در حركت است.
بوریس جانسون، شهردار لندن اوربیت را به عنوان یك قطعه واقعا دیدنی و جذاب از هنر مدرن انگلیس توصیف كرده است كه در دورانی دیگر میتوانست رومیها را شوكه كند، یا آرمانهای گوستاو ایفل را كوچك جلوه دهد. البته بوریس جانسون هم هنگام انتخاب این پروژه به دنبال برجی نمادین همانند برج ایفل برای شهر لندن بوده است.
به رغم همه این نكات، منتقدان این برج هم كم نیستند. بعضی از آن به عنوان 'ایفل پس از یك حملهٔ اتمی' نام بردهاند و برخی دیگر گفتهاند كه این برج بیشتر شبیه 'برخورد فاجعهآور دو جرثقیل' است.
آنیش كاپور از این نقدها به هیچ وجه ناخشنود نیست و هیولای پیچ در پیچش را با ایفل مقایسه میكند كه به مدت پنجاه سال كسی طاقت دیدنش را نداشت، اما حالا به نماد پاریس تبدیل شده است.
بالموند با اشاره به اینكه برای ساخت این اثر به اخذ مجوز از 4 شورای مختلف نیاز بوده، میگوید 'این یك تجربه چند مرحلهای از سازه و هنر است و برای زمانی طولانی به شهر لندن سود خواهد رساند.'
برج اوربیت روز 28 ژوئیه به طور موقت به مناسبت بازیهای المپیك به روی بازدیدكنندگان باز خواهد شد و پس از آن در سال 2014 بطور دائم برای عموم بازگشایی خواهد شد.
